Opinie

Amour Fou is een mislukte gooi naar Dali

Voor haar nieuwste choreografie 'Amour Fou' verlaat de Rotterdamse choreografe Anouk van Dijk zich op een uitspraak van de bekende surrealist André Breton. ,,Het geheim van liefde is te vinden in de woorden amour fou. Het moet altijd de eerste keer zijn. De eerste keer dat ik je zie, de eerste keer dat ik vertrek, de eerste keer dat je me antwoordt, de eerste keer dat je naakt bent, de eerste keer dat je weggaat, de eerste keer dat ik huil, de eerste keer dat je terugkeert, de eerste keer dat alles is alsof je dood bent.''

Liefde maakt dus gek omdat het alles nieuw maakt, alles nieuw laat ervaren. Maar helaas, die voorwaarde van de eerste keer brengt ook de eeuwige vrees met zich mee weer kwijt te kunnen raken wat je zou kunnen vinden. Kortom, Anouk van Dijk waagt zich op het terrein der surrealisten en daartoe wekt zij vier dansers als figuranten uit een Dali-achtig tafereel tot leven.

Birgit Gunzl is omzwachteld met doorzichtig keukenfolie en veel meer dan ronddribbelen zit er voor haar dus voorlopig niet in. Even bizar oogt de bloot gebaste Jack Gallagher, met grote papieren zak om zijn hoofd. Meer bewegingsvrijheid hebben Nina Wollny en Peter Cseri, nonchalant chic aangekleed door Oscar Suleyman.

Een zweem van hunkering ligt over het viertal, maar het duurt lang voordat de amour fou voor enig leven zorgt. Het ene paar ligt zichzelf eerst minutenlang op te vrijen, wrijvend en wippend met hun lichamen over de vloer om in steeds wilder wroeten, aftasten, graaien en snuffelen te ontbranden. Is de man met blote bast eenmaal van de zak om zijn hoofd bevrijd dan blijkt hij over een duivelse grote tong te beschikken, die hij als een lekkend vuur uitsteekt. Heeft ook de geplastificeerde dribbelaarster zich van haar condoom verlost dan zwiept en kronkelt zij met benen en armen als een pasgeboren veulen. Het krampachtige gerollebol geeft aanleiding tot een nummertje onbeschaamd kutje kijken.

Veertig minuten lang houden de vier bewegers het vol om zich uit te leven. Zodra amour fou vrij spel krijgt slaat inderdaad de vrees toe dat het niet altijd de eerste keer kan blijven. Op papier klinkt dit alles wellicht boeiend, maar in een toneelsetting slaat de afwezigheid van een dramaturgische helderheid genadeloos toe en wordt amour fou een acte van vervelende pretenties. De bewegingen en toneelbeelden zijn ondanks hun grilligheid niet pakkend genoeg. De gekte waartoe liefde verleidt doet bovendien te gekunsteld aan. Enigszins te verwachten moeten Van Dijk en haar dansers het wel tegen Dali afleggen. Als ten slotte de rigor mortis toeslaat en alleen Peter Cseri nog als een stramme marionet zijn arm op en neer beweegt, heeft teleurstelling zich van mij meester gemaakt. Geen moment maakten deze vier dansers duidelijk waarom hun amour fou zo tergend langzaam toesloeg, zonder dramatische pieken of dalen. Maar het publiek dacht er anders over: er klonk beleefd applaus.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden