Review

Alleen de echte fan krijgt geen kromme tenen

Jann Ruyters

Regie: Michael Patrick King. Met Sarah Jessica Parker. In 122 bioscopen.

Op tweederde van ’Sex and the city 2’, de eerste film ooit met zo’n 24 jurkwisselingen per seconde, krijgt Carrie Bradshaw, op vakantie in Abu Dhabi, per ongeluk het blad The New Yorker in handen met daarin een recensie van haar nieuwste boek. Het boek gaat over het huwelijk, en heet ’I Do, Do I?’ De karikatuur naast de recensie spreekt boekdelen: Carrie met pleister op haar mond. ’Kan die Bradshaw niet eindelijk eens haar mond houden’, verzucht de recensent. Dat geëmmer over de huwelijkse sleur! De vier vriendinnen zien mannelijk chauvinisme in de spotprent. ’Silencing of women’, roept Samantha (of is het Miranda?). Pfff.

Als kijker kan je het eigenlijk alleen maar met de fictieve boekrecensent eens zijn. Zit er nog iemand te wachten op nog meer oeverloos gepieker van de ’fabulous four’? Wil iemand nog weten hoe het verder gaat met Mr. Big en Carrie die als ontwikkelde ’newly weds’ afzien van een kind maar toch tobben? Wil iemand nog iets horen over de bh-loze ’hot nanny’ van Charlotte, de menopauze van Samantha of over het glazen plafond boven Miranda? Echt, iemand nog?

Vermoedelijk zoekt deze alweer tweede bioscoopfilm naar de ooit spitsvondige tv-serie haar nieuwe publiek in Abu Dhabi, (abudabido, grapt Miranda) waar vrouwen ondanks de crisis onder hun zwarte nikaab dure Vuitton-accessoires en Dior-rokjes blijken te verbergen. In ’Sex and the city 2’ reist het viertal naar zo’n hotel met een butler per gast nadat Samantha van een chique sjeik deze gratis pr-reis aangeboden kreeg. Ze moet het luxe hotel promoten onder Amerikanen en neemt uiteraard haar drie vriendinnen en haar anti-menopauzehormonen mee, wat complicaties geeft. Eerst omdat ze ze niet mag importeren, later omdat ze ook zonder hormonen toch haar zinnen zet op een charmante Deen en het niet kan laten de man in het openbaar te grijpen. Wat eerst echt een ietwat genante pr-film voor Abu Dhabi lijkt, ontaardt zo in ietwat pijnlijke cultuurkritiek.

De seksgrappen zijn in de bioscoop nogal plat (het rugby team, de Deen en zijn erectie) en wat nog wel vermaakt (Liza Minelli) wordt zo uitgesmeerd dat het alsnog kromme tenen geeft. De diehards hoeft het niet te deren. Zoals ’Star Wars’ om de gadgets draait, draait ’Sex and the city’ om de kleding, de kapsels en de schoenen, en die wisselen sneller dan ever.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden