schrijverscolumn

Als blinde in Delphi struikel je over oude stenen en verbrand je je vingers

Gerbrand Bakker. Beeld Maartje Geels

Ik ben in Griekenland. Ik schreef een column. Die column vroeg veel tijd, ik moest van alles opzoeken en internet is hier tergend traag. Tot twee keer toe probeerde ik het bestand op te slaan en bij de tweede poging verdween alles in de blauwe lucht of in de azuren zee vol zee-egels. 

Ik vloekte niet maar nam een glas witte wijn en dacht: ik schrijf gewoon een nieuwe. De verdwenen column ging over een periode van zestien dagen waarin evenzoveel schrijvers genomineerd werden voor allerlei literaire prijzen en anderen literaire prijzen wonnen, beginnend op 5 september met de bekendmaking van de longlist van de Bookspot Literatuurprijs en op 21 september eindigend met Henk van Straten die Het Beste Boek voor Jongeren won met ‘Wij zeggen hier niet halfbroer’. 

De column wemelde van de schrijversnamen. Nogal flauw misschien, of cynisch, eindigde ik met de opmerking dat je als schrijver tegenwoordig wel erg je best moet doen om niet tenminste voor iéts genomineerd te worden. Maar goed: weg.

We kwamen met z’n drieën in een auto naar hier. Hier is een huis op Methana, waar aan schrijven en yoga wordt gedaan. In acht dagen tijd reden we dwars door allerlei voormalig Joegoslavische landen heen, waarbij een kort uitstapje naar Bosnië-Herzegovina veel indruk maakte omdat alles daar nog steeds kapot is. 

Elke avond bepaalden we waar we heen zouden gaan (‘Ik wil écht niet in Servië overnachten, we rijden in één keer door naar Macedonië.’) en boekten dan een appartementje voor de volgende dag. Op de één na laatste dag voor aankomst waren we in Delfi. Of Delphi of Delfoi. Klein stadje, tamelijk rustig, de zomerperiode liep op z’n einde. 

Verbrande vingers

We waren vroeg vertrokken en hadden ruim de tijd om de archeologische opgravingen te bekijken en ook nog het museum ernaast te bezoeken. Als je Delfi zegt, zeg je orakel. Het is er nogal steil, je moet goed kijken waar je loopt. Op een bepaald moment vielen ons bordjes op die glinsterden in het zonlicht. Het bleek uitleg te zijn in braille. Eerst neem je zoiets voor kennisgeving aan, maar als je er eens goed bij stilstaat, wordt het raar. Zou je als blinde naar Delphi komen om daar niets te zien, omdat je dus blind bent, maar dan wel overal de braillebordjes gaan staan lezen? En hoe vind je die dan? 

Nog iets: als wij al goed moesten oppassen waar we liepen, hoe moet dat dan voor een blinde zijn? Het is zonder begeleiding vrijwel onmogelijk om er blind rond te lopen. Ten slotte legde een van ons zijn hand op zo’n bord en trok die schielijk weer terug: het metaal was door de zon gloeiendheet geworden. Je komt als blinde dus naar Delphi, je struikelt er overal over oude stenen, en dan wil je zo’n braillebord lezen, verbrand je je vingers! Waardoor je minstens een week niet zal kunnen lezen.

Nu dus Methana. Ik doe niet aan yoga, en dan blijft schrijven over. Ik schreef dus een column die verdween. Verder weet ik het niet. Vorig jaar werkte ik hier aan een boek, gebruikte ik de omgeving voor tekst. Het is eigenlijk een zegen dat die eerste column verdween. Het is hier anders, dat komt deels omdat alle mij bekende zwerfhonden vergiftigd zijn. Nooit meer die ene grote die ’s avonds laat in het niets stond te blaffen midden op de weg en als je hem dan vroeg waarom hij zo stond te blaffen, hield hij ermee op. Als ik wil lezen, lees ik ‘J. B. W. P. Het leven van Johan Polak’ van Koen Hilberdink. Zijn naam stond niet in de verdwenen column, Onno Blom kreeg op 18 september de Nederlandse Biografieprijs toegekend.

Gerbrand Bakker schrijft met Franca Treur om beurten een wisselcolumn over lezen, schrijven en het literaire leven.

Lees ook:

Bij het schrijven ben ik eerst radeloos en vervolgens hoop ik dat mijn vingers vleugels krijgen

Ik heb een heel goed idee voor het volgende hoofdstuk van mijn roman, maar de bladen moeten ook vol en ik heb helaas links en rechts overal artikelen beloofd, schrijft Franca Treur in haar column.

Wat is het geheim van een bestseller?

Zo’n wijze man, hoorde ik laatst een vrouw over iemand zeggen. Hij zei precies de goede dingen.

Beeld Olivia Ettema
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden