recensie

Avengers: Endgame is een waardig eindspel met rouw en een nieuw begin

Robert Downey Jr. in ‘Avengers: Endgame’. Beeld AP

Avengers: Endgame
Regie: Anthony Russo en Joe Russo
Met Brie Larson, Robert Downey Jr, Chris Hemsworth, Scarlett Johansson
★★★★★

Na duizenden jaren van geschreven geschiedenis zijn twee clichés zo groot, dat geen zinnig mens ze nog durft te gebruiken om een doemscenario voor z’n personages te vermijden: het was allemaal maar een droom en tijdreizen.

Dat de makers van het grootste verhaal in 130 jaar filmgeschiedenis – het 21 films tellende Marvel Cinematic Universe dat in 2008 begon met ‘Iron Man’ en nu eindigt met ‘Avengers: Endgame’ – voor een van deze clichés kiezen, dwingt respect af. Ze komen er nog mee weg ook en het pure lef verdient applaus.

Fascistische krachten

Om kort te gaan: de boel stond op ­instorten. De 21 films in de ‘Infinity Saga’ van stripstudio Marvel (inmiddels ingelijfd door Disney) vertellen het verhaal van superhelden die in het ons bekende en onbekende universum strijden tegen fascistische krachten, die de mensheid willen vernietigen. 

Spiderman, de Hulk, Guardians of the Galaxy, Captain America, Iron Man, Black Panther, allemaal kwamen ze aan de beurt en kregen ze een of twee films om hun vijanden te verslaan. Ergens in de marges van de eerste films, in wat je niet eens een bijrol mag noemen, verscheen Thanos.

Sinds de voorlaatste film in de sage, ‘Avengers: Infinity War’, weten we dat hij de grootste vijand van allemaal is. In die film stierf zeker de helft van alle superhelden, van wie we tien jaar hadden genoten.

Scarlett Johansson in ‘Avengers: Endgame’. Beeld AP

Hoe komt dat ooit nog goed? Thanos had gewonnen. De kosmos was gezuiverd. Daar nog een eindspel achteraan breien, daar zouden de makers nooit mee wegkomen. Het zou het toch al bizarre universum volledig ongeloofwaardig maken.

Gigantisch cliché

Toch deden ze het. En ze komen weg met dat gigantische cliché (al kost dat aardig wat obscuur technologisch gebrabbel), puur door het vernuft waarmee de film is gemaakt. Meer dan drie uur duurt ‘Avengers: Endgame’, maar door de manier waarop drama, komedie en spektakel acrobatisch in elkaar zijn geschreven, vliegt die tijd voorbij.

Het is ook een cliché om te zeggen dat de technologie waarmee het ­mogelijke en het onmogelijke worden gecombineerd tegenwoordig verbluffend is, maar dat is het wel: het menselijk brein ziet het verschil niet meer.

Dat is ook wat deze film zo goed maakt. Wat film altijd al wilde doen, beelden vinden voor dromen, voor het onvoorstelbare, dat is inmiddels realiteit. Dat maakt dat je na drie uur onmogelijk spektakel over mythologische figuren met bovenmenselijke krachten en idiote theorieën over kwantum zus en kwantum zo, huilt om de dood van superhelden en de wetenschap dat je ze nooit meer terugziet.

Het eindigt waarmee het begon, maar niets kunnen we daar verder over zeggen zonder de spanning weg te nemen. Er wordt gerouwd en er is een nieuw begin. ‘Avengers: Endgame’ is een waardig eindspel.

Elke week worden de nieuwste films besproken door onze recensenten. U leest de recensies hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden