Review

Carolyn Breuer hoeft zich niet miskend te voelen

Met haar nieuwe label NotNowMom! Records tart saxofoniste Carolyn Breuer het muziekestablishment. Dit platenlabel richtte Breuer juist op voor getalenteerde musici die door gevestigde platenmaatschappijen over het hoofd worden gezien. Daartoe rekent ze ook zichzelf. Dat blijkt althans uit de eerste uitgave op dit label, Breuers 'Fate Smiles On Those Who Stay Cool' (NNM! 2001; te bestellen via www.carolynbreuer.com).

Dat Breuer redenen heeft zich miskend te voelen, blijkt niet uit het verleden. Sinds ze in 1992 voor het Duitse Enja samen met haar vader de cd 'A Family Affair' maakte, verschenen er cd's van haar op de Nederlandse labels Challenge en A Records. Daarnaast speelde ze mee op producties van onder meer Five Up Heigh, Maria Harp en Amina Figarova.

Kon ze 'Fate Smiles On Those Who Stay Cool' echt niet kwijt bij een andere maatschappij? En dat terwijl 'Fate Smiles On Those Who Stay Cool' toch heus haar beste plaat is. Vast staat echter ook dat eerdere producties weinig opwindend waren. Prikkelend is het begin dit jaar live in het Duitse Augsburg opgenomen 'Fate Smiles On Those Who Stay Cool' overigens evenmin. Wel wordt er beter gespeeld en klinken de composities -alle in een sterk gematigd jazzidioom- volwassener. Op drie stukken speelt Carolyns vader Hermann mee op trombone. De momenten die mij het beste bevallen, zijn die waarop Carolyn sopraan speelt. Valt de muziek op 'Fate Smiles On Those Who Stay Cool' enigszins tegen, met het artwork van de cd is, evenals met de ludieke naam van het rebelse label, niets mis.

Spannender zijn de bijdragen aan de cd 'Jazz Virtuosi-Famous Dutch Jazz Pianist' (NM Special 92099). Wie tot de belangrijkste jazzpianisten van ons land behoren, daarover kun je twisten. Beter is het ze te onderverdelen in jazz en impro, of in behoudend en modern. Op deze cd staan proeven van beide, allen live opgenomen in de Hilversumse studio CNM.

Jasper van 't Hof, die de cd opent en sluit, is een oude rot en vormt met zijn romantisch improviseren een school op zichzelf, al komt Bert van den Brink, een jazzer pur sang, daar soms erg dicht bij. Ook Rob van Bavel is een echte jazzadept, terwijl Michiel Scheen, Michiel Braam en Guus Janssen de modernisten van het gezelschap zijn. Wie we hier missen? Nou, Cor Fuhler en Michiel Borstlap hadden een eerste selectie natuurlijk meteen moeten halen.

Jazzers en impros, het leuke van die onderverdelingen is dat ze vaak tot verrassingen leiden. Scheen geeft op 'Mood Indo' een eerbetoon aan het jazzverleden, en betrekt op 'Brick' het heden daarbij. Braam doet op 'Improvisatie' iets vergelijkbaars, door elementen uit oude stijlen te mixen in zijn eigen onnavolgbare stijl.

Van Bavel laat zich kennen als een romantische jazzer met dromerige vertolkingen van twee standards, terwijl Van 't Hof en Van den Brink evenzeer vertoeven in contreien waarin de emoties hoog opspelen. Van den Brinks vertolking/bewerking van Tristano's 'Lennie's Pennie's mag er trouwens ook zijn.

Droog, afstandelijk en relativerend als altijd is Guus Janssen in 'Mist'. Swing heeft zijn spel niet, maar daar gaat het hem ook niet om. Hij houdt ervan de luisteraar te plagen, uit te dagen en op het verkeerde been te zetten. Dat lukt hem hier heel aardig.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden