Review

Argerich moet jubileum van Riaskoff laten schieten

Jubileumconcert Meesterpianisten op 20/5 in Concertgebouw, Amsterdam met Nelson Freire en Arthur en Lucas Jussen.

Het 20-jarig jubileum van de serie Meesterpianisten in het Concertgebouw had zondagavond een historische concert moeten worden: de legendarische Argentijnse Martha Argerich zou te horen zijn samen met de fameuze Braziliaan Nelson Freire, met wie ze ooit een roemrucht pianoduo vormde. Bovendien zou Argerich voor het eerst sinds 1979 weer in ons land solistisch te beluisteren zijn. Maar zij is net zo beroemd om haar spel als om haar afzeggingen, en zondag ging het op het laatste moment mis: Argerich was die dag halsoverkop naar Zwitserland vertrokken vanwege familieproblemen. Het massaal opgekomen publiek kreeg dat pas bij aanvang te horen.

Het jubileumconcert, waar koningin en kroonprins naartoe waren gekomen, kon echter vlak voor aanvang worden gered. Riaskoff vond Freire bereid om een solorecital te geven. Bovendien werden de beroemdste pianobroertjes uit ons land, Arthur en Lucas Jussen, opgetrommeld. Nadat ze vorig seizoen door Maria João Pires bij wijze van toegift in de Meesterpianiosten-serie waren gelanceerd, was de grote zaal van het Concertgebouw al vertrouwd terrein voor hen. Uit het hoofd, zeer verfijnd en puntgaaf speelden de tien- en veertienjarige ’Ma mère l’oye’ van Maurice Ravel. Hoe charmant en muzikaal hun spel ook was, ik kan me voorstellen dat heel wat bezoekers zich bekocht hebben gevoeld. Weliswaar kreeg het publiek naast het vierhandige spel van uiterst charmante jongetjes een recital van een eersteklas meesterpianist aangeboden, maar Freire bleek niet in staat de teleurstelling van Argerichs zoveelste afzegging weg te spelen.

Na aankondiging van de programmawijziging voorafgaand aan het concert, verscheen Riaskoff na de pauze op het podium om te zeggen dat Freire zijn programma zou inkorten. „Hij had geen voorbereidingstijd gehad en was te zeer aangeslagen door wat Argerich was overkomen”, aldus Riaskoff, en zo sneuvelde het aangekondigde werk van César Franck. Dat Freire niet optimaal geprepareerd en gedisponeerd was, was overduidelijk te horen geweest. Hoewel zijn fraaie, nobele toon en diepe muzikaliteit twee Bach-koraalbewerkingen deden gloeien en Schumanns Arabeske één en al poëzie was, was zijn uitvoering van Mozarts Sonate in A nogal ongelukkig. Dit werk klonk te zoet en te weinig geprofileerd, met smoezelige versieringen. Onbevredigend was het dat Freire de herhalingen in het Thema met variaties doodleuk wegliet, en een merkwaardige uitglijder was dat hij Variatie IV volledig vergat!

Evenmin overtuigend was de routineus vertolkte Barcarolle van Chopin. Gelukkig bereikte hij na de pauze zijn oude niveau in Debussy’s ’Children’s Corner’. Ook de toegiften van Albéniz, Villa Lobos en Gluck/Sgambati speelde hij prachtig afgewerkt, met een heerlijke, fluwelige toon. Christo Lelie

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden