Recensie

CD's op vrijdag: Calexico, Simple Minds, Murray Perahia en Dante

De muziekredactie luisterde deze week naar de woede van Calexico, naar Beethoven door Murray Perahia, de opera Dante van Benjamin Godard, naar de anachronistische oprispingen van Simple Minds en naar twee Schiedamse orgels. 

De vriendelijke boosheid van Calexico

POP
Calexico
The Thread That Keeps Us
(City Slang/Konkurrent)
★★★★☆

Volgens Joey Burns en John Convertino bevat hun negende album chaos: een verklanking van de wereld waarin wij leven. Nu moet u weten dat Joey en John de vriendelijkste mensen op aarde zijn. Alleen in hun hevigste woede-uitbarstingen roepen ze woorden als 'vlegel' en gaan ze elkaar met wattenstaafjes te lijf. 

Met die chaos valt het dus wel mee: op de achtergrond zeurt soms een elektrische gitaar, dan ben je er wel. Voor de verstokte fans is dat ongetwijfeld een reusachtige verandering, voor de gewone liefhebber niet meer dan een voetnoot. Hoewel 'The Thread That Keeps Us' aan de Californische kust ('aan het eind van de wereld') werd opgenomen, zoekt Calexico nog altijd de balans tussen twee werelden - de bandnaam, een samenvoeging van Californië en Mexico, werd ontleend aan een grensplaatsje - wat dat betreft is hun muziek in deze tijd per definitie een statement. 

De verhouding americana-mariachi verschilt per liedje. De stadionfolk in 'Eyes Wide Awake' heeft niets met Mexico van doen, terwijl het op cumbia geënte 'Flores y tamales' met twee benen ten zuiden van de grens staat. In single 'Under The Wheels', dat gezien de zware thematiek opvallend opgewekt klinkt, vond de band de perfecte balans. (Klaas Knooihuizen) 

Simple Minds doet statuur beslist recht op nieuw album

POP
Simple Minds
Walk Between Worlds
(BMG)
★★☆☆☆

Onvermoeibaar, die Jim Kerr. Samen met gitarist/toetsenist Charlie Burchill is de zanger na veertig jaar de enige constante factor binnen de Schotse rockband Simple Minds, inmiddels toe aan hun achttiende studioplaat. Zeven daarvan verschenen deze eeuw, toch teren ze nog altijd op eighties-glorie. Want als je dit album even los ziet van hun imposante oeuvre, dan vraag je je vooral af, waarom nog? Simple Minds was in de jaren tachtig met recht een grote band, maar het soort anachronistische oprispingen die we horen op 'Walk Between Worlds' doen alleen maar afbreuk aan die statuur. Dit is typisch zo'n plaat die drijft op naamsbekendheid, voer voor fans, waarmee ze heus geen nieuwe zieltjes zullen winnen. Maar er komt een nieuwe tour aan, daar is nieuwe muziek voor nodig, en voilà: het bestaansrecht van deze plaat.

De opzwepende single 'Magic' is goed te pruimen, het soort rechtlijnige synth-rock die met mate goed valt te consumeren. En dat rammende basje waarmee 'Summer' begint heeft ook wel iets. Maar het duurt niet lang voordat dit album slagzij maakt en verdrinkt in het soort bombastische prefab-levensvreugde waar overgefortuneerde babyboomers nu eenmaal patent op hebben. De muziek lijdt danig onder geforceerde, opgepompte melodielijnen, volgeplamuurd met zweverige 32-bits synth-effectjes waar geen enkele hedendaagse producer zich nog aan zou branden, afgemaakt met tenenkrommende tegeltjeswijsheden als 'forever is never too long'. Nou, Kerr schreef acht nieuwe nummers, die toch behoorlijk lang voelen. (Joris Belgers) 

Niets is toevallig bij de studieuze Murray Perahia

KLASSIEK
Murray Perahia
Beethoven Pianosonates (DG)
★★★★

Murray Perahia is niet alleen als interpreet bezig met de tweeëndertig pianosonates van Beethoven. Sinds 2002 werkt de Amerikaanse pianist samen met oertekstuitgever Henle, en buigt hij zich over de juiste accenten, versieringen en vingerzettingen. Een studieuze man, en een harde werker, zoals hij zichzelf noemt.

Niets klinkt dan ook toevallig bij deze zeventigjarige Amerikaan. Waar je bij sommige pianisten misschien een los spelkarakter waarneemt, met zelfs een beetje lucht tussen de noten, word je bij Perahia meegevoerd langs zorgvuldig uitgedachte lijnen.

(tekst loopt door onder de video)

Voor zijn tweede opname op het label Deutsche Grammophon - hij switchte in 2016 van Sony naar DG - koos hij twee monumentale Beethovens: de 'Mondscheinsonate' en de 'Hammerklaviersonate'. In Perahia's pianistiek gaan een krachtige aanslag en zachtaardige trekken samen. Uit de luidsprekers rolt de interpretatie van een beschaafd mens, iemand die van uiterste verzorging houdt, en ieder nootje tot in het oneindige heeft overwogen. De onstuimige Beethoven laat hij goeddeels achterwege. Voor grote muzikale verrassingen ben je bij Perahia niet aan het juiste adres, voor warm en onberispelijk spel des te meer. (Frederike Berntsen) 

Degelijke, doch anachronistische 'Dante' van Godard

OPERA 
Ulf Schirmer
Godard 'Dante' (Ediciones Singulares)
★★★★☆

In het Prinzregententheater in München werd afgelopen zondag de laatste opera van Gounod uitgevoerd - én opgenomen. Het is in 2018 Gounod-jaar (geboren in 1818), en er staat heel wat bijzonders op stapel. Op dat gebied roert zich vooral het Palazzetto Bru Zane, een onderzoekscentrum voor Franse romantische muziek, dat zetelt in Venetië. Het levert schitterend uitgevoerde en gedocumenteerde cd's-in-boekvorm op.

Gounods laatste opera heet 'Le tribut de Zamora', voor ons Nederlanders bijzonder omdat Couperus' Eline Vere juist die opera in het Théâtre Royal Français de la Haye bezoekt. Judith van Wanroij zong er in München een hoofdrol in en als de cd dit jaar verschijnt, komen we er hier uiteraard op terug.

Tijdens het wachten daarop kunnen we ons laven aan recente andere uitgaven van het label. Zo is er een mooie 'Uthal' van Méhul (geleid door Christophe Rousset) en een interessante 'Le Pré aux clercs' van Hérold (onder leiding van Paul McCreesh). En dan is er de opera 'Dante' van Benjamin Godard, leerling van Ambroise Thomas. Godard (1849-1895) was een wat vreemde figuur in Frankrijk, die er prat op ging nooit een partituur van Wagner te hebben opengeslagen. Hij haatte diens muziek en anti-semitisme, en bewonderde de muziek van Mendelssohn. Een dromer, levend in de verkeerde tijd.

(tekst loopt door onder de video)

Godards muziek is vrij onbekend. De Franse tenor Edmond Clément nam in 1913 een duet op uit 'Dante' met stersopraan Geraldine Farrar. Erg mooi en stijlvol. Op haar schitterende cd 'Visions' zong Véronique Gens een aria uit Godards opera 'Les Guelfes'. Op de nieuwe opname van 'Dante' zingt ze de rol van Béatrice en dat doet ze met diezelfde imponerende stem. De rol van de Florentijnse dichter wordt formidabel vertolkt door tenor Edgaras Montvidas.

'Dante' kreeg het na de première in 1890 stevig te verduren van de 'wagneriaanse' critici. Je kunt het enigszins begrijpen, omdat de muziek anachronistisch is. Maar het is evengoed wonderschone muziek, fraai van opbouw. Geen wonder dat iemand als Massenet een groot bewonderaar van Godard was.

Zoals altijd is de uitgave voorbeeldig verzorgd met veel achtergrondinformatie. Ulf Schirmer en het Münchner Rundfunkorchester klinken zo Frans als maar kan. Zij begeleidden afgelopen zondag ook de opera van Gounod. Dat belooft veel. (Peter van der Lint) 

Prachtige prestaties op twee orgels

KLASSIEK
Arjen Leistra
Schiedam Orgelstad
★★★☆☆

De titel 'Schiedam Orgelstad' suggereert dat de luisteraar via deze dubbel-cd een aantal orgels te horen krijgt. Het zijn er slechts twee, maar wel de twee grootste monumentale orgels van de jeneverstad, die stadsorganist Arjen Leistra presenteert. In de Grote of St. Janskerk werd in 1971 door de firma Flentrop in de historische orgelkassen uit 1550 een nieuw orgel gebouwd. Met zijn heldere klank leent het zich uitstekend voor de grote Bach-werken die Leistra gaaf en transparant vertolkt. 

Voor Duits-romantische composities van Reger en Karg-Elert (van beide componisten fantasieën op 'Jesu meine Freude'), en latere Franse muziek (Dupré) lijkt dit in opzet neobarokke instrument minder geschikt. Toch kent Leistra 'zijn' orgel zo goed dat hij ook in die stijlen weet te overtuigen. Het tweede orgel staat ettelijke honderden meters verderop in de Havenkerk. Het in 1875 gebouwde Maarschalkerweerd-orgel werd na jaren van verval in 2016 gerestaureerd. Het heeft een grootse, donkere en warm-romantische klank. Leistra levert er prachtige prestaties op in de complete Symphonie nr. 4 van Charles-Marie Widor, Suite Bretonne van Marcel Dupré en in het virtuoos en meeslepend gespeelde 'Weinen, Klagen, Sorgen, Zagen' van Franz Liszt. (Christo Lelie)

Lees hier meer muziekrecensies

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden