MuziekrecensiesCD's op vrijdag

CD's op vrijdag: Marc Albrecht, Khruangbin en Bob Dylan

Bob Dylan tijdens een optreden in 2012.Beeld AFP

Marc Albrecht houdt het sterk uitgedijde orkest, dat zinderend goed speelt, prachtig in de hand. Khruangbin doet hunkeren naar een zomer vol festivals en Dylan brengt een nieuw sterk album.

KLASSIEK

Marc Albrecht/Nederlands Philharmonisch Orkest
Zemlinsky ‘Die Seejungfrau’ (Pentatone)
★★★★★

Het symfonisch gedicht ‘Die Seejungfrau’ van Alexander von Zemlinsky begint mooi sferisch in de lage regionen van het orkest. Een beetje zoals ‘Eine Alpensinfonie’ van Richard Strauss opstart: zoekend, mysterieus. Alsof de zon over het duistere landschap nog op moet komen. De overeenkomst is frappant, maar dan is het toch Strauss die ‘afkeek’ van Zemlinsky, want zijn beklimming van de alp schreef hij pas in 1915, ruim tien jaar na Zemlinsky’s toonzetting van het sprookje van Hans Christian Andersen. 

We hebben er in Nederland goeie ambassadeurs voor gehad. Riccardo Chailly dirigeerde ‘Die Seejungfrau’ al in 1986 bij het Concertgebouworkest, twee jaar nadat de partituur weer compleet was gemaakt. De drie delen waren in de oorlog van elkaar gescheiden geraakt. Chailly maakte er in dat jaar een referentie-opname van met het Radio-Symphonie-Orchester Berlin, waar hij toen nog net chef-dirigent was. 

Marc Albrecht, de net afgezwaaide chef van het Nederlands Philharmonisch Orkest (NedPhO), heeft al evenzeer een voorliefde voor Zemlinsky’s zeemeermin. Eind 2018 dirigeerde hij bij het NedPhO een prachtuitvoering van ‘Die Seejungfrau’, die nu op cd is verschenen. De uitvoering is rijk in details, meeslepend en opzwepend. Deze partituur is een kolfje naar Albrechts hand.  Hij houdt het sterk uitgedijde orkest, dat zinderend goed speelt, prachtig in de hand. (Peter van der Lint)

POP

Khruangbin
Mordechai (Dead Oceans)
★★★☆☆

De naam van de Texaanse band Khruangbin symboliseert mooi haar wereldse sound. Het is Thais voor vliegtuig. Het psychedelische soultrio scheert al jaren online, in platenzaken en tijdens het toeren langs allerlei muziekstijlen van over de hele aardkloot. Op zoek naar inspiratie.

In 2015 debuteerde Khruangbin (zeg Krung-bin) met een plaat die teruggrijpt op Thaise funkbands uit de jaren 60 en 70 – die op hun beurt de mosterd bij The Shadows haalden. Sindsdien voegden de drie bandleden uit Houston invloeden van Arabische, Afrikaanse en Zuid-Amerikaanse gitaarmuziek toe aan hun voornamelijk instrumentale repertoire.

Op het derde album ‘Mordechai’ borduurt Khruangbin verder op de doorbraak ‘Con Todo El Mundo’. Je hoort de inmiddels kenmerkende echoënde, springerige gitaarriffs van Mark Speer en de zware en lome bas van Laura Lee. Zij is overigens meer gaan zingen, dromerig en zwoel galmend; hoewel soms onverstaanbaar. Af en toe wekt dat het verlangen op naar de sterke ep ‘Texas Sun’ van begin februari, met de soulvolle Leon Bridges als gastzanger.

Enfin, Khruangbin doet hunkeren naar een zomer vol festivals. Zoals Best Kept Secret; dansen, wegdromen tijdens een ondergaande zon achter de bossen van de Beekse Bergen. Maar hé, dat kan nu eenmaal niet dit jaar. Toch komt ‘Mordechai’ tijdens deze hittegolf als geroepen als perfecte achtergrond voor tuin, balkon of aan het water. (Frank Hettinga)

POP

Bob Dylan
Rough and Rowdy Ways (Columbia Records/Sony)
★★★★☆

De afgelopen acht jaar legde Bob Dylan zich toe op het zingen van andermans songs. Was de inspiratie op? Met het album ‘Rough and Rowdy Ways’ beantwoordt de Amerikaanse singer-songwriter deze vraag zelf met een nadrukkelijk ‘nee’. Het 39ste studioalbum kan namelijk zonder twijfel gerekend worden tot de beste platen van de man die volgend jaar zijn tachtigste verjaardag zal vieren.

Op ‘Rough and Rowdy Ways’ doet Dylan geen enkele poging modern of hip te klinken. Hij levert tien zelfgeschreven nieuwe songs af, die pendelen tussen (akoestische) folkpop en blues. En zoals we van hem gewend zijn ligt het tempo doorgaans laag. Het merendeel van de songs zijn traag stromende nummers, die uitnodigen tot contemplatie. Alleen op ‘Goodbye Jimmy Reed’ en ‘Crossing the Rubicon’ zet Dylan even de opzwepende blues-machine aan.

Opvallend is echter wel dat de zanger, die naarmate hij ouder wordt steeds meer mompelliedjes is gaan afleveren, ditmaal behoorlijk goed verstaanbaar is. Daardoor dienen zich steeds weer intrigerende tekstflarden aan waar de luisteraar zijn tanden in kan zetten. Zo verwijst Dylan regelmatig naar bekende historische figuren en personages uit de populaire cultuur (hij vergelijkt zichzelf bijvoorbeeld met Anne Frank en Indiana Jones). En in het zeventien minuten durende slotnummer ‘Murder Most Foul’ geeft hij zijn visie op de impact die de moord op president John F. Kennedy op de wereld heeft gehad. Zo biedt het album de fans weer genoeg materiaal voor vele jaren tekstexegese.

Ook muzikaal is deze plaat een uitzonderlijk sterk Dylan-album. Al verflauwt bij een enkel nummer even de aandacht, ‘Rough and Rowdy Ways’ is toch vooral een muzikale schatkist, waar je eindeloos in kunt graven. Absolute uitschieter is ‘I’ve Made Up My Mind to Give Myself to You’. Het is een teder en openhartig liefdeslied en als Dylan zingt dat hij het evangelie van de liefde predikt, schieten de tranen je in de ogen. (Saskia Bosch)

Phoebe Bridgers
Punisher

Met Phoebe Bridgers kun je lachen. Ze opent haar album met een stukje behangmuziek, geïnspireerd op de menupagina van een dvd. Wordt ze wakker van een sirene, dan hoopt ze dat er tenminste iemand sterft voor haar ongerief. De soms morbide humor contrasteert sterk met de dromerig-melancholische sfeer van haar liedjes, en met de diep emotionele laag die er óók in zit. Met haar stem als een veertje stompt ze je geregeld genadeloos in je maag.

Upsammy
Zoom

Thessa Torsing bracht ontelbare nachten door achter de draaitafels in de pikdonkere Amsterdamse club De School. Haar debuutalbum klinkt merkwaardig genoeg als een strakblauwe lucht op een mooie winterdag. De natuur vormde haar inspiratiebron. Inzoomen, de details bestuderen en dat dan in klanken gieten. De kraakheldere melodieën verlichten de lastige ritmes. Denk Griegs ‘Morgenstimmung’ of Chopins ‘Raindrop’, maar dan gemaakt door een grootstedelijke twintiger in het hier en nu.

Rolling Blackouts Coastal Fever
Sideways To New Italy

Alsof ze hun debuut met een nagelvijl en schuurpapier onder handen hebben genomen. Op het tweede album van deze Australische indierockband zijn alle scherpe randjes verdwenen. Zelfs de zangpartijen werden gladgestreken. ‘Sideways To New Italy’ glijdt naar binnen als een milkshake op kamertemperatuur. Hoog tempo, ontspannen sfeer, geen gedoe. Stiekem best wel lekker.

Stephen Emmer
Maison Melody

De naam Stephen Emmer zegt u misschien niets, maar zijn muziek kent u zonder twijfel. Hij maakte talloze tunes voor radio en televisie, waaronder die van het NOS Journaal en RTL Boulevard. Op dit album zijn de sferen groter dan de melodieën. Met warm pianospel, dat flink voller klinkt dan het minimalistische gefluister dan momenteel in de mode is, verklankt hij het fenomeen zelfisolatie dat hij als componist zo goed kent. Het resultaat is bij vlagen verontrustend, maar vaker uitermate rustgevend. (Klaas Knooihuizen)

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden