Recensie

Campert-verfilming raakt verstrikt in nostalgie

Het Leven Is Vurrukkulluk
Regie Frans Weisz
Met Géza Weisz, Reinout Scholten van Aschat, Romy Lauwers
★★

Je moet wel keihard zijn om geen sympathie te voelen voor Frans Weisz. Natuurlijk heeft hij niet letterlijk een halve eeuw met Remco Camperts 'Het leven is vurrukkulluk' onder zijn arm langs de grachten gesjokt, maar het plan om Camperts roman over de vrije geest en de onschuld van de jaren zestig te verfilmen lag er al in 1964. Dat het zo lang duurde om de film te maken, zal met van alles te maken hebben gehad. Gedoe met geld. Het succes dat andere films hem brachten. Het leven zelf.

De volharding om de film na al die tijd toch te maken, zegt iets over zijn voorliefde voor het boek. Maar het verklaart misschien ook de nostalgie die als een verstikkende deken over de film ligt, waardoor het verhaal nergens tot leven komt en gaat sprankelen.

Zelfspot

Om Weisz niet te kort te doen: er zit een zekere zelfspot in de film. De filmmaker is niet blind voor die nostalgie. Een van de redenen om Camperts alter-ego Boelie (Géza Weisz) en zijn beste vriend Mees (Reinout Scholten van Aschat) als een soort tijdreizigers in het hedendaagse Amsterdam de kunst en het leven te laten vieren - zoals men nog deed in de jaren zestig, is om dit contrast tussen toen en nu te laten zien. 

De regisseur ziet heus wel in hoe gedateerd die rokerige avonden in jazz-clubs en rondhuppelende borsten zijn. Een andere reden is ongetwijfeld dat men de film in 2018 nog een bestaansreden wilde geven. Want hoe hou je een modern publiek geboeid met de fratsen van een stel jongemannen die pretenderen een bohémienbestaan te leiden, in een wereld die reikt van de zuid-ingang van het Vondelpark tot Café Américain?

Ergens is dat juist de charme van de film. Die onschuld van die beschutte wereld. Maar het is verre van genoeg. Zeker rond de helft verlies je interesse in personages die dingen zeggen als: "Ik zit hier soms in mijn eentje om gelouterd te worden door de wansmaak." Of: "Ons milieu is zo bedacht." Boelie en Mees beleven op dat moment hun eigen avonturen, na in de eerste helft van de film vooral samen te zijn geweest. En met avonturen bedoelen we seks, want wat anders? Oké, jazz, want rock-'n-roll moest nog geïmporteerd worden. Maar hun afzonderlijke avonturen boeien niet. Ooit was het een goed idee om het Vondelpark neer te zetten als een aards paradijs of een tuin der lusten. Maar nu niet meer. Er is te veel gebeurd, we hebben te veel gezien. Als kijkers kunnen we niet meer terug naar de onschuld die Weisz hier bezingt. Het is tragisch, maar het is waar.

Lees meer filmrecensies

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden