Opinie

Bewegingen op het geluid van een schrijvende pen

Als je het geluid van een schrijvende pen op papier flink versterkt, krijg je onwillekeurig associaties met de menselijke ademhaling. De lange medeklinkers 'luisteren' als diepe ademteugen, de in korte halen neergeschreven klinkers, punten en komma's 'klinken' alsof ze net een fikse fysieke inspanning hebben geleverd. Door 'Ink' met dit schrijfgeluid te laten beginnen, scoort de Amerikaanse choreograaf Stephen Shropshire al direct een punt in zijn onderzoek naar het 'lichamelijk' maken van taal. Taal is beweging. En andersom.

Met beweging gestructureerd op basis van de letters van het alfabet kan eindeloos worden gevarieerd. De negen dansers van Galili Dance vertalen 'talige' structuren als vleesgeworden kroontjespen letterlijk naar een vel papier. In een afgebakend wit speelvlak hullen de dansers zich in zachte fluisteringen door solo's en duetten. Of ze putten zich uit in luidruchtig gekrakeel door nadrukkelijke mathematische groepsdansen.

Voorafgegaan door teksten ('Om te beginnen bij het begin' of 'Een raam aan zee') die als rondeaanduiding bij een bokswedstrijd op een voorbijgaand bord aan het publiek worden getoond, zijn de verschillende dansonderdelen als dansant verhaal aaneengeregen. Niet als moderne dansvariant van Rudolf Steiners euritmie, en zeker niet als verhaal dat begint bij A om te eindigen bij Z; wel als poëtische gelaagde - en geslaagde - verbeelding van een bijzonder emotioneel universum.

Zijn eerste avondvullende choreografie 'Ink' is een 'uitbouw' van de korte choreografie 'The Forest', waarmee Shropshire zowel de jury- als publieksprijs won op het Luxemburgse choreografenconcours Tendances. Als veelbelovende nieuwe loot aan de stam van het Groningse dansgezelschap Galili Dance, bewees Stephen Shropshire al eerder in magische, intuïtieve en goed gedoseerde choreografieën als 'Figurine' en 'The Pipers Progress' in staat te zijn om bijzondere werelden te creëren. Heerlijk te zien dat een hedendaagse choreograaf de kijker ook emotioneel bij de kladden durft te grijpen met dans die niet zozeer iets hoeft te zeggen, als wel waarachtig iets met je doet.

'Ink' laat zien dat Shropshire's universum interessant genoeg is om ook een uur te boeien, maar verraadt ook een bepaalde overijverigheid. Shropshire heeft zich logischerwijs sterk laten leiden door de mathematische structuren van de barokmuziek van Bach, Vivaldi, Veracini en Corelli. De choreograaf ondergraaft echter zijn eigen gevoelsmatige signatuur als hij er - de muziek volgend - lustig op los varieert in steeds wisselende bewegingspatronen, terwijl het bewegingsmateriaal an sich in combinatie met de muziek soms wat al te sereen overkomt.

De receptuur wordt gelukkig steeds bijtijds doorbroken door de prachtige dansers Philipp Stummer en Laura Lohi die in fraaie liefdesduetten het puntje op de 'I' van 'Ink' zetten: kroop Lohi eerder als gewond en uitgestoten dier over het 'schrijfvlak', met rechte rug loopt zij hand in hand met danspartner Stummer de voorstelling uit. 'Ik begin' staat er op de rondeaanduiding.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden