BoekrecensieJeugdboek

Billie op drift

Veertienjarige wegloper vindt nieuw thuis in een roze caravan in Florida.

Augustus 1979, zonovergoten Florida. Na de dood van haar hond loopt Billie (14) weer eens weg, al voelt ze dat het deze keer geen weglopen is, maar vertrekken. Zo’n observatie tekent de knappe manier waarop Kate DiCamillo in een paar woorden emoties fileert. Weglopen doe je ongeoorloofd, vaak om iets bij een ander los te maken, vertrekken is een autonomere actie.

Billie is nu in staat zich los te maken van haar moeder, die haar geen veiligheid heeft geboden. Dat drama moet je uit terloopse zinnen opmaken. Als ze vanuit het kustplaatsje waar ze naartoe is gelift naar huis belt: “Haar moeder nam meteen op. Ze klonk niet al te dronken.” Of als ze een jongen beschrijft: “Hij deed Billie denken aan de vriendjes van haar moeder: dom en wanhopig en soms ook gemeen.”

Maar ook uit haar stugge gedrag blijkt dat Billie beschadigd is en het moeilijk vindt anderen te vertrouwen. In het kustplaatsje ontmoet ze de oude Jola, die in een roze caravan woont en haar een slaapplaats aanbiedt. “Misschien ben ik wel een crimineel”, reageert Billie. “Ben je dat?”, vraagt Jola. Waarop Billie haar schouders ophaalt, en bij Jola intrekt.

‘Kerstmis in juli’

Zo laat de tiener schoorvoetend steeds meer mensen in haar leven toe. Ze leert, vatte DiCamillo zelf in een interview raak samen, van zich te laten houden. En dat ontroert, terwijl het verhaal juist ook geestig, soms licht absurd is opgeschreven. Zo gaan Jola en Billie naar een feest dat ‘Kerstmis in juli’ heet – zoiets kan alleen in Amerika.

Nog iets wat DiCamillo uitzonderlijk goed kan: personages in een paar zinnen diepte ge­ven. Zo ontmoeten we winkelbe­dien­de Elmer, met een masker van puistjes, die van kunst en poëzie houdt, en de kakelende serveerster Freddie, die ervan droomt om model te worden.

Na ‘Neem mijn hand’ en ‘De vloek van de vliegende Olifantes’ is ‘Onmogelijk blauw’ het los te lezen sluitstuk van een bijzonder warmhartig en wijs drieluik, dat per deel beter wordt.

Aan het wensvervullende einde van dit boek verzucht Jola dat ze zo blij is dat Billie haar no­dig had. En dan volgt zo’n heerlijk veelzeggend DiCamillo-dialoogje: “‘Ik had jou eigenlijk niet nodig’, zei Billie. ‘Jawel, liefje’, zei Jola. ‘Jawel’, zei Elmer op de achterbank. ‘Goed’, zei Billie. ‘Mij best.’”

Oordeel: warmhartig en wijs drieluik over beschadigde tiener.

Kate DiCamillo
Onmogelijk blauw
Vert. Harry Pallemans
Lannoo; 256 blz. € 16,99 Vanaf 12 jaar.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden