Review

Anaïs snakt naar het leven

Anaïs is twaalf. Ze is groot en dik, en in haar ogen kun je zien dat de wereld haar verveelt. Ze haat vakantie. Ze haat haar zus Elena. Ze haat mannen. Ze houdt alleen van eten. Grote sorbets, enorme aardappelsalades, dikke boterhammen.

Het geschrok van de dikke puber oogt weinig aanstekelijk, maar in haar walging krijgt Anaïs van regisseur Catherine Breillat gelijk. Ze spiegelt de weerzin rondom haar, in feite.

In het vakantiehuis in Zuid-Frankrijk kijken de ouders liever over deze massieve, afwijkende vrucht heen. Zus Elena gaat zover in het negeren en vernederen van het aan haar vastgeklonken, tegelijk aanbeden en verafschuwde alter ego dat ze haar eerste keer seks volbrengt terwijl dikke zus-lief in dezelfde kamer wakker ligt. En de mannen waar Anaïs in haar vakantie tegenaan botst (haar vader, het vriendje van haar zus, haar verkrachter) zijn simpelweg niet in staat iemand anders op te merken dan zichzelf.

Het is, kortom, een dorre ellende, het leven van Anaïs. Maar het mooie en subtiele aan 'Fat Girl' is dat je achter de boosheid en verveling de zintuigen voelt branden en hormonen voelt razen. De tintelende, meeslepende Italiaanse muziek van Tavernanova en de felle kleuraccenten in beeld benadrukken die onderdrukte levenslust.

De wilde sprong in de oceaan, de namaakzoenen in het zwembad, de knuffel/vecht-relatie met zus Elena: eigenlijk snakt Anaïs naar het leven zoals ze naar eten snakt, ze moet alleen nog de ruimte zien te verwerven.

Of dat laatste haar zal lukken is iets wat regisseuse Breillat al vijfentwintig jaar in twijfel trekt in haar films. Al een kwarteeuw maakt ze steeds een variatie op dezelfde thema's: de relatie tussen seks en macht en de onmogelijkheid van de heteroseksuele liefde. Tot 1999 maakte Breillat die films voor een klein publiek. Maar sinds het filmfestival in Rotterdam drie jaar terug een retrospectief aan haar wijdde, maakt de 53-jarige Française alsnog een bliksemcarrière. Deze maand prijkt ze zelfs op een portret in het jaarlijkse, frivole filmnummer van 'Vanity Fair', samen met bekende collega's als François Ozon en Claire Denis, aangewezen als dé Franse film-auteurs van dit moment, en gezeten aan zo'n koket, intellectualistisch Frans cafétafeltje.

De echte seks in haar vorige film 'Romance' vestigde Breillats omstreden imago, maar die opschudding deed haar ook onrecht omdat 'Romance' een minder overtuigende, te theoretische film was. In 'Fat Girl' (in Frankrijk uitgebracht onder de titel 'À ma soeur', maar hier onder de oorspronkelijke Engelse titel) schuilt opnieuw een radicale boodschap. Maar hoewel de film aan het slot enigszins uit de bocht vliegt, imponeert hij tot dat onverwachte, explosieve einde juist in subtiliteit en intensiteit. Kwellend realistisch is bijvoorbeeld de langgerekte ontmaagdingsscène waarin de eerst zo superieure maar op dat moment uiterst onzekere Elena zich tot de daad laat ompraten door een zoetgevooisde Italiaanse student. Het is die sombere, maar ook heldere en verhelderende kijk op de hopeloos falende communicatie tussen jongens die maar een ding willen en meisjes die iets anders willen, die Breillat in Rotterdam the Moviezone Award 2002 (prijs voor de beste jongerenfilm) opleverde.

Die jongeren kunnen bij een bezoek aan 'Fat Girl' in de Nederlandse bioscoop overigens extra hun hart ophalen met de voorfilm 'Exit' van Simone van Dusseldorp. Onschuldiger dan Breillat maar dynamische vormgegeven en vlot verteld, is ook 'Exit' een film over de vrouwelijke zelfverloochening in de liefde, zij het dat Van Dusseldorp dat thema eerder vol zelfspot dan vol woede voor het voetlicht brengt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden