Recensie

‘Atlantis’ uit zich als een wat flets uitgewerkte koortsdroom

Scène uit de locatievoorstelling ‘Atlantis’. Beeld BowieVerschuuren

THEATER
Atlantis
De Veenfabriek
★★★☆☆

Op een strook bouwgrond aan het Noordhollandsch Kanaal in Alkmaar heet de city-marketeer, type corps-bimbo in een geruit jasje, ons welkom bij de eerste steenlegging van subtropisch zwemparadijs Nieuw-Atlantis. Een parel voor de stad! Goed voor het toerisme! Haar woorden worden in de locatievoorstelling ‘Atlantis’ – pám, pám, pám – kracht bijgezet door een krankzinnig zelfgefabriceerd instrumentarium van toetsenborden, megafoons, accordeon, ­viool en stofzuigerslangen. 

Het übervrolijke nerveuze vooruitgangsdenken wordt gepareerd door een vrouw in een jurk van zwerfplastic, door de andere acteurs cynisch weggewuifd als ‘linkse gekkie’. Als onheilsprofete Kassandra doet ze een oproep wakker te worden uit de lethargie. Waarom word je voor gek versleten als je iets over de ‘naderende vlammen’ durft te zeggen? Ook Plato komt opdraven met zijn mythe over Atlantis, het continent dat als straf voor corruptie en inhalerigheid van zijn bewoners in de golven verdween. 

Verrassende inzichten

Veel stemmen, veel gedachten in een ruige montage van scènes, muziek en soms verrassende inzichten, die kriskras door elkaar lopen maar gelukkig wel langs een strakke rode draad worden geleid. Twee voor twaalf, klimaatcrisis, nucleaire holocaust, kunnen we vluchten door een wormhole in de ruimte? Blijmoedig, dan weer bloedserieus bespiegelt ‘Atlantis’ er lustig op los: op het einde der tijden, onze rol daarin en hoe we daarvoor wegkijken. Ondertussen krijgen we terloops een zalig pilavgerecht en gegrilde aubergine uit Mauretanië uitgeserveerd. Ons escapisme gaat kennelijk ook door de maag.

Zoals altijd bij voorstellingen van De Veenfabriek versterken tekst en muziek elkaar, of de disciplines gaan juist stijfkoppig tegen elkaar in. Ook in ‘Atlantis’ gebeurt dat zonder dat het een het ander uitleggerig illustreert. Zo is ‘Atlantis’ boven alles een lekker dwarse muziektheatertrip. Maar ook eentje die zich vergaloppeert aan het gewicht van de woordenstroom. De ‘citymarketing’ duikelt uiteindelijk ook ‘de ontdekker’ van Atlantis op, want laat dat nou net een inwoner zijn van Alkmaar! 

Zij, krachtig gespeeld door Niki Verkaar, grijpt haar kans om een duizelingwekkend gedachte-experiment op te zetten: de wereld is niet meer te redden, dus waar gaan we heen? Tesla en Google, verleden en toekomst, angst en hoop worden aan elkaar verbonden in een halsbrekende what if; de ondergang van de mensheid blijkt juist de vlucht ervoor te zijn. Daarin valt ook onze aanwezigheid bij de eerstesteenlegging van dit Nieuw-Atlantis én zelfs de Mauretaanse pilav op zijn plek. Maar wat een science-fictionachtige hersenkraker met een twist à la ‘The Matrix’ had kunnen zijn, uit zich als een theatraal wat flets uitgewerkte koortsdroom. Het urgente thema blijft op afstand.

Nog te zien t/m eind september. www.veenfrabriek.nl

Dagelijks bespreken onze recensenten nieuwe voorstellingen. Bekijk hier ons overzicht van theaterrecensies.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden