Filmrecensie The Farewell

Awkwafina’s heerlijk lome spel in ‘The Farewell’ mag Oscarwaardig heten

De Chinese familie van Billi (midden, gespeeld door Awkwafina) heeft echt zin in de bruiloft.

The Farewell
Regie: Lulu Wang. Met Awkwafina en Zhao Shuzhen.
★★★★☆

Bijna was ‘The Farewell’ er niet ­geweest. De Chinees-Amerikaanse regisseuse Lulu Wang, die als dochter van een diplomaat en een schrijfster op haar zesde van Peking in ­Miami belandde, wilde met haar tweede speelfilm een verhaal vertellen dat ze zelf had meegemaakt met haar familie in China. Maar de ene financier vond dat er meer Engels in moest, de andere meende dat er een witte hoofdpersoon ontbrak. Weer een ander opperde om de komedie vetter aan te zetten.

Vreselijk natuurlijk, die bemoeienis van jan en alleman met een origineel scenario, maar gelukkig hield Wang voet bij stuk en trof ze na lang aanhouden producenten die in haar verhaal geloofden. The Farewell groeide eerder dit jaar uit tot een sensatie op het Filmfestival van Sundance, waar Wang de publieksprijs won. Vervolgens scoorde ze met haar Chinese vertelling een zomerhitje in de Amerikaanse bioscopen.

Het gaat om een heerlijk, droogkomisch drama waarin de Chinees-Amerikaanse rapper Awkwafina een versie van Lulu Wang speelt. Ze heet Billi en ze is een aspirant-schrijver in New York die op een dag te horen krijgt dat haar lieve oma Nai Nai kanker heeft en niet meer lang zal leven. Billi voegt zich bij haar familie in China, die tot haar verbazing en ­ergernis de diagnose verborgen houdt voor oma. Er wordt een versnelde bruiloft van een neefje gearrangeerd, zodat het lijkt alsof iedereen daarvoor komt, terwijl ze er ­eigenlijk zijn om afscheid te nemen van oma, die overigens kiplekker in het rond springt.

Een botsing met Chinese tradities

Billi worstelt ermee, vindt het onethisch om niets te vertellen. In Amerika mag zoiets niet. Lulu Wang laat hier de rationele westerse kijk op dingen lekker botsen met Chinese tradities. In China is het een ­gewoonte om niet over de dood te praten, om zodoende zieken en stervenden te ontlasten. Oma deed ooit hetzelfde toen haar man ziek werd, wat aangeeft dat ze waarschijnlijk wel doorheeft dat haar familieleden rollen spelen. Sterk hoe de film dit in het midden laat.

The Farewell is een feestelijk ­culture clash-verhaal over een veramerikaanste Chinese, die in China volgepropt wordt met eten en mee moet naar een traditionele cupping massage. Awkwafina’s heerlijk lome spel, dat hier en daar herinnert aan Buster Keaton, mag Oscarwaardig heten. Maar het is vooral ook een verhaal over families en de grote en kleine leugentjes die er in rondgaan. Billi doet er zelf lustig aan mee, door de afwijzing voor een beurs te verzwijgen. Het zijn leugentjes om bestwil, eigenlijk heel lief, om de ander niet bezorgd te maken. Tegelijk is het bizar dat juist over belangrijke dingen in families gezwegen wordt.

Heel mooi is het moment waarop Wang het geluid wegdraait en al het familiegedoe opgaat in de populaire aria ‘Caro Mio Ben’, op piano begeleid door Lulu Wang zelf. Na Chloé Zhao die met ‘The Rider’ een tijdje terug een mooie, moderne western maakte is met Lulu Wang een nieuw Chinees-Amerikaans talent opgestaan dat ook nog eens een groot publiek weet te bereiken. Sinds ongeveer een jaar is ze overigens samen met Barry Jenkins, de Afro-Amerikaanse regisseur van het Oscarwinnende ‘Moonlight’, waarmee meteen een nieuw multicultureel Amerikaans powerkoppel is opgestaan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden