Herbie Hancock, hier op archieffoto.

Concertrecensie Herbie Hancock

Alles moet groot zijn bij Herbie Hancock

Herbie Hancock, hier op archieffoto. Beeld AP

JAZZ 
TivoliVredenburg, Utrecht
Herbie Hancock
★★★☆☆

Meteen bij opkomst ginnegapt toetsenist Herbie Hancock over zijn leeftijd, hij wijst op zijn buikomvang, zijn extra kin. Een geintje met dubbele bodem. In de uitverkochte grote zaal van TivoliVredenburg doet de 79-jarige jazzlegende Hancock er alles aan het publiek te laten zien dat weliswaar de zwaartekracht vat op hem heeft, maar de tijd niet.

Om dat te onderstrepen, spelen in zijn band twee jeugdige talenten: de energieke drummer Justin ­Tyson en de fantastische fluitiste Elena Pinderhughes. In hun nabijheid betoont Hancock zich opvallend geïnspireerd. Sloop in sommige optredens de afgelopen jaren een zekere plichtmatigheid, nu is daar geen sprake van. Hancock heeft er zin in, is gretig. Soms een beetje te.

Zo spotifiet hij met zijn kwintet het eerste half uur al te vlug door zijn omvangrijke oeuvre. Hapsnapcitaten uit eigen hits worden afgewisseld met showcases voor de ­musici: bassist James Genus tovert met effecten, Lionel Loueke, al ­jaren een vaste waarde, blijft een unieke gitarist. Het is van alles wat en daardoor van alles te weinig.

Plat effectbejag

In de dik anderhalf uur die daarop volgt, laveert Hancock behendig tussen wat het geestdriftige publiek verwacht en wat het verrast. Er zijn onverwachte zijpaden, solo’s, onderonsjes, intermezzo’s. Toch eindigt het optreden zoals dat al sinds jaar en dag gebruikelijk is, met twee van Hancocks grootste hits ‘Cantaloupe Island’ en ‘Chameleon’.

Laatstgenoemd nummer is vaak aangegrepen om Hancock te typeren. Hij zou een musicus zijn die steeds verandert. Dat is waar. Maar er is een andere uitleg mogelijk. Een kameleon past zich door van kleur te veranderen steeds aan zijn omgeving aan. Ook dat is voor Hancock waar. Hij heeft zich ontegenzeglijk bewezen als vernieuwer, maar tegelijkertijd is hij een pleaser.

Hancock wil zijn publiek tijdelijk wel op het verkeerde been zetten, maar zal het nooit van zich vervreemden. Die dubbelzinnigheid zat ook in dit optreden. Soms was het van een verbluffende inventiviteit. Soms was het plat effectbejag. Hancock greep vooral terug op het uit de mode geraakte elektronisch instrumentarium waarmee hij decennia terug pionierde. Daar heeft de tijd hem toch te pakken. Met zijn wanstaltige keytar verstoorde hij een prachtsolo van revelatie Pinderhughes. Een veelzeggend moment. Pinderhughes was met Loueke de enige in de band die soms subtiel wilde spelen. De rest vertrouwde vooral op mannetjesputterij. Hancock is een grootheid, natuurlijk, maar helaas moet bij hem ook alles groot zijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden