TV-COLUMN

Borst en Roosen zijn in De Leeuwenhoek de lieve Geer & Goor

Adelheid Roosen en Hugo Borst met een bewoner van De Leeuwenhoek. Beeld -

Om maar meteen met de clou te beginnen: nee, er waren geen blauwe plekken te zien bij de ouderen in verpleeghuis De Leeuwenhoek. Er klonk geen geschreeuw.

En ik heb niemand een bewoner in de armen zien knijpen in aflevering één van de vierdelige Human-serie ‘In De Leeuwenhoek’. Je gaat er toch op letten na de berichten over mishandeling in Trouw, de afgelopen dagen.

Publicist Hugo Borst en theatermaker Adelheid Roosen mochten bovendien alles filmen. Dan is meteen de vraag: Gebeurde het niet waar ze bij waren, omdat ze erbij waren, of hebben zij als documentairemakers niet goed opgelet?

Eigenlijk willen ze een groter verhaal vertellen, zie je tijdens deze eerste aflevering. Ze komen met veel bombarie binnen en beginnen een praatje: “Hee, meneer Haak! Vind je d’r niks an vandaag? Snotverdomme”, zegt Roosen. Hugo Borst mag hem Hakie noemen en begint meteen over Ajax.

Een verpleegster meldt dat er vandaag maar twee gediplomeerde medewerkers zijn in de drie gemeenschappelijke huiskamers, dus het is rennen. “Ik regel het hier”, stelt Roosen haar gerust. Zij heeft tijd. Zij heeft aandacht, net als Borst. “Hier, proef maar”, geeft ze een bekertje aan Wil den Exter, en kijkt eens aandachtig hoe het drankje bevalt.

Het grote Niets

De makers zitten duidelijk niet achter muurtjes te wachten tot ze op camera misstanden kunnen vastleggen; dit is geen ‘Zembla’. Ze wonen juist een maand lang bij de dementerenden in, en laten door hun voelbare aanwezigheid het contrast zien met de verschraalde ouderenzorg in het algemeen. Zonder hen is er het grote Niets, de apathie en verveling. Voor de serie kozen ze juist dit tehuis in hartje Rotterdam omdat het recent nog op de zwarte lijst van de Inspectie Gezondheidszorg stond, en zo exemplarisch met onderbezetting en overwerkt personeel kampt.

Beide mantelzorgers weten waarover ze het hebben. Borst vroeg er met Carin Gaemers al aandacht voor in hun zorgmanifest. Roosen heeft tien jaar lang haar dementerende moeder verzorgd, en ging de afgelopen maanden de theaters langs met haar korte film en voorstelling ‘Mam on tour’. Ze zou de dementenzorg zo graag persoonlijker, onconventioneler en liefdevoller zien. ‘Laat dementerenden niet alleen’, is haar credo. Doe desnoods mee in hun kindse gedrag en deel op dat moment in hun gevoel.

Nou, die intentie komt wel in beeld in ‘In De Leeuwenhoek’. Deze lieve Geer & Goor van omroep Human beginnen met een praatje, of kijken een halfuurtje oude foto’s. Al snel haalt Roosen een lachspiegel in huis voor wat reuring. Ze zet een muziekje op en danst met Wil, die zachtjes meezingt. Borst laat zijn nieuwe vriend Hakie eens lekker klagen over de verplichte rollator. “Die wijven hier. Ze kunnen me rug op.” Borst snapt het. “Ben je je hele leven onafhankelijk geweest, en dan gaan ze nu zeggen hoe het moet.” Haak: “Kijk, dat bedoel ik.”

Hoe meer ze inbrengen – een spontane kapsalon, een feestje met pruiken – des te schrijnender wordt het contrast, want voor al die fijne aandacht is natuurlijk geen geld. Het toppunt is wel de drieduizend liter warm water die Roosen laat aanrukken om de zwaar demente, verkrampte mevrouw Bahadour eens lekker te laten ontspannen in haar armen. 

Prachtig beeld. Onhaalbaar nu, maar een mooi vergezicht.

Renate van der Bas en Maaike Bos schrijven beurtelings tv-recensies voor Trouw. Lees in ons dossier meer tv-recensies. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden