Filmfestival Cannes

Cannes neemt dapper stelling tegen het kwaad

‘A Hidden Life’ van regisseur Terence Malick is een film die stelling neemt tegen het kwaad dat in horrorachtige gedaanten rondwaart. Beeld Trouw

In meerdere films die op het festival van Cannes te zien waren, wordt de roerige tijd waarin we leven weerspiegeld. De jury heeft er een lastige klus aan.

In Cannes is de finish in zicht. Dat wil zeggen: er is nog een handvol films te gaan, en niet van de minste makers. De Frans-Tunesische regisseur Abdellatif Kechiche die enkele jaren terug de Gouden Palm won voor de spraakmakende lesbische liefdesfilm ‘La Vie d’Adèle’, presenteert vanavond zelfs de langste film van het festival: het vier uur durende ‘Mektoub, My Love: Intermezzo’.

Ruim een week nadat Jim Jarmusch het festival opende met zijn zombiefilm ‘The Dead Don’t Die’, kunnen we concluderen dat de genrefilm een ongelooflijke bloei doormaakt. Er doken horrorfilms op in alle soorten en maten, en al dat gespook zal vroeg of laat ook de Nederlandse bioscoop bereiken. Van Braziliaanse scifi-horror tot Roemeense misdaad, en van Chinese gangsters tot Senegalese geestverschijningen, alle demonen leken tijdens het festival te worden uitgedreven.

Bezieling

Zo is Frankrijk een geweldige filmmaker rijker met de debuterende Ladj Ly. Hij zette met zijn ­explosieve politiefilm ‘Les Misérables’ een verwaarloosde Parijse buitenwijk in vuur en vlam. De Frans-Malinese regisseur, zelf afkomstig uit de banlieue, zei zich met zijn film rechtstreeks tot de Franse president Emmanuel Macron te richten. Het moet gek lopen wil zijn film ­zaterdag niet een prijsje opstrijken.

En zo waren er afgelopen week meer filmmakers die met bezieling reflecteerden op de roerige tijden waarin we leven. Onder hen de Belgische broers Dardenne die in het puntgave ‘Le Jeune Ahmed’ een jonge, radicaliserende moslim volgen. De 82-jarige Britse regisseur Ken Loach ­bewees met ‘Sorry We Missed You’ zelfs op de toppen van zijn kunnen te zijn. Zijn portret van een ploeterend Engels arbeidersgezin dat bijna kapot gaat aan de efficiënte 24-uurseconomie bracht grote ontroering teweeg.

Het zal een hele kluif worden voor de jury om al die sterke films te ­wegen, al is het niet ondenkbaar dat de Mexicaanse Hollywoodregisseur Alejandro González Iñárritu, voorzitter van de jury, neigt naar ‘Once Upon a Time... in Hollywood’. In Quentin Tarantino’s bijna drie uur durende liefdesbrief aan het Hollywood van weleer zijn Leonardo ­DiCaprio en Brad Pitt een goed duo als tv-acteur en stuntman. Ze worden alom geprezen. Iñárritu wist ­DiCaprio eerder een Oscar te bezorgen voor ‘The Revenant’. De kans dat de twee Hollywoodsterren een ­gedeelde acteursprijs krijgen, is niet gering.

Innerlijke overtuiging

Toch is er een andere Amerikaanse film van bijna drie uur die er wat mij betreft met kop en schouders bovenuit steekt en dat is ‘A Hidden Life’ van Terrence Malick. Het is een prachtige, filosofisch geïnspireerde meditatie op de beslissing van een jonge Oostenrijkse boer om tijdens de Tweede Wereldoorlog niet mee te bewegen met de nazi’s. De film is geïnspireerd op het leven van Franz Jägerstätter uit Sankt Radegund. Als religieuze gewetensbezwaarde weigert hij te vechten in een oorlog waarin hij niet gelooft. Het is een innerlijke overtuiging, hij kan niet anders en is bereid ervoor te sterven.

Heel mooi zoals Malick in zijn film de vrije wil onderzoekt en een onderscheid maakt tussen geloof en religie als instituut. Een film ook over het verleden die appelleert aan het heden, en die stelling neemt ­tegen het kwaad dat in zo veel horrorachtige gedaanten rondwaart.

Elke week worden de nieuwste films besproken door onze recensenten. U leest de recensies hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden