Review

Bob Dylan plagieert en kopieert op ’Modern Times’

Bob Dylan - Modern times Columbia-82876.87606-2

Discussies rond de AOW zullen Bob Dylan niet deren bij het verschijnen van zijn 44ste album in 44 jaar. Hij weet zich als 65-jarige verzekerd van een constante stroom aan royalty’s: met Cole Porter en Lennon & McCartney is Dylan de meest gecoverde componist van de 20ste eeuw.

De vraag is eerder of hij nog relevantie bezit. De ronkende kritieken ten spijt – sommigen reppen van zijn beste plaat sinds ’Blonde on Blonde’ – biedt ’Modern times’ hooguit in cynische zin wat de titel belooft. Liefst vier van de tien songs verraden een moderne samplementaliteit. Het rockende ’Thunder on the Mountain’ klinkt als een kopie van Chuck Berry’s ’Johnny be good’. En bij ’Nettie Moore’ begin je automatisch ’Black bird’ van The Beatles mee te neuriën.

Kwalijker is dat Dylan ’Someday Baby’ en ’Rollin’ and tumblin’ ’ zonder bronvermelding plagieert. De tekst heeft hij dan wel aangepast, maar titel, refrein en melodie van beide songs zijn identiek. De eerste staat op naam van Ray Charles, afkomstig van ’The Genius sings the Blues’. Dylan verving diens slepende pianoblues door een boogy ritme van drums en gitaar. De tweede is een bluesklassieker die door velen, onder wie Muddy Waters en Eric Clapton, werd vertolkt.

Is Dylans nieuwste daarmee een regelrechte teleurstelling geworden? Volgens Columbia-directeur Steve Barnett gaat het om een gebeurtenis: ,,Bob is de zeldzame artiest wiens muziek alle trends ontkent en waarin alle lagen van onze cultuur resoneren.’’ Ging die boude bewering dertig jaar geleden nog op, nu is er sprake van een poging voormalige trends als country swing, wals en blues tot een eclectisch geheel te smeden. Je beluistert een crooner die met vlakke zang zelden de ziel raakt. Waar Tom Waits en Johnny Cash je met identieke craquelé-stem in het hart treffen, ontbreekt bij Dylans dunne geluid het noodzakelijke rafelrandje. Slechts het mysterieuze ’Ain’t talkin’ komt in aanmerking voor de nominatie evergreen. Te mager om ’Modern times’ in het drieluik te voegen dat in 1997 met ’Time out of Mind’ Dylans comeback inluidde. De magie die producer Daniel Lanois toen wist op te roepen ontbeert zijn vervanger Jack Frost, alias voor Dylan zelf, volledig.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden