Filmrecensie

‘Buddy’ biedt prachtige, intieme inkijkjes in het gevoelsleven van mens en hulphond

Hulphond Mister met baasje Trevor.

Buddy
Regie: Heddy Honigmann
★★★★☆

Het nieuwe jaar begint met een bijzondere liefdesfilm. In ‘Buddy’ wordt niet de liefde tussen mensen bezongen, maar die tussen mens en dier. Of iets specifieker: tussen mens en hulphond. Heddy Honigmann, Nederlands meest gevierde documentairemaker, dook in de wereld van de geleidehonden. Het levert, zoals we dat van haar gewend zijn, prachtige, intieme inkijkjes op in het gevoelsleven. 

Buddy is een film waarin bovengemiddeld veel geknuffeld wordt. Zo is er Utah die dag en nacht waakt over Zeb, een jongetje dat slechtziend en autistisch is, en lijdt aan epilepsie. “Ze remt mijn woede af”, zegt Zeb terwijl hij Utah dicht tegen zich aandrukt. ’s Avonds ligt het jongetje kroelend en pratend met zijn pluizige metgezel in bed. En dat is bij de andere vijf geportretteerden niet veel anders.

Toewijding

Afghanistan-veteraan Trevor maakte dingen mee waarover hij niet of slechts met moeite kan vertellen. Hij zat, behalve in Uruzgan, ook in een niet nader benoemd ­oorlogsgebied in Europa waar hij getuige was van moord en verkrachting. Het ergst van alles was dat hij niet mocht ingrijpen. Nu zit hij thuis met de diagnose posttraumatische stressstoornis. “Zonder Mister zouden we waarschijnlijk niet meer samen zijn”, zegt Trevors vrouw Patricia over de hond die haar man ’s nachts wekt uit zijn nachtmerries. Heel mooi is de scène op het parkbankje waarin Mister in de gaten houdt wat er achter Trevors rug gebeurt, waardoor Trevor zich veilig voelt. Honigmann vraagt vanachter de camera wat er zou gebeuren als Trevors vrouw, die naast hem zit, even weg zou gaan. Precies zoals verwacht blijft Mister de achtergrond in de gaten houden, maar hij gaat wel iets verzitten, om tegelijkertijd contact te kunnen hebben met ­Trevor, ter geruststelling. Het is een speciaal moment omdat het zoveel zegt over de enorme toewijding waarmee de hond te werk gaat. Iets wat je ook ziet in de portretten van de gerolstoelde Erna en haar hulphond Kaiko of de blinde Edith en haar Makker.

Hartstocht

De parkbankscène is ook om een andere reden bijzonder; Honigmann laat zich vanachter de camera horen en grijpt in het moment in door een experiment voor te stellen dat het gedrag van de hond zichtbaar maakt. Ze is een documentairemaakster die zich niet verstopt. Ze toont haar manier van werken en vragen stellen, en dat neemt je enorm voor haar in.

Buddy is een film waarin de liefde tussen mens en hond centraal staat, een liefde die heel diep gaat en die je van nabij meemaakt, ’s avonds bij het naar het bed gaan en ’s ochtends bij het opstaan. De hulphond vervult vele rollen, die van vriend, verpleger en vertrouwenspersoon. Ook als poezenmens val je voor ­zoveel hondenhartstocht.

Lees meer filmrecensies in ons dossier

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden