Opinie

Bonte burenruzies in de nieuwbouwwijk

ALMERE - Op een braakliggend terrein in Almere centrum zijn twee woningen neergezet, met een caravan, een auto, fietsen en brommers voor drie families met een stoet kinderen. In het docudrama 'Poldergasten' van jongerentheater DOX, dat afgelopen zaterdag in de stromende regen in première ging, vecht het bonte gezelschap van een nieuwbouwwijk de onderlinge vetes uit.

Het idee voor de megaproductie is op een locatie als Almere een schot in de roos en het doet denken aan een vergelijkbare voorstelling van het Vlaamse theaterhuis Victoria, die speelde in de nagebouwde huizen van een steeg in een achterbuurt.

Het toneelbeeld met een complete woonwijk van vormgevers Durk Kramer en Douwe Hibma is een lust voor het oog. Links woont een heldere familie in een ruime drive-in woning, rechts staat een chaotisch pand met een slonzige moeder aan het hoofd van een groep asociale kinderen. Zij zit de hele dag op zolder en schreeuwt uit een raam van tentdoeken bevelen naar haar kroost.

Zij runnen het huishouden met flair en gooien de boodschappen -flessen frisdrank en zakken chips- gewoon door het raam naar binnen. Naast hen wordt dansend schoongemaakt en lopen de familieleden in vrolijke McDonald's-achtige pakjes rond. De twee families leven in onmin, dat moge duidelijk zijn, en als er ook nog een zootje ongeregeld met een caravan komt aanrijden, is de chaos compleet. De scène met de Kip-caravan achter een rijdende oldtimer is erg komisch.

Tot ontsteltenis van de buren zet de hoogzwangere moeder met haar kinderen het meubilair op straat om daar met kookgerei en al haar intrek te nemen. Verboden liefdes, roddels en ruzies binnen- en buitenshuis volgen elkaar in een rap tempo op. Zo duikt de macho-zoon van de familie rechts al snel in de caravan met de mooie dochter. Terwijl zijn zus iets begint met de pizzakoerier, waar de andere broer weer woedend over is. Daarbij is het bijzonder leuk dat het toneelbeeld zich uitstrekt tot de gehele omgeving. De bewoners rijden af en aan met brommertjes en fietsen, zodat je achter de huizen nog een heel dorp vermoedt.

Visueel biedt 'Poldergasten' veel vermaak en het is haast een wonder dat DOX in relatief korte tijd een gehele woonwijk uit de klei heeft kunnen trekken. Maar het lijkt of de organisatie ten koste is gegaan van de aandacht voor het artistieke concept. Zo zijn de teksten een beetje flauw en voor de hand liggend en is de enscenering chaotisch. De spelers schakelen heen en weer tussen een mix van acteer- en dansstijlen, die qua sfeer niet bij elkaar passen.

Een realistische verkrachtingsscène volgt op hilarische comedy en slapstick en de spelers brengen zowel musicaldans, streetdance als poëtische moderne dans. En dat soms allemaal tegelijkertijd. Het is gewoon veel te veel en het valt niet op zijn plek. Dit is niet zo vreemd als je de lijst regisseurs, choreografen en trainers ziet die de productie hebben begeleid, terwijl een scriptschrijver ontbreekt.

Het is jammer dat het niet is gebleven bij een docudrama op locatie met een overzichtelijke plot. De basis van de voorstelling -drie gezinnen in de levensgrote setting van een nieuwbouwwijk- geeft genoeg theatrale stof. Met de alledaagse conflicten tussen de bewoners uit alle windstreken kun je een voorstelling vol uitbundige taferelen vullen. Het is al heel erg leuk als op een brommertje de pizzakoerier komt aanrijden die het aan de stok krijgt met de broer van het meisje waar hij een romance mee heeft. Maar het lijkt of DOX alles tegelijk wilde doen en de weg is kwijtgeraakt.

'Poldergasten' biedt veel vermaak, maar de productie lijkt te schreeuwen om een flinke schaar die het overtollige materiaal er uitknipt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden