Review

Alles kan en mag op de nieuwe Groningse Marathon

Alles kan, alles mag, vinden Gerry Arling en Richard Cameron, die als Arling & Cameron een merkwaardig 'all-in'-concept voorstaan, met triviale oude filmmuziek, pop, jazz en wat al niet meer.

Alles kan, alles mag, vindt ook de Marathon, het nieuwe Groninger muziekfestival, dat zaterdag werd geopend door Arling & Cameron met hun 'all-in'-muziek: snoeihard versterkte, frivole deuntjes, die met een normaal volume stukken aangenamer klinken dan nuin de kleine zaal van de Oosterpoort het geval was.

De Marathon is de reïncarnatie van de Jazzmarathon, die vorig jaar werd afgelast. De laatste jaren groeide de kritiek op het festival. Van de reputatie van festijn voor fijnproevers van ontwikkelingen in de jazz- en geïmproviseerde muziek was weinig over en de publieksopkomst liet te wensen over, ondanks een overdaad aan minder interessante publiekstrekkers.

Het festival werd ingekort van drie naar twee dagen en de artistieke uitgangspunten grondig herzien: voortaan wordt er gezocht in de 'tussengebieden' tussen modern-gecomponeerd en improvisatie, tussen jazz en dansmuziek. De zondag leek nog het meest op de vroegere Jazzmarathon; de zaterdag richtte zich op muziek die in naam niets met 'jazz' te maken had.

Van de bands op de eerste avond was Underkarl de enige 'jazzgroep'. De band bracht verjazzte versies van bekende televisiemelodieën, popliedjes en zelfs een stukje Bach. Daarna volgde een 'echt' jazzstuk, kondigde de woordvoerder van Underkarl aan. Het werd een korte, samengebalde parodie op bekende jazzclichés.

Na Underkarl was Yonderboi de leukste groep van de avond, de enige band die een acceptabele hoeveelheid decibellen produceerde. De concerten van Arling & Cameron en Bill Laswell noodden tot het gebruik van oordopjes of tot het zoeken van een veilig heenkomen. Laswell, de even befaamde als bevreesde producer, basgitarist en instigator van new music-producties uit New York, maakte zich er vanaf door zijn 'Charged'-project te presenteren als een veredelde jamsessie, die klonk als een achterhaalde mix van Miles Davis anno 1974 met de psychedelica uit die jaren: slap, nietszeggend en oorverdovend.

In zijn lounge-muziek (bedacht als relaxende aanvulling op de dance) put Yonderboi uit de Poolse en Hongaarse jazz. Dat is niet echt hoorbaar, wel komt de muziek grotendeels al improviserende tot stand en weet zij zowel danslustigen als avontuurlijk ingestelde luisteraars te behagen.

Op de zondag draaide het programma om 'echte' nieuwe jazz en improvisatiemuziek. Trompettist Eric Vloeimans zou het resultaat laten horen van een compositieopdracht van de NPS-radio. Speciaal daarvoor had Vloeimans een kwartet geformeerd rond de Amerikaanse gitarist David Tronzo. Helaas werd Tronzo op het laatste moment verhinderd, waardoor Vloeimans moest kiezen voor recente composities. Het resultaat miste de bedoelde scherpe randjes, maar de nieuwe koers mocht er ook zijn, ook omdat de Zweedse bassist Danielson onverwacht zijn cello had meegenomen. Mede door de inbreng van Danielson en de Finse slagwerker Markku Ounaskari vertoefde het trio ook in meer verstilde contreien. De muziek was afwisselend ontspannen en dromerig, en fel en meeslepend.

Zijn kwartet met David Tronzo hoopt Vloeimans te presenteren op Klap Op De Vuurpijl eind december. De NPS-opnamen zijn vanavond te horen op Radio 4, in 'Supplement'.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden