TV-RECENSIE

Anker & Anker zijn confrères, maar hoe zijn zij als frères?

Hans (links) en Wim Anker in ‘Recht van spreken’. Beeld -

Wij zijn gelijkgericht, denkend, handelend, voelend en van ’s morgens tot ’s nachts min of meer bijeen”, zeiden de gebroeders Anker & Anker vorig jaar in NRC. Houdt u ze uit elkaar, Wim en Hans met hun rode ogen, schrale huid en vaal overhemd? 

Ze zijn zo prettig gewoon en ze gaan als strafpleiters zo vol voor de inhoud en het principe. En bovenal hebben ze als eeneiige tweeling zo’n intrigerende band.

Maandag zaten ze in ‘Recht van spreken’ van omroep Max, en ik móest hen zien. Komt vast doordat ikzelf tweeling ben, al zijn mijn zus en ik twee-eiig. Ik weet welke gevoeligheden kunnen spelen en hoe de buitenwereld reageert. De Friese Hans en Wim Anker zijn wel héél erg tweeling. Samen uit één ei gekropen, zegt Wim een paar keer. Ze spreken in ‘wij’ in plaats van ‘ik’, volgden exact dezelfde studie, deden de eerste twintig jaar alle zaken samen. Als één Anker zou wegvallen, is de glans er acuut af.

Maar uit ervaring weet ik dat ‘delen’ idyllischer klinkt dan het soms is. Hoeveel kunnen ze elkaar gunnen? Is er jaloezie of zou dat veronderstellen dat er twee identiteiten zijn, terwijl Anker en Anker in wezen één zijn? In dit format blikt Elles de Bruin met prominente Nederlanders terug op hun leven en carrière, en ik had daarom verwacht dat niet alleen hun band als confrères, maar ook als frères uitgediept zou worden.

Het stelde me flink teleur, want over het leven ging het mij niet diep genoeg. Hun carrière kwam wel uit de verf. “We willen nog een paar jaar knallen”, zeggen ze dan, bijna 66 jaar. “We zijn nu harder nodig dan ooit.”

Hun visie op de advocatuur is natuurlijk boeiend. Collega’s kiezen steeds vaker voor het geld, en voor pro-deozaken is minder budget, waarschuwen ze. De maatschappij roept om repressie en vergelding, en de underdog zonder geld, verdacht van de smerigste daden, staat alleen. Anker en Anker verdedigen zo iemand met hart en ziel, uit principe. Wim: “In de grondwet staat: iedereen heeft recht op rechtsbijstand. Er staat niet: behalve pedofielen en seriemoordenaars. Wie bij ons komt is slechts verdachte. De rechter bepaalt of hij schuldig is, en dus dader.”

Haatmails

Zo verdedigden ze de eigenaren van ’t Hemeltje in Volendam, of Robert M. van de Amsterdamse zedenzaak. Niet het geld, maar de haatmails en doodsbedreigingen stroomden binnen. Dat voert natuurlijk de druk flink op in (bijna) veertig jaar werk. Gecombineerd met twee à drie lezingen per week om te strijden voor hun principes, zou ik zo al overwerkt worden.

En daar wordt het privé interessant. Beiden zijn het eens dat Hans het sterke karakter heeft. Wim had drie langdurige burn-outs, Hans niet. Wim leed meer onder de daden van zijn cliënten (zeker toen zijn dochter dezelfde leeftijd had als een verkracht en vermoord slachtoffertje) en onder de kritiek uit de maatschappij. Hans komt als winnaar uit de bus, en als redder, doordat hij Wim hielp zijn praktijk ook met minder zware cliënten in te richten.

Hoe trekt dat een wissel op die twee-eenheid? Niets daarover. En waarom horen we niets over Wims sterkere kanten, zoals meer meelevendheid, en communicatie met de pers en buitenwereld? De weegschaal van Vrouwe Justitia is bij hen veilig, maar de weegschaal van hun leven verdient nog een vervolgportret.

Vier keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie. Meer columns leest u in het dossier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden