Opinie

CaDance-sensatie 2000 stelt nu teleur

Met 'CYP 17', een multimedia productie over genetisch gemanipuleerde dans, leverde de Canadese choreograaf Andre Gingras twee jaar geleden de sensatie van het CaDance Festival. Voor Leo Spreksel, directeur van dit tweejaarlijkse festival was dat reden om hem een vervolgopdracht te geven. Het resultaat 'The Sweet Fleshroom' is bedoeld als een zo mogelijk nog verontrustender productie.

Gingras wil namelijk aantonen hoezeer de fundamenten van onze gevoelens van veiligheid zijn aangetast. Daartoe laat hij drie mannen in een grijs afgebakende ruimte alle mogelijke mentale stoornissen etaleren. Wat te doen met het gegeven dat we leven met robot-killers, seriemoordenaars, psychopaten, neu roten, pedofiele priesters, kinderverkrachters, kampbeulen, kannibalen en ga zo maar door? Zonder tekens van wroeging begaan en ondergaan Thomas Falk, Jens Biederman en Marco Jodes hun ziekelijke wreedheid. Of is het de wreedheid van hun ziektes, die hen moord en fysiek geweld als ultiem genot doen beleven?

Op de wanden van hun grijze cel kruipt een gigantisch uitvergrote duizendpoot voorbij of scholen kwallen samen, als illustratie van migraine, pleinvrees of andere ellendige aandoeningen waaraan elk lichaam ten prooi kan vallen. De drie mannen noemen zich handlanger van Satan, wensen niet voor elkaar onder te doen en slaan elkaar en hun publiek om de oren met gevallen, waarvan we liever niets willen weten maar waarvoor we ons evenmin kunnen afsluiten.

Wat de mannen met elkaar delen is dat zij alledrie elk gevoel van schaamte of geweten hebben losgelaten. Ze drammen het erin, zowel bij elkaar als bij hun toeschouwers, als gold het een macabere grap. In hun bovenkamer waar het eten van zoet mensenvlees als ultiem genot geldt neemt psychopathologie vele vormen aan. Is het lachwekkend, deerniswekkend of te gruwelijk voor woorden? Na een dik uur is het hoogte/dieptepunt bereikt met de brief van een jonge vrouw, waarin zij uitlegt waarom ze zichzelf met granaten omhangt en wil opblazen. Haar beleving van de werkelijkheid heeft haar onderscheidingsvermogen tussen moord en zelfmoord opgeheven. Verder gaan is onmogelijk. Waarheidsvinding, werkelijkheid, besef van eigen of andermans waarde raakten onverenigbaar.

Om die wrange kost niet al te zwaar op de maag te laten liggen zocht Gringras het vooral in een superesthetische vormgeving, met kundig gebruik van de nieuwste technieken. De drie mannen lijken er des te meer behagen in te scheppen appetijtelijke lustobjecten te zijn. In essentie zijn ze van elk inlevingsgevoel gespeend geraakt en dat wordt bevestigd door de videoprojecties, waarin ze zich gevangen weten. Die super esthetische aanpak zorgt ervoor dat deze productie maar geen vleugels wil krijgen en zo plat als een dubbeltje blijft. Komt dat gebrek aan ontzetting mijnerzijds misschien omdat niet alleen elk gevoel voor drama maar ook elk flintertje dans uit deze voorstelling werd buitengesloten? In het aankaarten van menselijke terreur krijgen de drie mannen het niet voor elkaar hun werkelijkheid echt angstaanjagend te maken. Heel goed mogelijk dat Gingras me juist daarop wilde attenderen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden