cd's op vrijdag

CD's op vrijdag: de tienertroebelen van Billie Eilish en nog veel meer

Billie Eilish: in de Verenigde Staten een fenomeen, maar de 17-jarige superster in wording is hard bezig ook in Nederland de tienerkamers te veroveren. Verder luisterde de muziekredactie deze week met plezier naar Paulusma, Potter, Jaroussky, Little & Lenehan. 

De tienertroebelen van Billie Eilish

POP
Billie Eilish |  
When We All Fall Asleep, Where Do We Go? (Interscope/Universal Music)
★★★★☆

In de Verenigde Staten staat ze al bekend als de meest besproken ­tiener van het moment: Billie Eilish. Wie geen kinderen heeft, kan het even ontgaan zijn maar de zeventienjarige singer-songwriter is in korte tijd uitgegroeid tot fenomeen.

Eerst ging haar debuutsingle ‘Ocean Eyes’ viraal en daarna trok ze met het nummer ‘Bored’ miljoenen streams. Inmiddels zijn haar ­video’s op YouTube al meer dan een miljard keer bekeken. Met haar songs vol teen angst weet ze vooral miljoenen tienermeisjes wereldwijd te bereiken.

In de veertien songs van haar eerste album ‘When We All Fall Asleep, Where Do We Go?’, die ­Eilish samen met haar broer ­Finneas schreef, zingt de Amerikaanse namelijk vooral over dingen die haar en haar leeftijdgenoten ­bezighouden. Inderdaad, over liefde, verliefdheid en liefdesverdriet. En dat alles doorspekt met een vleugje rebellie. Eilish heeft lichtblauw haar en kleedt zich naar eigen zeggen het liefst op een ­manier waarover anderen zullen zeggen: ‘Wat heeft zij nou aan?’

Ook in haar teksten is die eigenzinnigheid terug te vinden. Bijvoorbeeld op het nummer ‘All the Good Girls Go to Hell’, waarin blijkt dat in Eilish’ universum God een vrouw is: ‘All the good girls go to hell / ’Cause even God herself has enemies’. Verder laat Eilish zich in de ballads van haar kwetsbare kant zien en is de toon doorgaans donker. Daarmee sluit haar sombere boodschap perfect aan op de onzekere tijden waarin we leven.

Is het succes van Eilish daarmee af te doen als een geval van ‘de juiste toon op het juiste moment’? Nee, want wie naar ‘When We All Fall Asleep, Where Do We Go?’ luistert, hoort een album dat muzikaal wel degelijk interessant is. Zo grijpt Eilish je met het nummer ‘Bad Guy’ meteen bij de kladden met een combinatie van elegante elektronische klanken en meeslepende beats.

Het is de opmaat voor een album waarop de zangeres er regelmatig in slaagt te overtuigen met een veelzijdige sound, die pendelt tussen ingetogen luisterliedjes en songs die voorzien in een aanstekelijke crossover van electropop, dancepop en hiphop.

Voor de volwassen luisteraar zullen de ballads vol tienertroebelen wat zwaar op de maag liggen. Niet dat Eilish daar wakker van zal liggen. Zij heeft meermaals laten ­weten niets te moeten hebben van volwassenen die de planeet ten gronde richten. Maar vooral in de uptempo-nummers als ‘My Strange Addiction’ en ‘You Should See Me in a Crown’ scoort Eilish, die zich pas vijf jaar bekwaamt in het schrijven van songs, steevast een dikke voldoende.

Soms is de invloed van Lana Del Rey en Lorde heel nadrukkelijk aanwezig. Maar vaker slaagt Eilish er wel degelijk in origineel werk af te leveren, die opvallen door hoekige en toch opzwepende ritmes en fraaie melodieën en die veel zeggen over Eilish’ evidente talent als songschrijver. (Saskia Bosch

Sereen en mooi gezongen

KLASSIEK

Philippe Jaroussky | Cavalli ‘Ombra mai fu’ (Erato)
★★★☆☆

‘Ombra mai fu, di vegetabile, cara ed amabile soave più’. Nooit was een schaduw van een boom dierbaarder, lieflijker en zachter. Deze woorden horen bij de muziek die wereldberoemd werd als het  ‘Largo’ van Händel. Dat deze muziek die ‘heilige’ beroemdheid verwierf in veel te langzaam tempo én op orgel gespeeld, is eigenlijk te komisch voor woorden. Want de aria waarmee Händels opera ‘Serse’ opent, maakt de liefdeszieke koning Xerxes belachelijk. Het onderwerp van zijn liefde is hier een plataan. 

Het libretto voor ‘Serse’ was al bijna een eeuw oud toen Händel het toonzette. Ver vóór hem componeerde Cavalli in Venetië al een opera die met dezelfde beginregels opent. Die aria is de openingstrack van een cd vol fragmenten uit Cavalli-opera’s, gezongen door countertenor Philippe Jaroussky. Leuk om het Händel-alternatief weer eens te horen. Jaroussky krijgt op deze cd, begeleid door het barokensemble Artaserse, af en toe vocale steun van alt Marie-Nicole Lemieux en sopraan Emöke Baráth. Dat zijn meteen de meer aantrekkelijkere fragmenten op de cd. Hoe mooi en sereen het geluid van Jaroussky ook is, uiteindelijk is zijn stem te eenkleurig om een hele cd lang te blijven boeien. (Peter van der Lint)

Potters euvel speelt op: hij wil te veel

JAZZ
Chris Potter | Circuits (Edition Records)
★★★☆☆

De Amerikaanse rietblazer Chris Potter heeft de laatste jaren flink geëxperimenteerd. Zo zeer zelfs dat hij wat stuurloos leek. Dan weer richtte hij zich volledig op vuige funky groove om zich op een daaropvolgende plaat meer op de harmonie te oriënteren en zo soms dicht in de buurt van klassieke muziek kwam.

Nu, op zijn nieuwe album ‘Circuits’, brengt Potter die heel diverse invloeden samen en hij voegt er nog wat nieuwe aan toe. Onder meer uit Afrikaanse muziek en minimal. De opbouw is veelal dezelfde. Vaak begint een nummer ingetogen en stemmig. Dankzij samples en keyboards klinkt Potter soms in zijn eentje als een voltallig blazersensemble. Maar vroeger of later vallen de drie andere bandleden in, waarbij vooral de elektrische bas van Linley Marthe een bruikbare bedding blijkt voor Potters vurig geblazen ritmische variaties.

Er zijn momenten waarop de stoom haast uit de cd-speler komt, maar het verflauwt soms. Niet omdat er weinig gaande is, maar omdat Potters oude euvel soms opspeelt en hij te veel wil. Tegelijk krijg je het gevoel dat in dit kwartet een geweldige live-band schuilt. (Mischa Andriessen

Chris Potter speelt vanavond 5 april in Paradox Tilburg

Paulusma stelt zich uiterst kwetsbaar op
POP

Paulusma | Somehow Anyhow (Excelsior/V2)
★★★★☆

‘You’re just a singer without a song / And a singer without a song / Is a lousy ass singer’. In de hiphop is het gebruikelijk om je te richten tot een anonieme collega die er niets van bakt. Singer-songwriters doen zoiets niet. Behalve Jelle Paulusma. Het spierballenvertoon beperkt zich verder tot zijn gitaarspel, maar de humor niet.

Neem ‘Phones’, over de aan smartphones verslaafde jeugd. Zo vrolijk werd zoiets geestdodends niet vaak bezongen. Het vijfde soloalbum van de man die samen met Anne Soldaat als Daryll-Ann jarenlang de Nederlandse indiepop aanvoerde, is op andere momenten akelig serieus. ‘Borrowed time’, over een andere verslaving (alcohol), is niet om te lachen. Paulusma dompelt zijn eigen jeugd op ‘Drowning in laughter’ onder in nostalgie.

Ja, hij wordt een oude man en hij weet het: in het universele ‘Fatherlike’ concludeert hij dat hij steeds meer op zijn vader begint te lijken. Nog ontroerender is het openingsnummer. ‘Would be really nice to walk you home / I’d hold your hand for sure / I wouldn’t ask for more.’ Zelfs voor een singer-songwriter is dat uiterst kwetsbaar. (Klaas Knooihuizen

Overtuigend en stralend recital
KLASSIEK 

Tasmin Little & John Lenehan | Schumann, Smyth, Beach (Chandos)
★★★★☆

Na dertig jaar op het podium vindt Tasmin Little het welletjes. Volgende zomer, Little is dan 55 jaar, zet de Engelse een punt achter haar vioolcarrière. Reden: ze wil ruimte creëren om in haar vele andere interesses te kunnen duiken, waaronder educatie en jurywerkzaamheden voor concoursen.

Fair enough. Cd-label Chandos lanceert alvast een afscheidscadeautje waarop Little tamelijk onbekende muziek van vrouwelijke componisten vastlegde: Amy Beach, Clara Schumann en Ethel Smyth. De drie componistes hebben zich buitengewoon moeten inspannen om hun talenten te kunnen exploreren, huwelijksbelemmeringen en meer vormden een uitdaging. Een van Tasmin Littles langjarige muzikale partners is John Lenehan, hij begeleidt haar op deze recitaluitgave. Overtuigend en met een stralende toon brengen Little en haar pianist de romantische sonates van Beach en Smyth, maar minstens zo aansprekend is hun lezing van Beach’ ‘Romance’ en de ‘Drei Romanzen’ van Schumann. Met haar krachtige streek verdedigt Little een stevig gezongen muzikale lijn, Lenehan vouwt zijn spel parelend om haar betoog heen. Mooi en origineel gebaar van Little, deze opname, om haar vaarwel aan het concertpodium mee in te luiden. (Frederike Berntsen

Muziekrecensies 

Een overzicht van de nieuwste recensies van pop, klassiek, wereldmuziek en optredens vindt u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden