Beeld in de berm: Henck van Dijck

Je ziet ze vanuit Hillegom komend al in de verte opdoemen. Een rijtje bomen zoals er zoveel langs Hollandse wegen staan. Horen te staan eigenlijk. ,,Hadden hier geen bomen moeten staan?' lijkt het kunstwerk van Henck van Dijck te roepen.

Hoe kan het dat je onmiddellijk aan bomen denkt, terwijl er in feite acht bronzen buizen in de berm staan? Acht kale bronzen buizen van zes en halve meter hoog, waar nota bene borden in zijn gestoken?

Zo moet kunst zijn, vindt Henck van Dijck. Als het vignet van de Nederlandse Spoorwegen. Niemand kan het uit het hoofd natekenen, maar iedereen kent het en herkent het. Een beeld als een blikseminslag.

Kunst heeft een maatschappelijke functie, vindt de beeldhouwer. Geen zwaar hervormende functie, maar meer in de geest van de Renaissance: kunst hoort bij de dagelijkse cultuur. Reclame bijvoorbeeld, niet weg te denken onderdeel van onze samenleving, zou eigenlijk door kunstenaars gemaakt moeten worden. Kunst is namelijk gewoon taal. Beeldtaal.

Wat 'Debet et Credit' verder nog betekent mogen de passanten zelf bedenken, vindt Van Dijck. Zolang ze maar 'zoef-zoef-zoef' horen, wanneer ze met een open raam langs zijn bomenrij rijden. Maar d t het gedachten losmaakt, is wel de bedoeling. Die bordjes bijvoorbeeld, die aan de buizen vastgeklonken zitten als zwammen aan een boom - die zouden symbool kunnen zijn voor onze band met alles wat leeft en groeit. Zoals een echte zwam de stam opeet, zo laden wij ons bordje vol met alles wat de natuur ons geeft. Kijk, op zulke gedachten hoopt Van Dijck. Dat zou mooi zijn. Maar het hoeft niet. Als het beeld maar blijft hangen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden