MuziekrecensiesCD's op vrijdag

CD’s op vrijdag: Canshaker Pi, Eminem en Will Fraser

Eminem bij een optreden eerder dit jaar.Beeld EPA

Canshaker Pi heeft even de tijd nodig om op stoom te raken, maar toont aan de kritieke toestand weer te boven te zijn. Ook Eminem laat zien zijn vormdip van een paar jaar geleden overkomen te zijn.

POP

Canshaker Pi
Okay Decay (Excelsior Recordings)
★★★★☆

Canshaker Pi grijpt de luisteraar bij de lurven op ‘Okay Decay’ door welgeteld één minuut en dertien seconden enkel te rammen op dissonante gitaren. Gewoon timmeren, slaan en beuken.

Na die kakofonie zingt frontman Willem Smit met de lome en nonchalante praatzang die we ook kennen van ‘Pavement’ en ‘Guided By Voices’.

Even verkeerde de Amsterdamse band in een existentiële crisis. Moesten ze na wisselingen in de bandsamenstelling en het tweede album ‘Naughty Naughty Violence’ nog wel doorgaan?

Gelukkig is frontman Willem Smit een druk baasje dat niks anders wil dan muziek maken. De zanger is met recht een spil in de Nederlandse indiegitaarrockscene te noemen, hij is ook al gitarist in Steve French en oprichter van Personal Trainer en The Industry.

Toch is het alsof Smits van existentiële twijfel doordrenkte teksten ook in de sound doorsijpelen. Canshaker Pi heeft even de tijd nodig om op stoom te raken, de eerste paar nummers beklijven nog niet echt.

Tot ‘Your Way’ wordt ingezet. Smit lijkt tijdens de schreeuwrefreinen hele organen uit te spugen, als een Eddie Vedder van Pearl Jam. En de band weet dat niveau vast te houden met fijne riffs op nummers als het mijmerende ‘Casual Chugger’ en ruige ‘Tricenarians’.

Ja, toch wel lekker, hoor, dat deze band zijn kritieke toestand te boven gekomen is.

HIPHOP

Eminem
Music To Be Murdered By (Aftermath/Interscope)
★★★☆☆

Het opvallendste nummer op Eminems nieuwe album heet ‘Dark-ness’. De nog altijd razend populaire rapper kruipt in de huid van de 64-jarige Stephen Paddock, die in 2017 vanuit een hotelkamer in Las Vegas met een automatisch wapen 58 concertgangers doodschoot en vervolgens aan zijn eigen leven een einde maakte.

Eminem zet de massamoordenaar neer als een verward individu, een aanvankelijk normale man die ­onder invloed van domme pech en verdovende middelen tot zijn gruwelijke daad is gekomen.

In een beheerste stijl trekt de rapper parallellen met zijn eigen ­leven, waarmee hij impliceert dat hij die schutter had kunnen zijn, indien het allemaal net even ­anders was gelopen. Het nummer eindigt met een schier eindeloze opsomming van vergelijkbare massa-slachtingen uit de recente Amerikaanse geschiedenis. De boodschap: als we willen dat dit ­ophoudt, dient vrij wapenbezit verboden te worden.

Een sterk statement, zeker als je bedenkt dat Eminem in zijn teksten geweld nog weleens verheerlijkt en het geluid van geweerschoten gebruikt om zijn muziek te versieren.

Als geheel voelt ‘Music To Be Murdered By’ wat stuurloos, maar Eminem laat tegelijkertijd horen dat hij zijn vormdip van een paar jaar geleden te boven is gekomen. En, ook niet onbelangrijk, hij heeft er weer plezier in. Het staat hem goed.

KLASSIEK

The English Organ
A film by Will Fraser (Fugue State Films)
★★★★☆

In de huidige brexit-tijd valt veelvuldig de term ‘splendid isolation’. Dat daar ook in de orgelbouw sprake van was, toont de box ‘The English Organ’ van Will Fraser. Deze bijzondere productie bevat 3 cd’s en 4 dvd’s met daarop een 210 minuten durende documentairefilm over de Britse orgelhistorie en klankportretten van 33 historische en moderne Engelse orgels. De opnames zijn gemaakt in Engeland, Nieuw Zeeland, Australië, Tasmanië en de VS. Naast mega-orgels in kathedralen (Truro, Coventry, Melbourne en Auckland) en ‘town halls’ (o.a. Liverpool en Sidney) worden bescheiden instrumenten in parochiekerken en landhuizen gepresenteerd, gebouwd tussen 1703 en 2017.

Fraser maakte eerder soortgelijke documentaires over onder meer Franck, Reger en Cavaillé-Coll-orgels. Zijn panorama van de Engelse orgelbouw springt eruit, enerzijds doordat dit orgeltype bij ons minder bekend is, anderzijds door de grote rol van de fantastische organist/presentator Daniel Moult. Aan de speeltafels geeft hij registerdemonstraties, spreekt met specialisten en neemt de kijker soms mee de orgelkas in. Moult ontpopt zich als een groot virtuoos in meer dan 70 verschillende, overwegend Engelse composities uit vier eeuwen.

Door de eeuwen heen hadden Engelse orgels een klankesthetiek en bouwwijze, volstrekt anders dan op het continent gebruikelijk. Toen in de zeventiende eeuw in Hollandse stadskerken enorme orgels als statussymbool gebouwd werden, waren in de Engelse kathedralen slechts kleine instrumenten te vinden met één klavier en geen pedaal. Pas eind achttiende-eeuw worden de Britse orgels groter. De documentaire toont dat er vele stijlen te onderscheiden zijn in de orgels van topbouwers als Hill, Lewis, Nicholson, Schulze of Willis. Met elkaar gemeen hebben Engelse orgels dat ze primair bedoeld zijn om er koorzang op te begeleiden. Tegelijk hebben ze een zeer herkenbaar en ongekend rijk kleurenpalet dat op deze box welhaast in een overdaad aan klankvoorbeelden en documentatie wordt gepresenteerd.

Klaas tipt nieuwe albums

David Keenan
A Beginner’s Guide to Bravery

De Ierse singer-songwriter David Keenan kan ontzettend veel met zijn stem en dat mogen we weten: hij kronkelt, snikt, croont en schreeuwt erop los. Het is misschien even doorzetten, maar wie ertegen kan bemerkt al snel dat er een prachtige wereld achter die stem verborgen ligt, vol onvermoede songstructuren en zintuigelijke verhalen over het rauwe leven in de druilerige grote stad.

En Attendant Ana
Juillet

In mei 1986 bracht het Britse muziektijdschrift NME een cassettebandje uit, met daarop liedjes van inmiddels goeddeels vergeten indiepopbands. Gemene deler waren rinkelende gitaren, kale drums en opgewekte zang. De C86-sound is nooit grootschalig doorgebroken, maar ook nooit verdwenen. En Attendant Ana uit Parijs toont zich op dit album een van de leukste hedendaagse vertegenwoordigers van het genre. De trompet zorgt voor een extra brede glimlach.

Nicolas Godin
Concrete And Glass

Nicolas Godin maakte als helft van de Franse band Air indruk met dromerige synthesizerliedjes, die vooral opvielen door heel nadrukkelijk niet op te willen vallen. Laat ons langs je heen glijden, fluisterden die liedjes, wij zijn er niet. In zijn solowerk liet Godin regelmatig zijn spierballen zien, maar op ‘Concrete And Glass’ gaat hij terug naar de basis. Tien zachte briesjes op een zwoele zomeravond.

Sarah Mary Chadwick
Please Daddy

Sarah Mary Chadwick heeft een fraaie rasp in haar stem, alsof er een vliesje in haar keel is blijven steken. Ze zingt over haar eigen dood en het verlies van dierbaren, heel verdrietig allemaal, maar als je niet op de tekst let zou je niet raden dat het daarover gaat. Chadwick klinkt soms mijmerend, dan weer groots en uitbundig, en altijd opbeurend. Mooi contrast.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden