Muziekrecensie Pop

cd recensie: Surfen op rammelende gitaargolven

Iguana Death Cult, Nude Casino Beeld Trouw

POP
Iguana Death Cult
Nude Casino
★★★★☆ (4 sterren)

Het tweede album van Iguana Death Cult begint als een fluitode aan Ennio Morricones score in de western ‘The Good, the Bad and the Ugly’. Maar dan knalt de band uit Rotterdam erin met het titelnummer ‘Nude Casino’ en single ‘Bright Lights’. De metalige akkoorden schieten ratelend heen en weer langs de hals van de surfgitaar. En het is fijn surfen op rammelende gitaargolven.

Ja, de godfather van het surfgenre, Dick Dale, dit jaar overleden, zou instemmend knikken. Maar er valt veel meer te ontdekken bij de band, die heeft getekend bij het Amerikaanse label Innovative Leisure. Frontman Jeroen Reek declameert snerpend. Hij blèrt erop los en dat, samen met zijn teksten, werkt aanstekelijk: hij danst op de randen van klifs, vecht met tijgers, slempt dubbele wodka’s onder de douche.

Op debuutalbum ‘The First Stirrings Of Hideous Insect Life’ klonk de band wat psychedelischer en rauwer, maar ook doffer. De sound op ‘Nude Casino’ is helder en sprankelend, en overstijgt de garagepunk met speelse Talking Heads-synthesizers, gitaren die klinken als een pittige saxofoon. De riff van ‘Liquify’ heeft de allure van Golden Earring.

Na nummers als ‘Lorraine’ en ‘Spasms’ die slechts 103 en 129 seconden duren, mogen we even op adem komen met ballade ‘Tuesday’s Lament’. Maar, gelukkig, niet te lang. Iguana Death Cult wil door, en door.

Frank Hettinga

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden