CD's op vrijdag

CD's op vrijdag: Cohen, Huijnen, Hopman en Witteveen

POP
Leonard Cohen | Thanks for the Dance
★★★★

‘You Want It Darker’ zou in 2016 het afscheidsalbum zijn geweest van Leonard Cohen. Negentien dagen na het verschijnen van de donkere plaat stierf de Canadese schrijver en zanger op 82-jarige leeftijd aan leukemie.

Maar er was nog meer, lichtvoetiger en sensueler materiaal, nu uitgebracht op ‘Thanks for the Dance’. Met behulp van zijn zoon en songwriter Adam, die voor het eerst optrad als producer, zong Cohen nog een aantal gedichten in. De metamorfose tot volwassen songs maakte hij niet meer mee. Adam stond er alleen voor.

Zijn zoon hield de instrumentatie subtiel, spaarzaam. Een warme Spaanse gitaar. Lome drums. Een viool. Een licht aangeslagen piano of synthesizer. Want ja, die stem van zijn vader, die spraakzang geeft al zoveel kleur: brommend en grommend en tegelijk zo zwoel en betoverend poëtisch.

Tot het laatst bleef Leonard Cohen nederig, bescheiden. In het openingsnummer ‘Happens to the Heart’ bromt hij dat hij altijd hard heeft gewerkt, maar zijn gedichten, zijn teksten, zijn muziek niet groter wilde maken, niet tot kunst wilde verheffen. “I never called it art.” Het is ook het eerste gedicht uit zijn afscheidsbundel ‘The Flame’ uit 2018.

Hij blikt terug op zijn relatie met zijn Noorweegse muse Marianne Ihlen: “Het was de hel, het was geweldig, het was pret.” Op de abortus die zij pleegde: “Bedankt voor de dans. En de baby die je droeg. Het was bijna een dochter of een zoon.” En op zijn eigen tekortkomingen. Nooit kon zich helemaal aan haar overgeven. “We played a stunning couple but I never liked the part.”

En dan weer die bescheidenheid, op het laatste nummer dat hij opnam: ‘Listen to the Hummingbird’. Luister naar de kolibrie, zegt Cohen. Naar de vlinders, naar de geest van God. “Dont listen to me.” Dan ebben de echoënde piano en gitaar weg en komt de echte zwanenzang na 29 minuten dan toch ten einde. (Frank Hettinga

KLASSIEK
Huijnen & Hopman
Love!
(Challenge Classics)
★★★★☆           

De accordeon rukt op in de klassieke muziek. Baroksopraan Klaartje van Veldhoven werkte een paar jaar geleden al succesvol samen met Marieke Grotenhuis in werken van Bach, en onlangs bracht Vincent van Amsterdam zijn accordeonversie van Bachs ‘Goldbergvariaties’ uit. 

Violist Cécile Huijnen vormt sinds 2012 een duo met accordeonist Marieke Hopman. De beide roodharige musici bewerken als duo Huijnen & Hopman klassieke muziek voor viool en accordeon. Hun eerste cd heette ‘Dance!’ en die wordt nu gevolgd door ‘Love!’ 

De samenklank van viool en accordeon roept meteen herinneringen op aan de Argentijnse tango, waarin de bandoneon (zusje van de accordeon) een hoofdrol speelt. Op deze cd klinkt de gestileerde ‘Tango’ van Stravinsky, de liefdesdans bij uitstek. Er staan mooie en onverwachte bewerkingen op deze verzameling vol liefde. Wat dacht u van het dreunende ‘Montagues & Capulets’ uit Prokofjevs ‘Romeo en Julia’? Komen we hier power tekort? Absoluut niet. Voor drie nummers voegt de eveneens roodharige sopraan Eva-Maria Westbroek zich bij het duo voor songs van Kern, Gersh-win en Porter. Ze zingt ze met groot en zwoel geluid, heerlijk om bij weg te zwijmelen. Loom en zomers is ook Rogier van Otterloo’s filmmuziek voor ‘Turks fruit’. 

Huijnen & Hopman zijn meesters op hun instrument en spelen met aanstekelijk plezier deze fijne grabbelton aan liefdesmuziek. (Peter van der Lint

JAZZ
Loran Witteveen Trio
Twin Paradox
Winter & Winter
★★★★☆            

Een astronaut die een lange ruimtereis maakt, is bij terugkeer jonger dan zijn thuisgebleven tweelingbroer. Dit gedachte-experiment van natuurkundige Albert Einstein ligt aan de basis van het debuutalbum van de Nederlandse pianist Loran Witteveen.

Samen met bassist Clemens van der Feen en drummer Tristan Renfrow vertaalt Witteveen de relativiteitstheorie naar muziek.

Taaie kost? Allesbehalve. ‘Twin Paradox’ is een speelse en vaak zelfs geestige plaat waarop een ritmisch spel de kern vormt. Witteveen die zijn ene hand bijvoorbeeld een trager motief laat spelen dan de andere. Of drummer Renfrow die zijn eigen weg gaat en een subtiel opgebouwde melodie met een harde roffel van contrast voorziet.

Maar de muziek op ‘Twin Paradox’ is vooral spannend, omdat tegenstellingen niet worden opgelost. De behoefte aan vrijheid is bij dit trio even groot als die aan controle. Dat uit zich in de afwisseling van uitgeschreven en geïmproviseerde passages. Steeds wanneer ze gezamenlijk een harmonisch of ritmisch patroon onderzoeken, breekt minstens een van de drie los en verruilt de strikte regels voor het plezier van het losbandig kunnen spelen.

Dat muziek tegelijkertijd zo droog wetenschappelijk en onverbloemd lyrisch kan zijn, blijft intrigeren. (Mischa Andriessen

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden