Review

Arthur Umbgrove komt in toegift los

Wat drijft iemand die zó lekker met zijn band uit z'n dak kan gaan om alleen met een pianist een theatertoer te maken? Zanger/gitarist Arthur Umbgrove, de 'uitvinder' van het genre cabarock, verkiest de intieme variant om zijn liedjes aan de man te brengen. Een keuze die waarschijnlijk louter om het geld is gemaakt, want met een complete band zit hij duidelijk beter in zijn vel.

Bianca Bartels

Onder de bezielende begeleiding van toetsenist/arrangeur/percussionist/alleskunner Alberto Klein Goldewijk, die af en toe ook zeer aangenaam meezingt, speelt Umbgrove in zijn vierde programma ruim tien nummers die het midden houden tussen cabaret en popmuziek. Zelf ontkent hij stellig dat het 'Nederpop' is, maar zijn liedjes neigen soms verdacht veel naar de Nederpop-sound van Acda en de Munnik. Het verschil schuilt in de vaak wat ruigere gitaaruithalen en de iets verrassendere melodie- en ritmewendingen. Geen echt compleet ander genre.

De muziek van het theaterprogramma is heel aardig, Umbgrove heeft een aangename stem, maar hij kwam niet los. Hij zong droog, een beetje stijf en nauwelijks gepassioneerd. Het publiek leunde rustig achterover en luisterde naar de keurige jongens die lekkere maar wat brave muziek speelden. Tussendoor waren er wat acts 'om het nog een beetje op cabaret te laten lijken.' Op een paar leuke muzikale vondsten na, bijvoorbeeld wanneer het verschuiven van en bonken tegen decorstukken een ophitsend ritme opleverde, voelden de weinig originele acts meestal te geforceerd aan. Tekstueel viel de scherpte tegen. Gekunstelde rijmwoorden en foute klemtonen ~ daar lijkt half Nederpop-Nederland een abonnement op te hebben ~ overschaduwden enkele opvallend mooie teksten: 'en hij hoopt dat ze bij hem blijft / ondanks zijn schoenen vol met modder / waarmee hij steeds haar leven binnenloopt'.

Umbgroves sociale engagement in zijn songs over onder meer racisme, geweld en New Age is sympatiek en toont zijn kwetsbaarheid. Maar zijn verhalen vertonen nauwelijks verrassende inzichten, waardoor het helaas vaak soft wordt. Aan het eind van de voorstelling, in de toegift, kwam ineens Umbgroves band op, en samen speelden ze nog een mini-concertje. Wat een wereld van verschil. Umgrove trok zijn jasje uit, kwam letterlijk los, sprong en danste op het toneel, terwijl hij de songs recht uit zijn hart de zaal in schoot. De verdere toernee zal deze toegift ontberen. Op zijn cd '100 Helden' is het ook te horen, maar Amsterdam heeft kunnen voelen hoe Cabarock bedoeld is.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden