Recensie

Best Kept Secret is vooral geschikt voor de analyserende muziekliefhebber

Het driedaags muziekfestival Best Kept Secret in Hilvarenbeek. Dit jaar stonden onder meer Kraftwerk, Bon Iver, Aldous Harding en The Raconteurs op het programma. Beeld ANP

Op het driedaagse festival Best Kept Secret staat de muziek voorop. En ze zijn er weer: de jonge honden die naar de gitaar grijpen. Eén kanttekening: hiphop werd vrijwel volledig genegeerd.

De meeste dj’s zijn op driekwart van hun set volledig op stoom en leiden hun publiek op volle snelheid naar een zinderende finale. Zo niet Kelman Duran. Meer dan vijf minuten klinkt geen enkele beat. Wel een a capella van een reggaetonliedje. Net als een stuk koormuziek. Maar hoe moet je daarop dansen? 

Sommige bezoekers kijken verveeld, teleurgesteld, geïrriteerd. Andere blikken zijn hoopvol. Een enkeling beent met een groot vraagteken boven zijn hoofd de tent uit. Ein-de-lijk klinkt daar de beat. Maar wat nu? Het is een hoekig ding, een trein met vierkante wielen. Alleen professionele dansers kunnen hiermee uit de voeten. Toch wordt er instemmend geknikt. Dit soort momenten maken Best Kept Secret wat het is.

Mini-Lowlands

Zeven edities geleden debuteerde het driedaagse festival in Hilvarenbeek als een soort mini-Lowlands zonder gekkigheid. De muziek stond voorop. En die moest op zijn minst smaakvol en liefst een beetje vooruitstrevend zijn. Maar in de loop der jaren is het nachtprogramma aanzienlijk uitgebreid. Ook schreeuwt een Vlaamse verslaggever de campingbezoekers bij aankomst naar de eindstreep, alsof het een wielerpeloton betreft.

Het feest is wat gekker dan voorheen, maar in de kern is er niets veranderd. Van de grote meerdaagse zomerfestivals is Best Kept Secret nog altijd het meest geschikt voor muziekliefhebbers die het liefst met de hand aan de kin optredens analyseren.

Leadzanger Bobby Gillespie van de Schotse alternatieve rockband Primal Scream. Beeld ANP

Bon Iver is wat dat betreft een gedroomde headliner. Aanvankelijk maakte de groep aangename folkliedjes waarbij de spanning zat in de knappe balans tussen breekbaarheid en perfectie. Het laatste album was een stijlbreuk. Onluisterbaar experimenteel, vond de een. Geniaal, vond de ander. Live worden beide groepen bediend. Je kunt er heel de nacht over doorpraten.

Wat opvalt aan de line-up is het grote aantal rockbands, in de volksmond eenvoudigweg ‘bandjes’ genoemd. De gitaar is de laatste jaren regelmatig doodverklaard en hoewel dat  wellicht ietwat overdreven was, was de toestand wel degelijk zorgelijk. Maar ze zijn er weer volop, jonge honden die enthousiast naar hun zessnarenvriend grijpen. Ze heten Priests, Shame, Crack Cloud en Psychedelic Porn Crumpets. Het zijn uiteenlopende gezelschappen die, hoewel ze teruggrijpen naar het verleden, geenszins retro klinken, omdat hun teksten zo overduidelijk op het heden slaan, maar vooral omdat ze stuk voor stuk zo jeugdig en energiek zijn dat elke gedachte aan vroeger direct verdampt.

Opmerkelijk is dat de dominante muziekstroming van het moment – hiphop – vrijwel volledig wordt genegeerd. Natuurlijk, het gros van de populaire hiphopacts is veel te plat voor dit festival, maar er wordt in dat genre ook ontzettend veel spannende en vernieuwende muziek gemaakt. Schoolvoorbeeld daarvan is het trio Death Grips, en dat staat er dan weer wel.

Alhoewel? Het is eigenlijk nauwelijks meer hiphop te noemen. Wie zonder goede wil is, hoort een dronken idioot die vergeefs iets duidelijk probeert te maken aan een stel onverlaten dat de boel met knuppels en staven kort en klein slaat. Met andere woorden: herrie. De uitdaging is om tussen alle ruis iets van houvast te vinden: een verstaanbare tekstflard, een melodie misschien. Of je gaat puur voor de moshpit en verbruikt in een uurtje Death Grips meer calorieën dan je in een heel festival bij elkaar kunt eten.

Hoe anders is het bij Aldous Harding. Haar liedjes zijn live ontdaan van alle gekte, zodat slechts betovering overblijft. Je zou gemakkelijk in slaap kunnen vallen, maar dat is zonde. Fascinerend is dat heel de tent stil is. Dat zie je zelden op een groot festival; muziek is leuk, maar praten is leuker. De gesprekken gaan op Best Kept Secret natuurlijk vooral over de muziek: Cate le Bon was geweldig, Kate Tempest moet je echt gaan zien en wie nog met zijn tentje stond te stuntelen toen Broeder Dieleman de boel in gang schoot heeft echt iets gemist.

Een belangrijk deel van de line-up is toebedeeld aan oudgedienden door wie de nieuwe aanwas – bewust of onbewust – onherroepelijk is beïnvloed. Ze zijn op reünietournee of domweg nooit gestopt en hoewel het haast onmogelijk is om de oneerlijk hoge verwachtingen waar te maken, is het flink genieten bij Guided By Voices, Stereolab en Spiritualized.

De band Kraftwerk sloot de tweede festivaldag af. Beeld Hollandse Hoogte / Marcel Krijgsman Photography

Kraftwerk

Krijgen voornoemde veteranen hooguit een eigen paragraaf in het geschiedenisboek van de popmuziek, voor Kraftwerk is minstens een heel hoofdstuk ingeruimd. Elke elektronische act die dit weekend in Hilvarenbeek speelt, is schatplichtig aan de Duitse pioniers. Tijdens hun afsluitende optreden op zaterdagavond staan de vier leden achter hun desks, als de deelnemers aan een televisiequiz.

Het gaat niet om die mannen, het gaat om het scherm dat achter ze hangt. Lastig te kiezen wat er indrukwekkender uitziet: de 3D-animaties die daarop vertoond worden of, wanneer je achterom kijkt, tienduizenden mensen die daar met hun rood-groenbrilletjes naar staren. Het optreden is even legendarisch als voorspelbaar: alle klassiekers komen voorbij en dat is dat. Aansluitend laat Sophie horen hoe Kraftwerk had kunnen klinken als ze zich na hun begindagen verder ontwikkeld hadden: retespannend en onnavolgbaar. Zo heeft de Best Kept Secret-bezoeker zijn techno het liefst. 

Lees ook:

Weg met lange rijen, vette hap en modder: festivalgangers willen luxe

Popfestivals waren ooit het domein van een tegendraadse jongerencultuur. Die tijd is voorbij. Luxe en comfort, voor jong en oud, zijn niet weg te denken. De trends. 

Lowlands verandert om te veranderen

In de serie De Schepping vertelt Lowlands-directeur Eric van Eerdenburg over een fata morgana in de polder.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden