RecensieKlassieke muziek

Antony Hermus en Noord Nederlands Orkest leveren waarlijke topprestatie met Negende van Mahler

Antony Hermus dirigeerde het Noord Nederlands Orkest zaterdag in Groningen in de Negende van Mahler naar een topprestatie.Beeld Niels Knelis

Klassiek
Noord Nederlands Orkest
Brahms, Mahler
★★★★★

Je moet het maar durven: op vrijdag de 13de het ‘Schicksalslied’ van Brahms uitvoeren. De goden verzoeken. Maar het ‘noodlot’ dat Brahms en dichter Hölderlin in dit prachtige lied bezingen, bracht het Noord Nederlands Orkest (NNO) en het Noord Nederlands Concert Koor zeker geen ongeluk. Bij de tweede uitvoering, zaterdag de 14de in een volgepakte Oosterpoort in Groningen, stond Brahms als een huis.

En misschien nog belangwekkender, de Negende symfonie van Mahler die zonder pauze noch applaus direct op Brahms volgde, was waarlijk een topprestatie. Een interpretatie waarin durf en kwaliteit om voorrang streden. En dat voor het NNO, dat zijn bestaan als een fusie-orkest in 1989 zo desastreus met Mahler was begonnen. Maar dat was dertig jaar geleden.

Grote uitlokker en aanjager van deze durf is Antony Hermus. Sinds 2015 is Hermus vaste gastdirigent van het NNO, en juist dit weekend werd bekendgemaakt dat hij zijn contract verlengd heeft tot 2024. En dat niet alleen, precies over een jaar zal hij bij het NNO de Achtste symfonie van Mahler leiden. Deze ‘Sinfonie der Tausend’, voor meer dan honderd musici, twee koren, een kinderkoor en acht solisten, is nooit eerder in Noord Nederland uitgevoerd. Durf dus.

De chemie spat er vanaf

Tussen Hermus en het NNO is veel chemie beweert het orkest. Dat is absoluut waar. Een jaar geleden begeleidde dit team nog een reeks zinderende voorstellingen van Korngolds ‘Die tote Stadt’ bij de Nederlandse Reisopera. Die kwaliteit was er nu op het podium van de Oosterpoort wederom. Chemie.

Het idee om Brahms aan Mahler vooraf te laten gaan, pakte geslaagd uit. In Brahms wordt het leed van de mensheid bezongen, en Mahlers symfonie, zijn afscheid van het leven, gaat daar in extenso over. Bovendien zette Mahler vaak de menselijke stem in zijn symfonieën in.

En zo ging het wegstervende C-groot van Brahms zonder adem te halen over in het weifelende D-groot van Mahler. De twee kwetsbare passages werden uiterst behoedzaam en stil aan elkaar geplakt. Het was het eerste muzikale wonder van de avond. De zaal hield hier collectief de adem in.

Het koor, dat een puike prestatie leverde, ging pas zitten toen in Mahler de eerste fortissimo-maten zich aandienden. Hermus bouwde het eerste deel van de symfonie met meesterhand op. De strijkersklank was om te zoenen. En als voorbeeld voor de kwaliteit van het hele NNO mogen de fantastische solo’s van fluitist Francesco Gatti en hoorniste Hanna Guirten gelden.

Het onstuimige tempo van het derde deel was wellicht wat overmoedig, maar Hermus en het orkest speelden het klaar. Het tweede wonder voltrok zich aan het eind, waar Mahler zijn muziek, en dus zichzelf, in het niets laat wegsterven. Hermus maakte van deze nauwelijks hoorbare maten iets onvergetelijks. De ontroering hing trillend in de zaal. Magisch.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden