CD’s op vrijdag: Kensington, Céline Dion en Le Poème Harmonique

Beeld ANP Kippa

Kesington weet zich op de nieuwe plaat ‘Time’ helaas weinig te vernieuwen. Céline Dion bewijst dat ze op haar 51e nog steeds kan uithalen als geen ander. En het Franse ensemble Le Poème Harmonique toont zich onder leiding van Vincent Dumestre betoverend, verrassend, tegendraads en spectaculair.

Kensington herhaalt zijn lievelingsrecept

POP
Kensington
Time (Universal)
★★★☆☆

Wat zullen we nu weer eens spelen? Over die vraag hoefde Kensington niet lang na te denken. De Utrechtse band bereidt op ‘Time’, album nummer vijf, wederom het eigen lievelingsrecept. Eens te meer blijkt dat je zanger Youssef, gitarist Starreveld, bassist Haker en drummer Vandenberg écht wakker mag maken voor stadionrock.

De receptuur? Men neme de ernstige raspzang van Youssef. Heftig galmende gitaarriffs die toewerken naar een climax. Drumbreaks die de climax nog even uitstellen. Euforische synthesizers. Brulrefreintjes. Laag voor laag, dichtgesmeerde zangkoortjes. Én een krachtig woord als albumnaam: Time dus, na ‘Borders’, ‘Vultures’, ‘Rivals’ en ‘Control’.

Even nog zet Kensington de luisteraar op het verkeerde been. Met de dansbare opener ‘Bats’, gedragen door een hypnotiserende synthesizer die de gitaren lekker op de achtergrond drukt.

Maar de pakkende single ‘What Lies Ahead’, de ballade ‘Uncharted’ en ‘Part Of Me’, geheide radiohits, lijken wel erg op eerdere krakers als ‘Streets’ en ‘War’. Daarmee is de plaat, opgenomen in een blokhut in het Canadese Vancouver, gelukkig een stukje beter dan de opgeblazen productie ‘Control’. Kensington raakt aan het niveau van het succesvolle ‘Rivals’ uit 2014. En natuurlijk is het knap wat Kensington presteert. Vorig jaar vulde de band de Johan Cruijff Arena en in december staan de vier mannen weer driemaal in de Ziggo Dome.

Dat kan geen enkele Nederlandse gitaarband ze nazeggen. Maar de Utrechters mogen best een voorbeeld nemen aan een groep als De Staat die ook al ruim tien jaar bestaat, maar zich wél op elke plaat weet te vernieuwen. In die zin had Kensington beter het geluid van het een na laatste nummer ‘Perfect Family Day’ kunnen volgen: rauwer en harder, een beetje als ‘Alter Bridge’ van Myles Kennedy. Een song naar de smaak van producer Garth Richardson (Race Against The Machine en Biffy Clyro), die nou eens niet compleet binnen de lijntjes kleurt.

Dion kan nog steeds imposant uithalen

POP 
Céline Dion 
Courage (Sony Music)
★★★☆☆

Céline Dion kennen we vooral van haar tijdloze, gedragen ballads. Op het nieuwe album ‘Courage’ tapt de Canadese zangeres echter uit een heel ander vaatje. Op haar eerste Engelstalige album in zes jaar blijkt Dion haar songs een verhippingskuur te hebben laten ondergaan. 

Voor die make-over trok ze bekende artiesten aan als de Australische singer-songwriter Sia, David Guetta en Sam Smith als songschrijvers aan. Met hun hulp is resultaat is Courage een album geworden dat meer up tempo en ritmischer is dan eerdere Dion-albums. 

Zo opent de plaat met ‘Flying On My Own’, dat wordt voortgestuwd door opzwepende dance-beats. Ook ‘Nobody’s Watching’ is met een huppelende gitaarlijn een uiterst dansbaar nummer. De mede door Sia geschreven nummers ‘Lying down’ en ‘Baby’ zouden op hun beurt niet misstaan op een plaat van de Australische en in de songs lijkt Dion zelfs de zangstijl van Sia te imiteren.

Dat nog steeds weinigen zo imposant kunnen uithalen als Dion laat de 51-jarige horen op de typische Dion-ballads ‘Courage’ en ‘Boundaries’. Vooral dat laatste nummer is een vocaal genot door de manier waarop Dion haar stem over de melodie laat zweven. Toch overtuigt Dions poging om aansluiting te vinden bij de huidige muzikale tijdgeest slechts bij vlagen en is veel van wat haar uniek maakte verloren gegaan op dit album.

Een Misere van Allegri vol versieringen

KLASSIEK
Le Poème Harmonique
Anamorfosi (Alpha)
★★★★★

Betoverend, verrassend, tegendraads, spectaculair. Op de nieuwe cd van het Franse ensemble Le Poème Harmonique onder leiding van Vincent Dumestre zijn al deze kwalificaties van toepassing. En er komen, al luisterend, nog veel meer woorden in je op. Zoals ‘bloedmooi’ bijvoorbeeld, of ‘weergaloos’. Alles op deze fantastisch geprogrammeerde cd ademt zorgvuldigheid en ultiem ontzag voor de onderhavige muziek. Neem alleen die titel al: ‘Anamorfosi’. Dat laat zich nog het best vertalen als ‘drogbeelden’. Met dien verstande dat we hier eerder kunnen spreken van ‘drogklanken’. Dumestre heeft werken gezocht waarvan de muziek eerder bekend was als wereldlijk, maar die ten tijde van de contrareformatie werd hergebruikt voor geestelijk doeleinden. De cd opent met een werkelijk geniale uitvoering van Allegri’s beroemde ‘Miserere’. De zangers van Le Poème Harmonique leven zich uit in opera-achtige versieringen en improvisaties zoals je die nog nooit in dit werk hoorde. Niemand weet meer precies weet hoe dit ‘geheimzinnige’ werk uit 1639 in de Sixtijnse Kapel werd uitgevoerd, maar dat er een grote mate van vrijheid was, daar is men het over eens. Dumestre gaat de uitdaging gedurfd aan, met her en der glissandi en dissonanten die het oor pijnigen. Verder prachtige wereldlijke muziek van Rossi, Mazzocchi en Monteverdi door anderen op geestelijke teksten gezet, en daardoor totaal van karakter veranderd. Echt een programma dat je de oren doet openen. En wat een geweldige zangers.

Klaas tipt nieuwe albums

Het Zesde Metaal
Skepsels


Het Zesde Metaal begint op een onplezierige manier op Gorki te lijken, die andere razend populaire Vlaamse band die in Nederland nooit echt potten wist te breken. Het is onwaarschijnlijk dat ‘Skepsels’ er verandering in zal brengen; een gedoodverfde doorbraaksingle staat er niet op. Wel dertien warme nummers die een sfeer ademen van bruine cafés, amberkleurig abdijbier en wielerklassiekers door vervallen industriegebieden waar het altijd miezert.

FKA Twigs
Magdalene

Je zou honderd studenten kunnen laten promoveren op het nieuwe album van de Engelse zangeres FKA Twigs. Op haar video’s, choreografieën, haute couture, religie, engagement, sensualiteit, ziekte en verdriet. Op de schijnbaar onuitputtelijke mogelijkheden van haar stem. Op hoe ze kerkmuziek, avant-gardistische elektronica, R&B en moderne hiphop tot een bevreemdend maar toegankelijk geheel smeedt. Eindeloos fascinerend.

Cate Le Bon & Bradford Cox
Myths 004

De samenwerking tussen twee van de creatiefste geesten uit de internationale gitaar-underground gaat niet bepaald aan ambitie ten onder. ‘Myths 004' klinkt alsof het in een achterafmiddagje in elkaar is geflanst. Negeren we de gedachte dat er meer in had gezeten, dan blijft er een heerlijk, maf minialbum over dat met hoorbaar plezier tot stand is gekomen.

Max Cooper
Yearning for the infinite

Kon je muziek in een museum hangen, dan was het werk van Max Cooper waarschijnlijk te zien in het Tate Modern in zijn thuisstad Londen, in een zaaltje naast Rothko. Wát er klinkt lijkt bij Cooper haast ondergeschikt aan hóe het klinkt. Zijn elektronische composities zijn abstract, warm en overweldigend. Je kunt er haast in verdwijnen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden