Alsjeblieft, liever geen europygmee aan de top

De EU, die economische reus, kan zo weer in slaap vallen, vreest The Economist. Het Britse blad heeft zeer grote bedenkingen tegen het Lissabonverdrag, dat de organisatie van de Europese Unie wijzigt, maar het is blij dat de Ieren er uiteindelijk mee hebben ingestemd. De analyse over de voor- en nadelen van het verdrag is erg goed. Het gaat minstens twintig jaar duren voordat alle tegenstrijdige veranderingen een logische plaats hebben gekregen, denkt het blad.

Maar goed, de EU kan nu weer verder, betoogt The Economist. „Maak Europa wakker!” schreeuwt de omslag. De belangrijkste kandidaat om dat te doen is de voorzitter van de Europese Raad, een nieuwe functionaris die de vergaderingen van regeringsleiders mag leiden en die een aantal jaren achter elkaar het gezicht van de EU zal zijn naar de buitenwereld.

Angela Merkel zou een goede voorzitter zijn, vindt het blad, maar die heeft al een andere baan. Dan graag Tony Blair. Een keuze voor de Britse ex-premier is beter dan de keuze voor de ’gebruikelijke europygmeeën’, want Blair is tenminste ’ook buiten België nog bekend’, stelt The Economist. Vul voor België Nederland in, en je weet dat The Economist niet zit te wachten op Jan Peter Balkenende als ’EU-president’.

Daar staat tegenover dat veel Europese leiders niet zitten te wachten op een EU-gezicht dat hen overschaduwt.

Die Zeit heeft een speciaal magazine over de Buchmesse, die deze week van start gaat. China staat er centraal en de bijlage bevat portretten van en interviews met de belangrijkste Chinese auteurs. Op de boekenbeurs had een debat moeten ontstaan tussen Chinese auteurs en vertegenwoordigers van de staat, een debat dat in China zelf nauwelijks mogelijk is. Maar de ’betonnen glimlach’ van de voorzitster van de Chinese schrijversbond – de officiële auteurcontroleur – belooft volgens Der Spiegel weinig goeds: „Ze heeft kennelijk nog nooit gehoord dat er jaar in jaar uit in China 600 boeken worden verboden.”

Der Spiegel laat overigens ook auteurs aan het woord die duidelijk maken dat een openlijke discussie met de officiële vertegenwoordigers uit hun land voor hen beroerd uit zal pakken.

Der Spiegel legt goed uit hoe de (zelf)censuur werkt in een land waar jaarlijks 150.000 boeken verschijnen. Zo moeten schrijvers en uitgevers zelf voor de kosten opdraaien als een boek achteraf van de schappen wordt gehaald. De censuur faalt soms ook; er glippen af en toe boeken doorheen die eigenlijk niet hadden mogen verschijnen.

In Time en Newsweek veel Afghanistan. De goed ingevoerde Time-columnist Joe Klein voorspelt dat Obama zal kiezen voor een bescheiden 15.000 extra militairen in dat land, van wie een derde voor extra training van Afghaanse militairen. De veronderstelde verschillen van mening binnen de Amerikaanse regering over de strategie zijn opgeklopt door de vroegere adviseurs van ex-president George Bush, stelt hij. Newsweek focust op de rol van vicepresident Joe Biden in het debat. Verder schrijft Peter Galbraith in Time over de grote verkiezingsfraude in Afghanistan. Galbraith is de VN-waarnemersmissie uitgezet, toen hij zijn baas hekelde die er te weinig tegen wilde doen.

„[Angela Merkel] heeft een minimalistische visie op de functie, wat geruchten oplevert over Duitse steun voor Jan Peter Balkenende, een sobere conservatief die zijn landgenoten nauwelijks prikkelt, laat staan Europa.”

Columnist Charlemagne in The Economist over de mogelijke Duitse steun voor Balkenende als voorzitter van de Europese Raad.

„Een figuur die tweedracht zaait en polariseert is niet per se onwenselijk in een land waar politieke partijen van oudsher hun deals maakten achter gesloten deuren.”

Een Italië-specialist legt in Newsweek uit waarom Berlusconi populair is en zijn land vooruit helpt. Het blad zelf vindt dat de Italiaanse premier moet opstappen.

„Christenen hebben zó’n aseksuele man boven zich, dat dat ook weer jammer is.”

De Duitse advocate Seyran Ates in Der Spiegel over seksualiteit in islamitische cultuur en de verschillen met andere geloofsgroepen.

„Het is winstbejag, niet de censuur, dat verhindert dat er over de belangrijke politieke problemen in ons land wordt geschreven. De hele maatschappij wil geld verdienen, en ik stel teleurgesteld vast: de schrijvers ook.”

De Chinese boekhandelaar Li Shiqiang in Der Spiegel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden