RecensieFilm

Als er zo weinig hoop op leven is, laat er dan tenminste hoop op liefde zijn

Anja en Tomas in 'Hope'.

Hope
Regie: Maria Sødahl
Met Andrea Bræin Hovig, Stellan Skarsgård
★★★★


Net voor kerst hoort Anja dat ze een hersentumor heeft. Terwijl hun samengestelde gezin in Oslo druk is met peperkoekkastelen en de kerstboom, moeten Anja en haar partner Tomas zien te verwerken dat zij ongeneeslijk ziek is verklaard.

Met 'Hope' maakt de Noorse Maria Sødahl een film die 'persoonlijk, maar niet privé' is. Tien jaar geleden kreeg zij dezelfde diagnose. Het duurde lang voordat ze weer aan het werk kon, tot jaren na haar vorige film 'Limbo’. Haar eigen verhaal vertellen leek een logische eerste stap. Dat dit geen tranentrekkend egodocument, maar een krachtig, nuchter drama heeft opgeleverd, is Sødahls grote verdienste. 'Hope' voegt zich daarmee bij een reeks recente Noorse, of Scandinavische, films die groot menselijk drama omzichtig behandelen: 'Barn', 'Blind Spot', 'Krigen', 'Charter', het zijn films met volwassen thema's die makkelijke uitkomsten uit de weg gaan.

Gespeeld door Andrea Bræin Hovig is Anja een kordate vrouw met een carrière in de danswereld, gewend om te regelen. 'Beloof dat je een nieuwe vrouw gaat zoeken, de kinderen redden het niet met jou alleen', is ongeveer haar eerste reactie. En hup, het huis moet gestofzuigd. De flegmatische Tomas (Stellan Skarsgård) is een drukbezette theatermaker die 's avonds in bed nog altijd zijn laptop voor zich heeft.

Mooie en pijnlijke dieptes

Maar met dat pragmatisme gaan ze het niet redden. Na het onheilsbericht begint het afpellen, het stukje bij beetje losmaken van de buitenste, stevige schillen die je aan de buitenwereld toont. Twee mensen die elkaar door en door kennen en toch wat koel om elkaar heen leven. Met genegenheid, maar zonder innigheid. Met haar twee uitstekende acteurs onderzoekt Sødahl de grillige, mooie en pijnlijke dieptes van een relatie die nog lang had kunnen doorsudderen maar nu op scherp wordt gezet.

Vernuftig aan haar scenario is een deadline op 2 januari, waarmee het drama met iedere nieuwe dag in de donkerste tijd van het jaar onverbiddelijk urgenter wordt. Gesprekken met oncologen en specialisten - allen gespeeld door echte artsen. Het kerstdiner met hun eigen kinderen en die uit Tomas' eerdere huwelijk. Door met flexibele camera dicht op Anja's perspectief te blijven, laat Sødahl zien hoe dat gaat, leven met de dood op je hielen: alle zenuwbanen liggen open.

Tomas komt aanzetten met een onhandig kerstcadeau. Anja zegt dingen als 'Ik had jaren geleden bij je weg moeten gaan.' Geheimen, teleurstellingen, pijnpunten komen aan het licht die anders onbesproken waren gebleven. En het mooie is, met Sødahls intelligente dialogen levert juist dat intimiteit op. Misschien is dat wel haar ontroerende levensles: is er zo weinig hoop op leven, laat er dan tenminste hoop op liefde zijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden