Matthias GoerneBeeld Wikimedia

RecensieKlassiek

Bariton Matthias Goerne tilt Beethovens liederen voor je op

Klassiek
Matthias Goerne, Alexander Schmalcz
Beethoven
★★★★☆

“Kein Problem, Matthias liebt Autofahren”, stelde de manager van Matthias Goerne de Nederlandse concertorganisator door de telefoon gerust. Heftig weer, vlucht vertraagd, de bariton was te laat voor de trein naar Amsterdam vanuit zijn woonplaats Berlijn. Dus werd het de auto richting het Muziekgebouw aan ’t IJ, voor een recital in de serie Grote Zangers.

En direct na het concert ging Goerne weer de snelweg op. De volgende dag wachtten nieuwe muzikale afspraken – het artiestenbestaan is niet eenvoudig. De 52-jarige zanger heeft zich laten ontvallen dat hij nog zo’n vier jaar doorzingt, voordat hij het welletjes vindt. Hoe wijs, stoppen in je kracht. Tegen die tijd kan hij terugblikken op een schitterende carrière van 35 jaar, waarin zijn vak naar eigen zeggen eerder voelde als passie dan als werk.

Maar dit is op de zaken vooruitlopen. Aan ’t IJ presenteerde Goerne een Beethovenprogramma. Een klein, maar krachtig samengesteld boeket: liederen met een uiteenlopend karakter, van springerig en lieflijk tot statig en religieus. In een trits buitenlandse zalen zal hij Beethoven uitvoeren met pianist Jan Lisiecki. Vanaf half maart als hun beider Beethoven-cd uitkomt. In de hoofdstad was Alexander Schmalcz de begeleider van dienst.

Balsem voor de ziel

Goerne’s Beethoventoon is mild, en maakt de liederen zacht en rond van vorm. Er is repertoire waarin hij nadrukkelijker te werk gaat, zoals­­ Schubert en Eisler, en dwingender met karakters omgaat. Maar altijd heb je als luisteraar het gevoel dat hij een lied voor je optilt en naar je toe brengt, in een gestroomlijnde beweging. En weet je niet wat een woord betekent, dan wordt de inhoud door de klank alsnog duidelijk, Goerne zingt de betekenis.

De zanger stuurde, Schmalcz voegde zich naar zijn partner. Die dienstbaarheid is mooi, maar ook jammer. In het klinkend resultaat was de wederzijdse uitdaging niet optimaal en slibde het gezamenlijke betoog soms dicht. Een pianist die een geprononceerder eigen handtekening meebrengt, kan buitengewoon aantrekkelijk zijn.

Vast staat dat bij Goerne de tekst vloeit. Vanuit een soepele ademtocht drapeert hij de woorden in extreem zangerige frasen over het podium. “Denn wie ich dich liebe, so liebt’ ich noch nie!”, uit ‘Lied aus der Ferne’: euforie alom. En als hij van het spel en de dans zong, klonk zijn bariton fluisterend licht. ‘Adelaide’ kon rekenen op spontaan applaus. En het afsluitende zestal ‘An die ferne Geliebte’ was balsem voor de ziel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden