Beeld Trouw

SchrijverscolumnFranca Treur

Als alle schrijvers in quarantaine moeten, is er weinig aan de hand

Na mijn vorige column kreeg ik van enkele Trouw-lezers adviezen over hoe ik mijn baby weer uit een fles kon leren drinken, iets waarvan ik nooit heb geweten dat dat een kunst op zich is. Zulke dingen vertellen ouders je niet als je zelf geen kinderen hebt. Hoe dan ook, ik ben dankbaar voor de tips. We vorderen, maar we zijn er nog niet.

De Boekenbalkaartjes heb ik daarom maar teruggegeven aan mijn uitgeverij. Een andere schrijfster was er hartstikke blij mee, dus dat was mooi. Later op de foto’s van de CPNB zag ik wat ik heb gemist. Mensen hingen elkaar als altijd om de nek, alsof ze nog nooit van corona hadden gehoord. Nu ja, als alle schrijvers in quarantaine moeten, is er natuurlijk ook nog weinig aan de hand.

Het blijft overigens merkwaardig om te zien dat er op het Boekenbal allerlei mensen uit de culturele sector rondlopen, directeuren van omroepen, van podia, mensen uit het literaire bedrijf en van de televisie, en dat er van elke uitgeverij maar een handjevol schrijvers wordt toegelaten. Alleen de bekendste. Of de geliefdste, de mooiste, de beste netwerkers. Ik weet niet precies op welk niveau de selectie plaatsvindt. Maar op de avond van het jaar­lijkse feest van de schrijvers zitten de meeste schrijvers gewoon thuis. En ik dit jaar dus ook. Maar denk nou niet dat ik de hele avond heb zitten balen, daarvoor was ik veel te moe.

Vol goede zin

Ik was namelijk nog wel naar een etentje van de uitgeverij geweest, voorafgaand aan het bal. Niet alleen omdat dat altijd zo gezellig is – iedereen opgedirkt en vol goede zin! – maar dit keer eerlijk gezegd ook voor het eten. Het was alweer even geleden dat ik zo lekker en uitgebreid had getafeld.

Met Tim Krabbé, die tegenover me zat, deelde ik een amuse van rosbief en kabeljauw. Hij zei dat 44 voor hem de perfecte leeftijd was om vader te worden. Toen ik hem een foto van mijn ba­by liet zien, riep hij heel hard ‘Franca is verliefd’ door het restaurant.

Tijdens de kalfshersenen met makreel praatte mijn redacteur Job Lisman me bij over een van zijn specialismen, Ruritanian novels: romans die zich afspelen in een verzonnen Oostblokland.

Toen de eend op tafel kwam, raakte ik in gesprek met Sjeng Scheijen, die nu zo’n enorm succes heeft in Rusland met zijn boek over de avant-gardisten. Ik vroeg hem of hij in Moskou ook zo in de watten wordt gelegd. En ja, hij vliegt business class en krijgt daar geweldig lu­xueuze hotels. Maar vervolgens moet hij ook van tien uur ’s ochtends tot tien uur ’s avonds interviews doen.

Geen royalties

Hij zei bescheiden dat je zijn succes niet moest overdrijven. Je wist het bovendien nooit met de verkoopaantallen. Uitgevers kunnen best even tienduizend boeken bijdrukken zonder dat de auteur daarvan op de hoogte wordt gesteld. Een heel makkelijke manier om geen royalties uit te hoeven keren. Ik vroeg hem of hij dacht dat dat in Nederland ook gebeurde. Hij zei dat hij dacht van niet, althans niet bij Nederlandse auteurs, maar hij keek erbij alsof hij dacht van wel. Vervolgens bedachten we diverse oplichtscenario’s voor boeken die we nooit zouden schrijven.

Kortom, ik had me weer even schrijver onder de schrijvers gevoeld. Toen iedereen in een taxi werd gezet richting schouwburg, fietste ik voldaan terug naar de wereld van kabouter Spillebeen en opa Bakkebaard en viel daar vrijwel meteen in slaap.

Franca Treur schrijft met Gerbrand Bakker om beurten een wisselcolumn over lezen, schrijven en het literaire leven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden