Muziekrecensies CD's op vrijdag

CD’s op vrijdag: Coldplay durft van de gebaande paden af

Een optreden van Coldplay op een wel heel bijzondere plek: het National History Museum in Londen. Beeld EPA

Met hun nieuwe plaat Everyday Life, bewijst Coldplay dat ze van de gebaande paden af durven te stappen. Dat levert een origineel, maar ook versnippert album op. Jaimie Branch is er daarentegen juist uitstekend in geslaagd om haarzelf vrijelijk tussen de verschillende stijlen op haar album te bewegen, wat resulteert in een harmonieuze plaat.

POP

Coldplay
Everyday Life (Parlophone)
★★★☆☆

Beeld Parlophone

We dachten dat we het trucje van Coldplay wel kenden: een mix van toegankelijke stadionpop en gevoelige pianoballads. Niet dus. Met het nieuwe album ‘Everyday Life’ leveren de Britten het meest verrassende album van hun carrière af. De plaat valt in twee delen uiteen: acht nummers rond het thema ‘Sunrise’ en evenveel rond ‘Sunset’. In de praktijk doet die tweedeling nogal gekunsteld aan omdat de twee songcycli niet wezenlijk van elkaar verschillen.

Wat het album toch tot een bijzondere plaat maakt is dat zanger Chris Martin en de zijnen ditmaal flink aan het experimenteren slaan met nieuwe muzikale invalshoeken. De plaat bevat een handvol nummers die zijn opgetrokken rond het bekende Coldplay-recept, zoals ‘Church’. Maar daar staan heel wat liedjes tegenover die Coldplay laten horen op een manier die we nog niet kenden.

De plaat opent met een klassiek aandoend intro en daarna volgen de nouveauté’s elkaar in rap tempo op. Bijvoorbeeld in de vorm van warmbloedige en rootsy nummers zoals ‘Trouble in town’ en ‘Guns. ‘BroKen’ is dan weer een onvervalste gospelsong compleet met gospelkoor, waarop Martin laat horen ook met dit genre prima uit de voeten te kunnen.

Ook ‘When I Need A Friend’ begeeft zich in spirituele sferen en klinkt als een moderne hymne. Het meest experimentele nummer van de plaat is ‘Arabesque’. Aan het nummer werkte niet alleen de Palestijnse oud-groep Le Trio Joubran mee maar ook de Belgische ster Stromae. De samenwerking mondt uit in zeer geslaagd nummer, dat wordt voortgedreven door wiegende ritmes en prachtige Nigeriaanse blazers.

Door de vele stijlen waarvan Coldplay zich bedient, klinkt ‘Everyday Life’ soms wat versnipperd. Maar aan de positieve kant van de balans valt op te tekenen dat de meeste songs een fraaie, organische sound hebben en het van moed getuigt dat Coldplay zich op deze plaat ver buiten de gebaande paden durft te begeven. 
(
Saskia Bosch)

JAZZ

Jaimie Branch 
FLY or DIE II: bird dogs of paradise (International Anthem)
★★★★☆

Beeld International Anthem

De jaren zestig waren een tijd waarin jazz zo urgent werd dat veel luisteraars zich er meteen van afkeerden. Zoveel onverbloemd verklankte woede was toch niet om aan te horen?

Toch interesseren steeds meer jonge musici zich momenteel voor de erfenis van dat tijdperk. Omdat er in maatschappelijk opzicht ook nu van alles gaande is. Omdat urgentie nou net is wat jazz lange tijd heeft gemist.

De jonge trompettist en nu ook zangeres, Jaimie Branch, heeft goed begrepen dat engagement niet over het netjes spelen van noten gaat. Hoor maar hoe haar stem overslaat als ze zich in ‘prayer for amerikkka pt. 1 & 2' intens boos maakt over Trump en zijn trawanten.

Gelukkig heeft Branch ook goed begrepen dat verontwaardiging - hoe oprecht ook - vaak eendimensionaal is en snel verveelt. Dus wisselt ze veel van toon en sfeer. Gesteund door cello, bas en drums beweegt Branch zich vrijelijk door verschillende stijlen. Het levert muziek op die behalve betrokken ook zeer ontspannen is. De musici in de jaren zestig zochten vooral vrijheid. Het is een genot te horen hoe goed Branch ook dat begrijpt. (Mischa Andriessen)

KLASSIEK

Philippe Elan/Residentie Orkest
Ma France - Chansons Symphoniques (Challenge Classics)
★★★★☆

Beeld Challenge Classics

De in Nederland wonende Fransman Philippe Elan houdt van onorthodoxe allianties. Eerder werkte hij samen met het Gemini Ensemble, en maakte hij een cd vol Franse chansons begeleid door de saxofoons van het Amstel Quartet. Een paar jaar geleden haalde hij de Nederlandse chansonnière Thérèse Steinmetz terug op het podium voor een verzameling Franse én Nederlandse chansons in het programma ‘Amsterdam-Paris’ (tevens cd). En nu liet hij zich met graagte overhalen om een symfonisch chansons-programma te doen met het Residentie Orkest. Orkestdirecteur Sven Arne Tepl kwam met het verzoek, waarop Elan meteen ja zei. Het concert vond op 2 februari van dit jaar plaats in de Haagse poptempel Paard. De live-opname van dat concert is nu op cd verschenen. 

De chansons werden met vakmanschap en inventiviteit voor orkest gearrangeerd door Max Knigge en Marijn van Prooijen. Dirigent Jurjen Hempel, tegenwoordig chef van de Opéra de Toulon, heeft het juiste gevoel voor deze muziek en creëert met zijn musici en met Elan een lekker sfeertje in Paard. Dat het live is helpt ook mee, omdat het publiek zich enthousiast roert. Elan zingt met de van hem bekende finesse en meeslependheid chansons van Ferrat, Aznavour, Ferré, Piaf en Brel, maar heeft ook verrassingen in petto van Anne-Frid Lyngstad (van Abba) en Julien Clerc. 
(Peter van der Lint)

Klaas tipt nieuwe albums

Girl Ray
Girl

Het Londense trio Girl Ray is de zoveelste indierockband die de jengelende gitaren inruilt voor een warm, elektronisch geluid dat het midden houdt tussen moderne R&B en (power)ballads uit de jaren tachtig. Een gewaagde keuze; in het contrast tussen de zwoele zang en de rauwe speelstijl school hun kracht. Nu die twee in elkaars verlengde liggen zullen ze ongetwijfeld een groter publiek aanspreken.

Women Sing Waits
Come on up to the house

Een ode aan de muziek van Tom Waits middels een album waarop twaalf vrouwen een liedje van de meester zelf coveren. Vrijwel altijd worden dit soort platen ontsierd door mislukte punk- en hiphopversies door populaire artiesten die jonge luisteraars moeten lokken. Hier niet. De zangeressen komen voornamelijk uit de folk- en countryhoek, wat geen verrassingen oplevert, maar ook geen enkele misser en dat is al heel wat.

Omar Souleyman
Shlon

Toen de Syriër Omar Souleyman aan het begin van dit decennium in het Westen doorbrak met traditionele bruiloftsmuziek in een technojasje, leek hij een geinige gimmick die snel weer zou overwaaien. Niets is minder waar: hij effende het pad voor gelijkgestemden en hippe dj’s draaien deze opzwepende cross-over maar wat graag. ‘Shlon’ biedt, naast een aantal stampers volgens het bekende recept, het prachtige ingetogen liedje ‘Mawwal’.

Nits
Knot

Sinds de jaren tachtig hebben de Nits geen noemenswaardige hits gescoord, waardoor er een zweem van nostalgie en vergane glorie rond de band hangt. Ten onrechte; ze waken er al vijfenveertig jaar voor zichzelf te herhalen. De basis voor ‘Knot’ werd gelegd tijdens drie lange jamsessies en dat hoor je. Een nieuwe hit levert het niet op, wel drie kwartier meeslepende, haast meditatieve muziek.

(Klaas Knooihuizen)

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden