CD's op vrijdag

CD’s op vrijdag: Angélique Kidjo, Carly Rae Jepsen, Rammstein en Kirill Petrenko

Carly Rae Jepsen op archiefbeeld Beeld MATT SAYLES/INVISION/AP

François-Xavier Roth levert een verfrissende versie van Mahler vol verrassende klanken. Carly Rae Jepsen weet ook na zeven jaar proberen haar hit ‘Call me maybe’ nog niet te evenaren, en levert een voorspelbaar nieuw album. Salsa diva Angélique Kidjo blijft doen waar ze goed in is op een plaat met opwindende en geslaagde ritmes. Rammstein is terug van nooit weggeweest, maar heeft zichzelf in de afgelopen tien jaar niet opnieuw uit weten te vinden. En Petrenko brengt met het de Berliner Philharmoniker een bizar goede uitvoering van Tsjaikovski ten gehore.

Verrassende kleuren in verfrissende Mahler

KLASSIEK
François-Xavier Roth | Mahler ‘Titan’ (Harmonia Mundi)
★★★★☆

Over precies een jaar zitten we in Amsterdam midden in het Mahler Feest. Na de Mahler Feesten in 1920 en 1995 is het de derde keer dat het Concertgebouw een dergelijk muziekfestijn optuigt rondom de componist die zich in Amsterdam zo gewaardeerd voelde. Mahler Feesten zijn sowieso populair, want in mei 2021 is er in Leipzig net zo’n feest, ook daar al voor de tweede keer.

Het Concertgebouworkest speelt in Leipzig de Vijfde onder Fabio Luisi en het Gewandhausorchester onder zijn chef Andris Nelsons neemt onder andere de Achtste symfonie voor zijn rekening. In Amsterdam was die Achtste vast voor Daniele Gatti gereserveerd, maar dat kon na diens oneervolle ontslag uiteraard niet meer. Opvallend is dat Gatti wél in Leipzig van de partij zal zijn en daar het Gustav Mahler Jugendorchester zal dirigeren in de Tiende symfonie. Ook zoiets, in Amsterdam wordt die door Mahler onvoltooide Tiende nog steeds niet voor vol aangezien. De symfonie ontbreekt er in de programmering.

Op het gebied van de Mahler-uitvoeringspraktijk is er het nodige aan het veranderen. Helaas zien we daar in Amsterdam noch Leipzig veel van terug, al doen de optredens van de Berliner Philharmoniker onder hun nieuwe chef Kirill Petrenko (zowel in Amsterdam als Leipzig) wel watertanden. Maar waar is Teodor Currentzis bijvoorbeeld, of waar is François-Xavier Roth? Currentzis deed Mahler met zijn eigen authentieke orkest MusicAeterna, maar even revolutionair met het ‘gewone’ SWR Symphonieorchester. Als chef van het Gürzenich-Orchester Köln bewees Roth zich al met voortreffelijke opnamen van de Derde en de Vijfde symfonie. En nu komt hij met het authentieke Les Siècles met een opzienbarende opname van Mahlers Eerste symfonie.

Roth speelt de tweede versie (Hamburg/Weimar, 1893-94) toen het werk officieel nog ‘Titan, Eine Tondichtung in Symphonieform’ heette. De opname valt samen met de kritische uitgave van deze versie van de partituur door het Internationale Gustav Mahler Gesellschaft en Universal Edition. En dus horen we hier als tweede deel ‘Blumine’, dat Mahler later uit het werk schrapte toen het zijn Eerste symfonie werd. Dat is vaker gedaan en dus niet per se opzienbarend. Wel bijzonder zijn de gebruikte instrumenten hier, allemaal exemplaren die Mahler herkend zou hebben. Fantastisch hoorbaar is dat in het deel met het ‘Vader Jacob’-thema (hier deel 4), waar de vibratoloos spelende contrabas grote indruk maakt. Mahler noemde dit deel ooit ‘Gestrandet!’, en zo klinkt het. Roth licht de klezmer-elementen in dit deel schitterend schmierend uit.

Het contrast met het vijfde en laatste deel kan haast niet groter. Met een scherp en droog fortissimo begint Roth aan wat Mahler eerst ‘Dall’Inferno’ (Uit de hel) noemde. Het is een geweldig geheel, waarin de strijkers constant expressie maken met hun rechterhand (strijkstok) en niet met de linker (vibrato). Roth heeft goed nagedacht over wat hij wilde, en heeft dat ongetwijfeld zeer goed met zijn musici doorgenomen. Het resultaat is een verfrissende Mahler, vol verrassende klankkleuren. (Julien Mignot)

Dedicated is vrolijk en aanstekelijk maar niet onderscheidend

POP
Carly Rae Jepsen | Dedicated (Schoolboy/Interscope Records)
★★☆☆☆

De Canadese popzangeres Carly Rae Jepsen piekte vroeg. Zeven jaar geleden scoorde ze een wereldwijde hit met het nummer ‘Call Me Maybe’, dat in achttien landen een nummer 1-hit werd. Dat succes heeft ze sindsdien niet meer weten te evenaren. Aan haar toewijding zal het niet liggen. Voor haar vierde album ‘Dedicated’ schreef ze ruim tweehonderd songs en trok ze zich zelfs terug in een songwriting kamp in Nicaragua waar de deelnemers tussen het surfen door nummers konden opnemen in hun eigen strandhuisje.

Dat ze haar eigen songs schrijft is iets dat de 33-jarige onderscheidt van veel andere popprinsessen, maar het garandeert niet per definitie betere popsongs. Op ‘Dedicated’ brengt de Canadese dertien radiovriendelijke popsongs, die stevig in de dancepop zijn geworteld. Incidenteel gooit Jepsen ook nog een scheutje disco in de mix.

Het belangrijkste minpunt van het album is echter dat Jepsen zelden het pad van de voorspelbaarheid verlaat. Nummers als ‘Now that I found you’, dat onmiddellijk aan Kylie Minogue doet denken en ‘Want you in my room’ klinken vrolijk en aanstekelijk, maar zijn nauwelijks onderscheidend te noemen. Zo valt ‘Dedicated’ nadrukkelijk in de categorie degelijke maar ook middelmatige dancepop.

Alleen de eerste single ‘Party for one’ valt op, maar dan vooral door de tekst, waarin Jepsen de geneugten van masturbatie bezingt. Maar die tekst wordt dan wel weer onderuit gehaald door de veel te brave videoclip. (Saskia Bosch)

Opzwepende ode aan salsa-diva Celia Cruz

WERELD
Angélique Kidjo | Celia (Verve / Universal)
★★★★☆

Zangeres Angélique Kidjo uit Benin bereikte wereldwijd een sterrenstatus door in muzikaal opzicht haar eigen zin te doen. Naast haar indringende stem werd haar handelsmerk dat ze zoveel mogelijk stijlen verkende en vooral ook mengde. Ze zong in de baanbrekende band Pili Pili van de Nederlandse toetsenist Jasper van ‘t Hoff en werkte vanaf begin jaren tachtig samen met grote sterren uit vrijwel elke denkbare stiel. In die zin is er niets veranderd, want ook op haar nieuwe album ‘Celia’ komt een parade aan vermaarde musici voorbij. Van de beroemde Afro-Beatdrummer Toni Allen, via ster in wording saxofonist Shabaka Hutchings tot aan de briljante bassiste Meshell Ndegeocello. Dit keer is Kidjo in de wereld van de salsa beland. ‘Celia’ is een opzwepende ode aan de koningin van dat genre Celia Cruz. Bij Kidjo krijgt de salsa als verwacht een heel eigen invulling. Met opwindende, maar ook gelaagde ritmes die door de blazers extra vet worden aangezet. Een ideale ondergrond voor Kidjo’s machtige zang. Ook op ‘Celia’ doet Kidjo waar ze goed in is, ze blijft een diva die verbindt.

Op 7 juli krijgt Kidjo in Rotterdam de Edison Oeuvreprijs uitgereikt.

Rammstein is terug van nooit weggeweest

POP
Rammstein | Rammstein (Universal)
★★★☆☆

Liefst tien jaar liet Rammstein op zich wachten met een nieuw album. Vergeten is de industriële hardrockband allerminst. Al een kwart eeuw springen ze met graagte óver de rand van onderwerpen als incest, fascisme en religie. Met die provocerende bijl hakken, blijken de Oost-Berlijners niet verleerd. Single ‘Deutschland’ wekte eind maart een stortvloed van felle reacties op – nog voor de controversiële, bloederige videoclip online kwam. Daarin zijn de bandleden te zien als Joodse gevangenen die worden opgehangen in een Duits concentratiekamp. Joodse organisaties reageerden woest. Los van de polemiek en de miljoenen luisteraars: wie naar de teksten luistert, hoort ook actuele problematiek: de worsteling met de eigen Duitse identiteit en geschiedenis: “Deutschland, mein Herz in Flammen. Will dich lieben und verdammen.” Door de krachtige synthesizer- en gitaarriffs voegt Deutschland zich bovenal moeiteloos bij Rammsteins hits zoals ‘Du Hast, Ich Will’ en ‘Sonne’. En nieuwe nummers als ‘Radio’ en ‘Zeig Dich’ verversen passend de setlist van hun ronkende, absurde liveshows vol dildo’s en vlammenwerpers. Nee, de ‘tanzmetallband’ vindt zichzelf misschien niet opnieuw uit, maar fans van het eerste uur kunnen zich laven aan een typische Rammstein-plaat. Lindemann en zijn mannen zijn er nog – of eigenlijk nooit weggeweest. (Frank Hettinga)

Petrenko voelt Tsjaikovski’s pijn

KLASSIEK
Kirill Petrenko | Tsjaikovski ‘Pathétique’ (Berliner Philharmoniker Recordings)
★★★★★

Hij maakt haast geen commerciële opnamen, interviews geeft hij nog minder. En toch wordt deze mediaschuwe Kirill Petrenko (Omsk, 1972) in augustus de nieuwe chef-dirigent van de Berliner Philharmoniker. Of en hoe hij die houding vol kan houden bij een van de beste orkesten ter wereld wordt vast fascinerend. Maar ondertussen gaat het natuurlijk vooral om de live-muziek, en wie Petrenko in München ooit Wagner of Puccini hoorde dirigeren, begrijpt waarom de musici in Berlijn in 2015 voor deze Rus kozen, en hun landgenoot Christian Thielemann passeerden. In maart 2017 dirigeerde Petrenko de Berliner Philharmoniker voor het eerst sinds zijn benoeming bekend werd. Alles en iedereen was uitgelopen om te horen hoe de chef-in-spe het er zou afbrengen. En het was volgens oorgetuigen onnavolgbaar. Petrenko gaf toestemming om de live-opname van Tsjaikovski’s Zesde symfonie uit te brengen, iets wat hij zelden doet. En dus hebben we hier een historisch document, het officieuze begin van wat vast een gouden tijdperk gaat worden. Deze bizar goede uitvoering schaart zich meteen bij hele grote opnamen als die van Mravinsky (1960) en Currentzis (2017). Petreko voelt Tsjaikovski’s pijn en worsteling. En wij dus ook.

Een overzicht van de nieuwste recensies van pop, klassiek, wereldmuziek en optredens vindt u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden