Anne-Gine-Goemans

Vandaar dit boek Anne-Gine Goemans

Anne-Gine Goemans: ‘Mijn tante, de non Trientje, liet ik kernactiviste worden’

Anne-Gine-Goemans Beeld Gerard Wessel

Anne-Ginne Goemans wil met haar boek ‘Holy Trientje’ iets bereiken. Toch ziet ze zichzelf niet als activist. 

Bij de ontploffing van de atoombom op Hiroshima kwam slechts 1,5 procent van het verrijkte uranium tot ontsteking, ontdekte ik. Daar kwamen 80.000 mensen om en in de nasleep nog een veelvoud daarvan. Dat hadden er dus veel meer kunnen zijn. Hoe zit het dan driekwart eeuw later met onze eigen kernwapens, dacht ik meteen. Want die zijn toch zoveel krachtiger geworden?

Toen las ik het verhaal over Megan Rice, de non die in 2012 op haar 81ste het allergrootste kernwapencomplex van Amerika wist binnen te dringen, ge­woon om de mensen wakker te schudden. Dit is mijn verhaal, dacht ik, over een bejaarde, dappere non die in het verweer gaat.

Megan was mijn inspiratie, maar ik wou het verhaal in Nederland laten spelen en het ook breder trekken, met personages uit Fukushima en de Marshalleilanden, waar de VS in totaal 67 kernproeven uitvoerden en de gevolgen tot op de dag van vandaag gigantisch zijn. Ik wou dus waargebeurde verhalen brengen, maar met fictieve personages. En dus liet ik mijn oudtante Trientje, ook een non trouwens, in de voetsporen treden van Megan.

Zo groot als België

Er zijn nieuwe centrales, De VS zeggen kernverdragen op en hier worden Amerikaanse kernwapens gemoderniseerd en opgeslagen op vliegbasis Volkel. Officieel zet de regering zich in voor de ontmanteling van kernwapens, maar ze staat toe dat hier hypermoderne Amerikaanse wapens worden opgeslagen, waardoor Nederland meteen een belangrijk doelwit wordt bij een eventuele oorlog.

In Tsjernobyl is een grote sarcofaag over de ontplofte reactor geplaatst. In Fukushima besloot men een gebied zo groot als België af te graven zodat de mensen weer terug kunnen keren, een plan dat trouwens volstrekt mislukte. In België kampen Doel en Tihange regelmatig met incidenten. Wat als daar een ongeluk gebeurt en de wind staat richting Rotterdam of Antwerpen, dichtbevolkte regio’s die je niet snel kunt evacueren?

Ik was journaliste voor ik 16 jaar geleden romans be­gon te schrijven, maar de journalistieke aanpak heb ik nog steeds. Wanneer ik over een Japanner schrijf, moet ik in Japan geweest zijn. Vanachter mijn pc kan ik geen geloofwaardige Japanner neerzetten. Iemand vroeg waarom ik niet over een fictieve plaats schrijf? Die plekken zijn er, zei ik, Fukushima, Bikini, waarom zou ik ze dan moeten bedenken?

Geen pamflet

Ik wil niet zozeer bij de schrijversclub behoren, ik wil iets bereiken. Als moeder voel ik me betrokken bij de wereld, dat toon ik als schrijver, zonder dat ik me uitspreek over een oplossing. Mijn boek is dus geen pamflet. Ik ben geen activist.

Wanneer je actie voert, sta je steeds tegenover iemand. Als romancier ga ik in gesprek met mensen en polariseer ik niet. De huidige polarisering vind ik naar. Het is zo makkelijk om negatief te zijn, terwijl je meer bereikt door positief met mensen te praten. Ik kies liever voor zachtheid. Dat kan met literatuur. Ik wil de lezer aan het denken zetten - en af en toe ook aan het lachen.

Mijn moeder zei altijd: verzet je tegen het onrecht. Wellicht heb ik het dus van haar. En het wordt steeds sterker. Ik wil alert blijven, nooit zal ik de gepensioneerde zijn die ergens op een terrasje lui achterover appeltaart ligt te eten. 

Anne-Gine Goemans
Holy Trientje
Ambo Anthos;
416 blz. € 22,99

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden