’Australia’ wil van alles te veel

Nicole Kidman, als de tuttige Lady Sarah Ashley, gooit zich er helemaal in met dat rare, mooie, dunne lijf van haar en die fraaie, hoekige tred. (Trouw)

Klatsj gaat de zweep. ’Jie-ha’ schreeuwt de ’Drover’ (Hugh Jackman). Zet een man met hoed en baard op een paard tussen honderden stieren die door een roodgekleurde vallei stampen, van de linkerkant naar de rechterkant van het bioscoopdoek, en je zit er zo weer in: witte versus zwarte hoeden, John Wayne, Grace Kelly die smacht in een saloon.

Alleen is dit niet Texas, maar ’Australia’. Regisseur Baz Luhrmann etaleerde zijn gevoel voor hevig drama al eerder in ’William Shakespeare’s: Romeo + Juliette’ en zeker in de musical ’Moulin Rouge’; weelderige films die ironie en melodrama kunstig mengden maar die de toeschouwer ook wat op afstand hielden. Het was dat Ewan McGregor in ’Moulin Rouge’ zo onweerstaanbaar zijn hart uit zijn lijf zong, want verder was het eigenlijk te druk in beeld om je zelf ook nog druk te gaan maken.

In het weids getitelde ’Australia’, magnum opus vanaf de gekrulde begintitels, doet Australiër Luhrmann er nog eens een schepje bovenop. Hij wil episch als ’Gone with the Wind’ maar ook experimenteel, spiritueel en correct als de ’aboriginal’ film ’Ten Canoes’ en geestig als ’The African Queen’. Als tuttige Lady Sarah Ashley (Kidman) bij aankomst in Noord-Australië met haar honderd valiezen op koeiendrijver Jackman en zijn glanzende biceps stuit, weet je natuurlijk dat er spoedig zwarte vegen op Nicole’s appelwangetjes zullen zitten en dat die baard er voor de kus heus wel afgaat. Luhrmann filmt ter verhoging van de romantiek net als in ’Romeo + Juliette’ vaak van achter obstakels of door ramen. Hij vliegt met de camera over landkaarten, torent hoog uit boven rode rotspartijen, en zweeft in vliegende vaart door geheimzinnige bossen.

De bedreigde ranch van Lady Sarah heet ’Faraway Downs’ (op zijn ’Wuthering Heights’). En als de jonge Aboriginal verteller Nullah (Brandon Walters) zijn moeder verliest, ladidaa-t Kidman ’Somewhere Over the Rainbow’ om hem te troosten. Het historische decor van de dreigende Tweede Wereldoorlog en de ’gestolen generaties’ aboriginal kinderen moet het epische drama nog epischer maken.

Dat het overvolle en aardig onevenwichtige ’Australia’ toch niet sterft in superlatieven en af en toe toch ook nog gewoon neerdaalt in Australië? ligt het meest aan de jonge verteller Nullah (Brandon Walters) en aan Kidman. Nullah haalt er in een stemmige voice-over geesten en wonderen en zijn magische grootvader bij; elementen die Luhrmann wonderwel weet te mengen met koeien en kussen.

En Nicole Kidman gooit zich er helemaal in met dat rare, mooie, dunne lijf van haar en die fraaie, hoekige tred. Zo malicieus als in ’To Die For’ wordt ze niet, noch wordt ze zo mooi dramatisch als in ’The Portrait of a Lady’. Maar ze weet de opgeprikte dame die in zichzelf een aardse moeder aantreft af en toe wel een geestige draai te geven. En ze zorgt samen met Nullah toch voor tranen aan het slot – al is dat na alle kitsch ook best gênant.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden