Opinie

Black Pinocchio biedt weerstand aan alle verleidingen die Nairobi biedt

Een van de mooiste scènes in de voorstelling 'The Black Pinocchio', die afgelopen zondag in het Amsterdam Rai Theater in première ging is een swingende choreografie op nieuwe voetbalschoenen. Zorgeloos voetballen, met een blinkende outfit, dat is voor kinderen die opgroeien in de sloppenwijken van Nairobi niet weggelegd.

De twintig jongens, die een intensieve theatertraining kregen van de Italiaanse regisseur Marco Baliani, staan te stralen op het toneel. Het verhaal van Pinocchio, die een eigen weg vindt in het leven, is hùn levensverhaal. Attributen zijn er nauwelijks, enkele tentdoeken, een blauwe lap voor de zee of een paar potten met vuur zijn genoeg.

Met een aanstekelijke mimiek, stevige fysieke speelstijl en energieke uitstraling bereiken ze de achterste rijen van het theater. Baliani heeft de voorstelling strak geënsceneerd, maar de jongens bewegen vlot over het toneel, alsof ze niet anders gewend zijn.

De houten pop wil dolgraag veranderen in een mens, maar dat gaat zomaar niet. Eerst moet hij laten zien dat hij op het rechte pad blijft en weerstand kan bieden aan de vele verleidingen om hem heen. In Nairobi bestaan de valkuilen uit weglopen van huis, op straat zwerven, lijm snuiven en vechten.

Ook Pinocchio gaat weg bij zijn vader Gepetto en trekt met stijve, houten benen de wereld in. Op de markt bedelt hij om eten, maar ze jagen hem weg alsof hij een zwerfhond is. De druk gebarende marktlui proberen hun spullen met gevoel voor theater aan de man te brengen. Met originele teksten, zoals : “Met deze kool gaat je poep zo lekker ruiken dat je het kan verkopen!“

De jongen moet stelen en vechten om te overleven en als hij op straat een vuurvreter ontmoet, die gouden bergen belooft, trapt hij net als alle zwerfkinderen in de val. De man laat alle hartenwensen in vervulling gaan. Ze mogen eten, spelen, lekker luieren en naar seksfilms kijken, maar daarna veranderen ze in een kudde ezels.

De slimme jongen is uit het juiste hout gesneden en niet voor één gat te vangen. Met zijn bundeltje boeken aan een touw om zijn schouder geknoopt, gaat hij voor het eerst trots naar school om een vak te leren. In 'The Black Pinocchio' komt dat niet over als een braaf einde van het verhaal. De documentaire voor de voorstelling laat zien welke obstakels de jongens moeten overwinnen om zover te komen.

Eindelijk zijn ze iemand en aan het slot houden ze hun paspoort omhoog en roepen hun naam. “Alex Wagacha! Mohamed Kamau! Wilson Franco! Michale Mwaura! “ Een staande ovatie is het gevolg.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden