MuziekrecensiesCD's op vrijdag

CD’s op vrijdag: Il Pomo d’Oro, The Homesick en Ásgeir

The HomesickBeeld Sarah Cass

Il Pomo d’Oro’s opvoering van Agrippina resulteerde in een van de allerbeste Händel opnames ooit. Het nieuwe album van The Homesick is een beetje zoet, maar ze zijn hun oude streken zeker niet verloren. En de IJslandse singer-songwriter Ásgeir brengt zijn vierde plaat uit.

OPERA

Il Pomo d’Oro
Agrippina
★★★★★ 

Händels opera ‘Agrippina’ duikt ineens overal op. Vorige zomer ging de enscenering van Barrie Kosky in première in München. Een paar maanden later was die te zien in Londen. Uiteindelijk zal de productie Amsterdam aandoen. Dan is in oktober de productie van Robert Carsen in Milaan te bewonderen, en gisteren ging een nieuwe productie (van David McVicar) in première in New York.

In de slipstream van al die scenische uitvoeringen bracht Erato een spectaculaire nieuwe opname van ‘Agrippina’ uit. De ster van deze opname is Joyce DiDonato, die de rol in Londen zong en nu de attractie is van de uitvoeringen in New York. Maxim Emelyanychev, DiDonato’s dirigent in Londen, leidt het authentieke orkest Il Pomo d’Oro. In de cast zitten grootheden als Franco Fagioli (Nerone), Elsa Benoit (Poppea), Luca Pisaroni (Claudio), Jakub Józef Orlinski (Ottone) en Marie-Nicole Lemieux (Giunone). Alles bij elkaar levert dat een knallende voltreffer op.

Händel was 24 toen hij ‘Agrippina’ in 1709 voor Venetië schreef. Hij zette onder het verhaal van de kuipende Agrippina muziek van een verbijsterende originaliteit. Agrippina’s grote aria ‘Pensieri, voi mi tormentate’ in de tweede akte is wat dat betreft hét voorbeeld voor waar Händel toen al toe in staat was. DiDonato en Emelyanychev geven er op deze opname een modeluitvoering van.

Onthutsende muziek, vol spannende pauzes en dissonanten, begeleidt de door twijfels bevangen Agrippina. DiDonato heeft hier werkelijk de rol van haar leven gevonden. Ze geeft deze doortrapte vrouw het volle pond qua karakterisering, met een stem die alles wat Händel voor haar in petto heeft met gemak aankan.

Fagioli en Orlinski zijn heel verschillende countertenoren, maar allebei in topvorm. Benoit staat als Agrippina’s rivale Poppea haar mannetje en Pisaroni is ook helemaal op zijn plek hier. De grootste pluim moet naar orkest en dirigent gaan. Die zorgen voor een van de allerbeste Händel-opera-opnamen ooit.
(Peter van der Lint)

POP

The Homesick
The Big Exercise (Sub Pop/Konkurrent)
★★★★☆

The Homesick, ja die tekenden bij Sub Pop, het legendarische label uit Seattle. Ja, bekend van Nirvana, Soundgarden en Mudhoney. Ja, van de opwinding konden de bandleden er nauwelijks van slapen. Maar nu mag het volgens hen wel weer over de muziek gaan, het nieuwe postpunkalbum ‘The Big Exercise’.

Bij deze. Van bovenstaande populaire grungebands heeft The Homesick nauwelijks wat weg. Ze charmeren met een lichtere toon dan op hun debuut ‘Youth Hunt’ uit 2017. Alsof de bandleden uit Dokkum meer schoonheid in de muziek wilden laten doorschemeren met barokinvloeden van een heldere piano, klavecimbel, akoestische gitaar en percussie. Meer ­indiefolk en samenzang. Minder bombast en galm. Wel blijven die repeterende, springerig hypnotiserende gitaarriffs een fijn handelsmerk. In die zin is The Homesick meer als de Fleet Foxes gaan klinken – inderdaad ook een band uit de Sub Pop-stal. Maar dan wel op standje ADHD en minder sacraal, ­zoals in nummers als ‘I Celebrate My Fantasy’ en ­‘Pawing’.

Soms dringt zich zelfs de gedachte op aan ‘Pet Sounds’ van The Beach Boys, door de klarinet en houten rasp- en klingelgeluiden in het dromerige ‘The Small Exercise’.

Het is wel erg zoet zo, moet het trio gedacht hebben. Met afsluiter ‘Male Bonding’ laten ze zien dat ze hun oude streken niet hebben verloren, ze schreeuwen er raspend op los. The Homesick is klaar voor een bezoek aan Amerika na de zomer. 
(Frank Hettinga)

POP

Ásgeir
Bury the Moon (One Little Indian Records/Konkurrent)
★★★★☆

Wanneer je het vierde album van de IJslandse singer-songwriter Ásgeir opzet is er even de schrik. Openingsnummer ‘Pictures’ klinkt met zijn kermende vocalen verdacht veel als een nummer van Sam Smith. Wil de IJslander meeliften op de populariteit van zijn Britse collega? Het blijkt een eenmalig uitglijertje. Want op de andere tien songs klinkt Ásgeir gelukkig weer helemaal als zichzelf.

Voor de opnames van ‘Bury the Moon’ trok de muzikant die werd geboren als Ásgeir Trausti Einarsson zich, gewapend met een hele batterij instrumenten, terug in een hutje op het IJslandse platteland. Daar componeerde hij zijn nieuwe songs, die nog meer dan op eerdere platen tot hun sobere essentie zijn teruggebracht. De teksten, waarin wordt teruggekeken op een net vervlogen jeugd, werden wederom geleverd door zijn vader, de dichter Einar Georg Einarsson.

Muzikaal kenmerken de nieuwe songs zich vrijwel allemaal door een prachtige nostalgische ondertoon. Met name het nummer ‘Youth’ is met zijn weemoedig vloeiende melodie een ware verrukking. En ook in de andere songs laat Ásgeir horen dat weinigen zo smaakvol indiefolk en elektronische invloeden kunnen samenbrengen als hij.

Ásgeir treedt deze maand op in Rotterdam (Rotterdamse Schouwburg - 18/2), Groningen (Stadsschouwburg - 19/2) en Amsterdam (Paradiso - 20/2). 

(Saskia Bosch)

Klaas tipt nieuwe albums

Σtella
The Break

De muziek van Stella Chronopoulou is ongegeneerd opgewekt, alsof de boodschap dat het leven een groot tranendal is de Griekse zangeres nooit heeft bereikt. In uptempo liedjes, die herinneringen oproepen aan een jonge Madonna, toont ze de luisteraar haar zonnige wereld. ‘Let the wind on your face, I’m gonna bring all the love in the room.’ Ontzettend aanstekelijk.

Yung Nnelg
Balans

Niet elke debuterende rapper krijgt de medewerking van grootheden als Winne, Ares, Bokoesam en Willem. Yung Nnelg loopt dan ook al jaren rond in de hiphopscene. Hij wilde niets overhaasten en dat hoor je. Natuurlijk, net als veel collega’s droomt hij van een ‘gouden pot’ en heeft hij ‘zes nullen op z’n netvlies’, maar muzikale ambitie gaat boven de snelle weg naar hitsucces. Het levert een krachtig album op vol wijze levenslessen en warme beats.

Squirrel Flower
I was born swimming

‘I tried to be lyrical but lyrics failed me, so I gave up poetry.’ Na zo’n openingszin kun je veel maken en dat doet Ella O’Connor Williams ook. ‘Honey, oh, honey, I love you when it’s sunny,’ zingt ze ergens. Toch is ‘I Was Born Swimming’ eerder betoverend dan lachwekkend. Met haar hese stem en minimalistische elektrische gitaarspel zet O’Connor Williams een broeierige sfeer neer, die doet verlangen naar nachtelijke autoritten over vrijwel verlaten snelwegen.

Holy Fuck
Deleter

De Canadese rockband Holy Fuck is in zijn vijftienjarig bestaan geen gemakkelijke klant gebleken. De groep houdt van het experiment en is van de school ‘hoe meer, hoe beter’; niet zelden raak je verstrikt in de drukke composities. De liedjes op ‘Deleter’ zal je heus niet in de supermarkt horen, maar over de gehele linie is het album net iets meer gedoseerd dan de voorgangers en daardoor beter te volgen. 
(Klaas Knooihuizen)

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden