CD's op vrijdag

CD’s op vrijdag: Angel Olsen, Vasily Petrenko en Nick Cave & The Bad Seeds

De Amerikaanse singer-songwriter Angel Olsen. Beeld Paul Bergen

Met All Mirrors bewijst Angel Olsen dat ze haar eigen imponerende creativiteit volgt, zonder rekening te houden met hoe anderen haar zien. Onder leiding van Vasily Petrenko weet het Philharmonisch Orkest van Oslo drie symfonieën van Strauss prachtig uit de verf te laten komen. En Nick Cave levert misschien wel zijn mooiste elpee ooit.

POP

Angel Olsen
All Mirrors (JagJaguwar / Konkurrent)
★★★★★

Folkzangeres Angel Olsen toonde zich op ‘My Woman’ (2016) al als indierocker, met rammelende, dissonante gitaren. Op haar vierde plaat ‘All Mirrors’ horen we pianoklanken, synthesizers en karrenvrachten beeldschone violen. De 32-jarige Amerikaanse uit Saint Louis heeft zichzelf andermaal overtroffen. Olsen, die aan de filmacademie studeerde, is zo minutieus te werk gegaan met orkestrale arrangementen, dat alles bij elkaar klinkt alsof ze een score voor een heftige arthousefilm heeft gecomponeerd. Een moordlustige liefdesromance, die alleen al door de muziek een Oscarnominatie verdient.

‘All Mirrors’ is een onderzoek naar hoe Olsen haar gebroken hart weer kan lijmen, beetje bij beetje. Ze schreeuwt, jammert in tranen, speelt met haar kopstem. Dan weer fluistert ze beverig, zoals op het gedragen ‘Tonight’, dat teder en broos klinkt, tot je haar boodschap écht hoort: “I like the air that I breathe. I like the thoughts that I think. I like the life that I lead. Without you.” Telkens opnieuw. Zo bruut. Ze wil geen rekening meer houden met hoe anderen haar zien of plaatsen. Niet voor niets schreeuwt ze op ‘Lark’: “You say you love every single part, what about my dreams, what about my heart?” ‘All Mirrors’ is het bewijs dat Olsen haar eigen imponerende creativiteit volgt. (Frank Hettinga)

KLASSIEK

Vasily Petrenko/Oslo Philharmonic
Richard Strauss (Lawo Classics)
★★★★

Het Philharmonisch Orkest van Oslo bestaat honderd jaar. Om dat te vieren, maakt het orkest een tournee langs verschillende ­muziekcentra. Maandagavond is het  te beluisteren in het Amsterdamse Concertgebouw onder leiding van de huidige chef-dirigent Vasily Petrenko.

De twee dirigerende Petrenko’s (geen familie van elkaar) maken furore. Kirill Petrenko is de nieuwe chef van de Berliner Philharmoniker. Vasily maakte van de Royal Liverpool Philharmonic Orchestra, waar hij chef is sinds 2009, een Brits toporkest. Ook in Oslo liet Vasily Petrenko luid van zich horen. Mariss Jansons, een van zijn vroegere leraren, kneedde het orkest tot grootse hoogten en Petrenko bouwt daar magnifiek op verder. 

Op de nieuwe cd zijn drie symfonische gedichten van Richard Strauss opgenomen. Vooral ‘Don Quixote’ is uitermate geslaagd. Met een uitstekende celliste (Don Quichot) en een al even fraaie altvioliste (Sancho Panza) uit het orkest komen de etappes in het leven van de dolende ridder schitterend tot leven. Petrenko doseert goed en weet hoe hij van de derde variatie een smeltend, melodieus hoogtepunt moet maken. ‘Till Eulenspiegels lustige Streiche’ en ‘Don Juan’ komen al even fraai uit de verf. Dat laatste stuk wordt ook in Amsterdam gespeeld. (Peter van der Lint)

POP

Nick Cave & The Bad Seeds
Ghosteen (Ghosteen / V2)
★★★★★

Op zijn blog ‘The Red Hand Files’ beantwoordt Nick Cave vragen van fans. Zo ook deze: “Wanneer kunnen we een nieuw plaat verwachten?” De ongedurigheid van vragensteller Joe uit het Engelse Bexhill-on-Sea bleek tevens een goed tijdgevoel in zich te dragen. Een week ­later verscheen het dubbelalbum ‘Ghosteen’.

Ghosteen is een ‘migrating spirit’, legt de zanger uit. Zijn zoon Arthur overleed in 2015 op 15-jarige leeftijd, na een val van een klif in Brighton. Cave en zijn Bad Seeds waren net begonnen met hun zestiende album ‘Skeleton Tree’. In de zwart-witdocumentaire ‘One More Time With Feeling’ is te zien hoe Cave, overspoeld door rouw, op zoek moet naar de creativiteit die voor hem onvindbaar lijkt.

In de afgelopen jaren leerde hij ‘om het trauma heen te schrijven’. Er verschenen fantomen, zei Cave, die hij in essentie ideeën noemt. “Ze zijn onze verdoofde verbeeldingen die na de ramp weer ontwaken.” Overal voelde hij de aanwezigheid van zijn zoon. “Ik hoor hem tegen me praten, me begeleiden, hoewel hij er misschien niet is.”

Ghosteen is als een louterende kerkdienst met de 62-jarige Cave achter de kansel. In zijn kerk is het orgel vervangen door sacrale, zweverige en galmende synthesizers, af en toe bijgestaan door de strijkers van violist Warren Ellis en de Bad Seeds als een koor. Drums zijn haast niet te bekennen op Ghosteen, enkel subtiel op afsluiter ‘Hollywood’, een prachtig uitgesponnen nummer van ruim veertien minuten.

Het is in niets de ruige en agressieve Nick Cave van bijna veertig jaar geleden, van de Australische postpunk en rock & roll met The Birthday Party. En toch heeft hij misschien wel zijn mooiste plaat afgeleverd: een elpee als een muzikale rouwkrans. Cave schreeuwt noch declameert. Nee, hij croont, zingt smekend met falset: “Waiting for you”. ­Opnieuw en opnieuw. “To return”. (Frank Hettinga)

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden