CD-recensieCD's op vrijdag

CD's op vrijdag: Bernard Labadie, Sir Simon Rattle en The 1975

Opera
Bernard Labadie
Telemann ‘Miriways’ (Pentatone)
★★★★☆

Bij het lezen van de titel van Telemanns opera uit 1728 ben je ­geneigd die op z’n Engels uit te spreken: ‘Miriways’. Maar het moet toch echt op z’n Duits. De naam verwijst naar Mir Wais, leider van een Afghaanse stam aan het begin van de achttiende eeuw.

De krijgsheer veroverde Isfahan op de Perzen en kreeg in een Engelse biografie uit 1723 de bijnaam ‘De Perzische Cromwell’.

De gebeurtenissen in het Verre Oosten spraken in het Westen ­dusdanig aan dat ­Telemann een opera wijdde aan de ­Afghaan uit Kandahar. Best bijzonder in een tijd waarin opera’s bijna altijd over antieke helden gingen. Overigens krijgt Mir Wais hier ook te maken met de gebruikelijke liefdesperikelen. 

De muziek is Telemann op z’n best, kleurrijke orkestraties en ritmische eigenheid. Zoals Zemirs aria in de tweede akte, die vol zit met syncopen, subtiele pizzicati en geroffel op de luit. Mooi gezongen ook door Anett Fritsch.

André Morsch is de fraaie Afghaan, en ­Telemann introduceert hem met een gejat thema uit een Italiaanse opera, dat kennelijk zo goed was dat Händel het opnieuw jatte voor zijn ‘Solomon’. Zo ging dat toen.

De Akademie für Alte Musik wordt met schwung geleid door Bernard Labadie. Een extra pluim voor de hoornisten Erwin Wieringa en ­Miroslav Rovensky, die hun hondsmoeilijke partijen live én feilloos spelen. (Peter van der Lint)

cover cdBeeld X

Opera
Sir Simon Rattle
Wagner ‘Die Walküre’ (BR Klassik)
★★★★★

Deze dagen zou Eva-Maria ­Westbroek haar zoveelste ­Sieglinde in Wagners ‘Die Walküre’ zingen. In Parijs, in een nieuwe ­regie van ­Calixto Bieito. Maar de Opéra ­national de Paris heeft het gigantische project van ‘Der Ring des ­Nibelungen’ tot nader order moeten opschorten.

Inmiddels heeft Westbroek haar paraderol, die ze overal ter wereld met veel succes zong, ook bij

De Nationale Opera kunnen zingen (november 2019). Acht maanden eerder stond ze in de Herkulessaal in München voor een concertante ‘Walküre’ onder leiding van Sir ­Simon Rattle.

Met Rattle deed Westbroek haar ­allereerste Sieglinde in Berlijn ­(alleen de eerste akte) en in Aix-en-Provence (compleet en scenisch). Rattle geloofde in haar in deze rol, en wát heeft hij gelijk gekregen. Geen wonder dat hij Eva-Maria Westbroek na ruim een decennium terugvroeg voor deze concertante uitvoering die nu op cd is verschenen.

Je voelt nog steeds de chemie ­tussen dirigent en zangeres, en vooral ook de chemie tussen Stuart Skelton (Siegmund) en Westbroek in die verzengende eerste akte. Maar de vijf sterren zijn toch vooral voor de manier waarop Rattle het uitmuntende Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks door de partituur loodst.

Rattle en Wagner – het heeft iets magisch. De samenwerking met het orkest in München moet ­Simon Rattle’s eerste complete ‘Ring’ op cd worden. In 2015 begon hij daar met ‘Das Rheingold’. Jammer dat de Wotan van toen (Michael Volle) ziek werd voor deze uitvoering.

We moeten het nu doen met invaller James Rutherford. Niet slecht, maar toch.

Nogal een tegenvaller is de Brünnhilde van Irene Théorin, toch geen kleintje in Wagnerland. Ze komt moe over, en is slecht te verstaan. Fricka (Elisabeth Kulman) en Hunding (Eric Halfvarson) zijn niet ­optimaal bezet.

Op de acht kloeke Walküren is ook wel wat aan te merken, al bouwen ze samen met Rattle en het orkest een luidruchtig feestje van de ­bekendste scène uit de opera: de ‘Walkürenrit’. (Peter van der Lint)

The 1975
Notes On A Conditional Form
Dirty Hit / Polydor Records
★★★★☆

Klimaatactiviste Greta Thunberg maakt haar opwachting in het eerste nummer op ‘Notes On A Conditional Form’, alweer het vierde album van The 1975. Op ambientklanken zegt ze: ‘Het is tijd om te rebelleren.’ Waarvan akte: zanger van de Londense band, Matthew Healy krijst het vervolgens uit in garagerocker ‘People’. Het klinkt als nagels op een schoolbord.

Wie de groep kent, weet dat deze vuige postpunk geen blauwdruk is voor de rest van het album, dat nog twintig nummers in petto heeft. The 1975 laat zich niet temmen als mainstreamrockband. Ze staan bekend om hun platen als eclectische jukeboxes vol genres. We horen ­orkestrale filmmuziek. Dance à la Caribou. Ambient. Countryrock. Deephouse. Nineties punkpop. ­Hiphopballads. Synthpop à la Tears For Fears. En ja, het is bijna lachwekkend als je die stijlen kort achter elkaar laat verspringen. Toch is het de 31-jarige Healy ­gelukt voor een nauwgezette opbouw te zorgen waarin de wisselingen muzikaal een geheel zijn.

Zoveel stijlen, zoveel smaken, daar wordt normaliter wat meewarig over gedaan. Maar ook de muziekpers kan niet meer om The 1975 heen, eigenlijk al niet meer sinds het goed ontvangen ‘A Brief Inquiry Into Online Relationships’ van eind 2018.

Ondertussen zingt Healy ook lieflijke popsongs waardoor het tandglazuur ervanaf springt, zo zoet. Daarmee bedienen ze fans van het eerste uur: de tienermeisjes. (Frank Hettinga)

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden