Recensie

CD's op vrijdag met Moses Sumney, Melanie DeBiasio, Kamasi Washington en de pianosonates van Brahms

Kloksgewijs: Moses Sumney, Melanie De Biasio, Kamasi Washington en Ax, Kavakos en Ma.

De muziekredactie van Trouw bespreekt naast Liam Gallagher deze week het intieme debuut van Moses Sumney, de poppy terugkeer van Melanie De Biasio, de gladde EP van Kamasi Washington en het gelijkgestemde behandeling van Brahms.

Klaagzang bij kaarslicht

POP

Moses Sumney

Aromanticism (Jagjaguwar)

★★★★☆

Moses Sumney is nog nooit verliefd geweest, en dat zit hem dwars. Of misschien niet dwars, maar hij vond het in ieder geval tijd vraagtekens te plaatsen bij het romantische idee van liefde. De veelbelovende soulzanger debuteert met het in al zijn spaarzaamheid overdonderende ‘Aromanticism’, een term voor, zoals hij het noemde, ‘het onvermogen romantische liefde te ervaren’. De 27-jarige Californiër van Ghanese afkomst vestigt hiermee meteen zijn naam, die zo in het rijtje mag van huidige neo-soulsterren als Lianne La Havas, Solange of Sampha. Maar dan flink minder uitbundig.

Aromanticism is een klaagzang bij kaarslicht: Sumney slaagt erin de productie lekker intiem en tegelijkertijd heerlijk weelderig te doen klinken. Zijn zijdezachte falset glijdt gladjes over een voorzichtige gitaar, harp of tokkelende bas. Uit alles sijpelt droeve eenzaamheid, maar Sumney wil niet zielig gevonden worden. Soms mogen de remmen los en weet hij in één nummer een brug te slaan tussen Nina Simone en fusionjazz, zoals in ‘Quarrel’ of ‘Lonely World’ (met dank aan basvirtuoos Thundercat). Ondanks alle tinten zwart is Aromanticism rijkgeschakeerd, zoals met met die subtiele dwarsfluit op ‘Make Out In My Car’. Als god liefde is, maar mijn hart ledig – ben ik dan gedoemd?, hoor je de predikantenzoon vragen. We hopen van niet, Moses. - Joris Belgers

Kamasi Washington blijft glad en vlak op nieuwe EP

JAZZ

Kamasi Washington

Harmony of Difference (Young Turks)

★★★☆☆

In het lage register kan een saxofoon als een scheepshoorn klinken, in het hoge als een schreeuw. Saxofonisten die deze techniek graag toepasten werden vroeger honkers dan wel screamers genoemd. Soms liepen ze al spelend ook nog een rondje over de bar van de club waar ze optraden. In de jaren zestig kwamen deze spectaculaire effecten in de free jazz terecht. Nu niet langer ter verhoging van de feestvreugde, maar om bezieling en spiritualiteit uit te dragen.

De Amerikaanse saxofonist Kamasi Washington heeft een vergelijkbare voorliefde voor etherische song­titels en ook zijn kledingstijl refereert aan de jaren zestig. Maar in wezen staat Washington veel dichter bij de honkers en de screamers, alleen heeft hij dankzij veel funk, fusion, gospel en hiphopinvloeden daarvan een eigentijdse variant weten te maken die bij een groot publiek geweldig aanslaat. Waarom is moeilijk navolgbaar. Ja de melodieën zitten meteen in je hoofd en ja, de toetsenisten gaan soms op een spannende manier elk een heel andere harmonische weg. Washington speelt zelf ook gepast vurig. Maar deze ep is helaas overwegend glad en vlak. - Mischa Andriessen

Drie gelijkgestemde zielen

KLASSIEK

Emanuel Ax, Yo-Yo Ma, Leonidas Kavakos

Brahms Pianotrio's (Sony)

★★★★☆

In 2015 traden pianist Emanuel Ax, cellist Yo-Yo Ma en violist Leonidas Kavakos gezamenlijk op voor de luisteraars van het Tanglewood Festival. Op het programma stonden de pianotrio’s van Brahms. Hun ontmoeting is de heren zodanig goed bevallen dat er nu een opname ligt van de drie werken, gemaakt door Sony. Ma en Ax, oude compagnons van elkaar, hebben samen en met collega’s al heel wat van Brahms vastgelegd, maar wat de pianotrio’s betreft is dit hun eerste keer. Een en ander moet gemoedelijk tot stand zijn gekomen. Yo-Yo Ma bericht over gelijkgestemde zielen tijdens de opnamesessies. Ieder had zijn eigen commentaar bij het beoordelen van de takes, maar oneens waren ze het nooit.

Het resultaat ligt in het verlengde daarvan: de Brahmsen lopen vlot en voelen als een warm bad. De overeenkomst tussen de mannen is hun geoliede en gemakkelijke toon, en maal drie levert dat een extreem luxe klank op, loepzuiver bovendien. Moet een uitvoering wringen om echt spectaculair te zijn? Wellicht ietsje. Sympathiek: Emanuel Ax klom in de pen en schreef de toelichting in het cd-boekje. - Frederike Berntsen

POP

Melanie De Biasio

Lilies (PIAS)

★★★★☆

De Waalse Melanie De Biasio maakte met ‘Blackened Cities’ vorig jaar haar minst hitgevoelige werk tot nu toe, alleen al vanwege de lengte; het mini-album bevatte slechts één nummer, dat vijfentwintig minuten duurde. ‘Gold Junkies’, de leidende single op ‘Lilies’, zou daarentegen zomaar grootschalig door de radio kunnen worden opgepikt. De grap is dat dit in wezen hetzelfde liedje is. De langgerekte spanning werd samengebald tot een gejaagd, poppy nummer dat herinneringen oproept aan Nina Simones ‘Sinnerman’. Het is een fraaie vreemde eend in een inktzwarte bijt vol intieme, zintuigelijke nachtclubmuziek. Zelden klonk muziek zo dichtbij als bij De Biasio. Niet alleen omdat je haar ademhaling hoort en het zachte smakken van haar lippen, ook omdat ze de geluiden van haar lichaam – haar hartslag, het stromen van haar bloed – als basis voor haar ritmes lijkt te kiezen.

De Biasio is geworteld in de jazz; de vijfkwartsmaten en de blue notes getuigen daarvan. Zelf spreekt ze in geheel andere termen over haar muziek. Wanneer een dj van Radio 6 haar vraagt om het te beschrijven, antwoordt ze: “Muziek is vol ruimte, zonder tijd. Veel structuren. Blues. Stilte. Fluweel. Kleuren. Een hele trip.” Een rake typering. - Klaas Knooihuizen

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden