Boordevol naïeve overgave

De jonge Française Celine (Julie Sokolowski) aanbidt Jezus als een geliefde en kan de blikken van andere mannen niet verdragen. (Trouw)

Hoe kom je het dichtst bij God? ’Hadewijch’ begint bij novice Celine die door Noord-Franse bossen dwaalt en dan, als klokgelui haar trekt, naar het klooster terugkeert om daar in haar cel te bidden.

Aan tafel met de andere nonnen eet ze niets. ’Ze weigert nu ook al te eten’ overlegt een oudere non later met moeder-overste. Celine is te intens. Abstinentie oké, maar geen martelaarschap. Ze moet weg.

De tijden zijn veranderd sinds Julie Andrews wegens gebrek aan devotie het klooster uit gestuurd werd in ’The Sound of Music’. De Franse filmer en filosoof Bruno Dumont voert in zijn nieuwe film een jonge Française op die Jezus aanbidt als een geliefde. Zij heeft zich in het klooster vernoemd naar Hadewijch de 13de-eeuwse Vlaamse mystica en schrijfster. Celine fluistert haar gepassioneerde teksten: ’Het zoetste in de liefde is haar geweldaddigheid’.

Eenmaal teruggeworpen in de wereld blijft Celine verloren in het lege 19de-eeuwse paleis van haar rijke ouders tot zij kennismaakt met Nassir, een overtuigd moslim. Hij nodigt Celine uit voor zijn studiegroep waar hij les geeft over God die onzichtbaar is maar toch aanwezig.

]]>

Celine worstelt met die onzichtbare God. Ze wil een lichaam. Ze kan de blikken van andere mannen dan Jezus niet verdragen. „Je moet handelen”, zegt Nassir. In de handeling manifesteert God zich. Gevaarlijke woorden.

Net als Bess in ’Breaking the Waves’ irriteert Celine ook wat in naïeve overgave. In de manier waarop Dumont haar filmt bovendien: alsof dat sexy lijf de goddelijke onzichtbaarheid moet compenseren. Maar Dumont verovert je ook met zijn geladen, ernstige beelden: de natte bossen, de groene weide en het winterse klooster.

Anders dan in zijn eerdere films (L’Humanité, Twenty Nine Palms, Flandres) filmt hij nu de stad: de straten in Parijs, de kades langs de Seine. De hele tijd klinkt er geruis en herrie zelfs in de kerk waar Celine wegzinkt in een recital van vier jonge musici die oefenen op Bach. Het geloof anno 2010 schuilt ook op een pleintje in de banlieue waar Celine in de zon praat met Nassir.

In het naar zon en Jezusbeeld opgeheven gezicht van Celine filmt Dumont de ontvankelijkheid. Wij kijken naar haar verlangen, maar erin opgaan lukt niet. Je voelt de stad, het bos, het klooster maar Celine zelf blijft op afstand. Haar keuzes schijnen al te eenvoudig. Tot de laatste ontroerende scène die overkomt als de geloofsverklaring van deze regisseur: God schuilt in aarde, gras, in modder en vlees. En in film.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden