Review

Boegbeeld én talent boeien op North Sea Jazz

DEN HAAG - Carlos Santana, Dave Brubeck, Hank Jones, James Brown, Patti Labelle, wankel of trefzeker, de oudjes weten hoe ze een zaal moeten inpakken. Boegbeelden van een genre hebben een magische aantrekkingskracht op de liefhebbers ervan. Zet daar wat jong talent tegenover, Kurt Rosenwinkel, Jamie Cullum, Ramón Valle, Alicia Keys, en je hebt een aantrekkelijk programma met elke generatie en voor alle leeftijden.

door Armand Serpenti

Het succes van een brede programmering vol toppers bereikte dit weekend een hoogtepunt tijdens de negenentwintigste editie van het Noth Sea Jazz Festival. Het was ruim een week voor aanvang al uitverkocht. Zeventigduizend bezoekers konden in het Nederlands Congres Centrum kiezen uit zo'n tweehonderd optredens van scheurende gitaristen, ingetogen tokkelaars, beroerde zangers (Andy Vargas van Santana), betoverende zangeressen (Silje Nergaard), swingsaxofonisten, koperacrobaten (huisartiest Michael Brecker) en pianisten van de hoge (Hancock, Jones), harde (Michel Camilo) en de toneelschool (Jamie Cullum).

Wie alleen jazz wilde horen werd met grote namen als Lee Konitz, McCoyTyner, Kenny Barron en Charlie Haden met Carla Bley minstens zo goed bedeeld als degenen die op de randprogrammering afkwamen. Die bestond dit jaar vooral uit soul-acts.

De donkere vocalen van Angie Stone en die van haar een octaaf hoger raspende NU-soul collega Macy Gray klonken als oprechte hartenkreten, maar de grootste verrassing in het soul-programma was toch wel Anthony Hamilton, die met zijn gospel-georiënteerd geluid een intens concert gaf dat stond als een huis.

Nooit eerder kregen we op het festival zo'n uitgebreid assortiment aan gitaristen voorgeschoteld. Carlos Santana en Nguyên Lê, alias de Frans-Vietnamese Hendrix, hingen de geëlektrificeerdegitaarhelden uit. Metheny koos voor een onderkoelde, Wayne Krantz (Chris Potter Group) voor een hoekige en Martijn van Itterson voor een ongepolijste aanpak. Pat Martino excelleerde met inventieve melodische volzinnen en Russel Malone liet samen met pianist Bennie Green horen hoe frivool een samenspel van snaren en toetsen kan klinken zonder verstrikt te raken in nodeloos geneuzel.

Het thema 'Jazz at the movies' was zonder meer een van de charmantste programmaonderdelen. Zo bracht de bigband van Johan Plomp een ode aan Rogier van Otterloo, de componist die onder andere de muziek schreef voor 'Turks Fruit' en 'Soldaat van Oranje'. Uit de swingende arrangementen en lyrische solo's (Ilja Reijngoud was meesterlijk), bleek maar weer eens dat ons nationale jazztalent niet hoeft onder te doen voor Amerikaanse all starformaties.

Vaak genoeg is bewezen dat die niet altijd garant staan voor daverende concerten, maar dit jaar maakten het Joe Lovano Quartet, het James Carter Quintet en het Lee Konitz Nonet de hooggespannen verwachtingen helemaal waar. Tenorsaxofonist Lovano werd op piano bijgestaan door de vijfentachtigjarige Hank Jones.

De oudste artiest op het festival snelde soepel over de toetsen en was de spil van een geraffineerd opgebouwde, maar toegankelijke presentatie van het onlangs uitgebrachte 'Ballad Songbook'. Het was een van de hoogtepunten, waarvan je er met zoveel elkaar overlappende concerten jammer genoeg altijd wel eentje misloopt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden