Opinie

'Ballads' zijdezacht en geborgen, maar ook koel en afstandelijk

Na afloop kunnen bezoekers het niet laten stiekem aan de vilten wand te voelen die het toneelbeeld bepaalt. De golvende verrijdbare afscheiding in 'Ballads' is ontworpen door Claudy Jongstra, bekend van haar viltontwerpen voor Donna Karan en Christian Lacroix en heeft inderdaad een aanlokkelijk hoog aaibaarheidsgehalte.

De vilten wanden zijn zacht als een pasgeboren katje, maar ook her en der ruw opgeborsteld als onbewerkte dotten katoen. Dit contrast geldt in zijn geheel voor Leine & Roebana's dansproductie 'Ballads': zijdezacht en geborgen, maar ook koel, afstandelijk en 'opgeruwd'.

Als belangrijke vertegenwoordiger van de 'pure' dans in Nederland, kenmerken de choreografieën van Leine & Roebana zich door een formalistische aanpak: een gestaag en bijna 'wiskundig' dansonderzoek naar vormen en structuren, waarbinnen de muziek altijd sturende richting geeft. Hierbij gaat het niet om de visualisatie van de muziek, het danserslichaam gaat er daadwerkelijk mee in dialoog. Mooi, inventief en altijd fascinerend, maar door de abstracte aanpak vaak ook een tikkeltje ongenaakbaar.

Met 'Ballads' gooit het choreografenduo het over een andere boeg. Opmerkelijk anders is de losse, gefragmenteerde structuur van de choreografie. De vijf schitterende dansers krijgen letterlijk meer bewegingsvrijheid waardoor emotionele gelaagdheid de boventoon voert. Dat uit zich vooral bij Tim Persent die alle ruimte benut om zich helemaal van het vormgerichte korset te ontdoen. Prachtig hoe hij de drie danseressen met teksten als 'Generosity. Go.' en 'Smile. Go.' tot dans aanzet en zelf met een zijdelings geknakte torso zijn armen vrij de lucht in laat schieten.

Leine & Roebana-vertrouwd in 'Ballads' is de wisselwerking tussen de dans en de muziek. Warmbloedige liedjes van Chet Baker onderstrepen gevoelens van nostalgie. 'There will never be another you' zingt Baker terwijl een danseres in een solo haar benen nonchalant en 'jazzy' wegschopt, de ogen wulps uitnodigend op het publiek gericht.

Maar bij het wegsterven van Bakers klanken verschuift de vilten wand en verkilt de belichting. Op de koele techno van Pan Sonic en de zwarte ambientklanken van Autechre transformeert de veilige geborgenheid van Bakers songs in een buitengewoon beladen atmosfeer.

Aan deze 'gene zijde' van de vilten wand danst een gezichtloze Heather Weare, haar wilde krullen rondom van rug tot buik. Monotoon somt ze de namen op van prominente 'helden' uit de wereldgeschiedenis. Van Einstein en Madame Curie tot Hansje Brinker, maar ook Judas en Osama bin Laden passeren de revue.

Dwarrelend geprojecteerde letters vormen zinnen als 'Live fast. A good hero feels no pain, or feels it but it doesn't show'. Deze wat al te opgelegde toevoeging is niet altijd even helder, maar geeft wel sturing aan de emotionele intenties die Leine & Roebana's dans een veelbelovende nieuwe kant opstuwt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden