In MemoriamJuliette Gréco

Afscheid van Juliette Gréco (1927-2020), de muze van Parijs

Beeld EPA

De laatste jaren was de melodie in haar stem al afgenomen, aan haar optreden deed dat weinig af. In 2015 speelde ze op haar 88ste nog voor een vol Carré. Juliette Gréco is op 93-jarige leeftijd overleden in haar huis in de Provence.

Vrijwel alle grote Franse chansonniers, van Charles Aznavour tot Charles Trenet en van Georges Brassens tot Jacques Brel, schreven voor haar. Met haar donkere stemgeluid en eigenzinnige chansons als ‘Je suis comme je suis’ (1951), ‘Déshabillez-moi’ (1967) en ‘La Javanaise’ (1963, samen met Serge Gainsbourg) kwam ze in de jaren vijftig en zestig in Nederland in de belangstelling. 

Daarvoor was ze al een internationaal stijlicoon. In 1947 verscheen een foto van de 20-jarige Gréco ­samen met acteur Roger Vadim op de cover van het populaire tijdschrift Samedi Soir. In het bijbehorende ­artikel beschreef een journalist het leven van de bohémiens – van filosofen en acteurs die er naar jazz luisterden – en legde hij hun levens­motto uit: het ‘existentialisme’, dat uitging van individuele vrijheid en waarbij ieder persoon uniek is.

Volledig in het zwart gekleed, met los lang haar, rechte pony en zwartomlijnde ogen, zette ze eind jaren veertig de toon voor de existentialistische kledingstijl. Pas twee jaar later ging ze op aanraden van ­Jean-Paul Sartre zingen. “Hij en ­Simone de Beauvoir vonden me een interessant kind, een eigenaardig meisje. Allesbehalve sociaal.”

Juliette Gréco in 1969. Beeld Hollandse Hoogte / Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid

Een liefdesrelatie met Miles Davis

Sartre bracht haar in contact met pianist Joseph Kosma en zo ontstonden de eerste chansons. Ze zou ook als filmster optreden: in 1965 werd ze in Frankrijk met haar rol als ­medium in de miniserie ‘Belphégor’ onsterfelijk. Het interpreteren van liederen en gedichten van anderen bleef haar grootste passie, tot het eind van haar leven.

Begin jaren vijftig had ze een ­liefdesrelatie met Miles Davis. Drie keer trouwde ze: met acteur Philippe ­Lemaire, met regisseur Michel ­Piccoli en met Gérard Jouannest, de vroegere pianist van Jacques Brel. Jouannest begeleidde Gréco tot op haar laatste concert, in maart 2016. Hij overleed in 2018.

Naast de ‘laagdrempelige’ muziek van Edith Piaf was Gréco in Frankrijk de vertolkster van de intellectuelen. In een eerste reactie op haar overlijden schreef Le Monde: “We hielden van Gréco met al haar ­‘fouten’, haar black-outs en haar plankenkoorts”.

In 2015 sprak ze nog uitgebreid met Trouw over haar leven en werk. “Poëzie, muziek, kunsten en kunstenaars kunnen de mens gelukkig maken. Ze maken gaten in muren, maken vensters en openen die, ­zodat er licht en lucht binnenkomt. Dat heb ik ook mijn leven lang ­geprobeerd. Een klein beetje in de harten van de mensen komen.”

Lees ook:

Juliette Gréco: de muze van Parijs

Het levensverhaal van Juliette Gréco lijkt een filmscript. Trouw spreekt haar in haar huis ten noorden van Parijs.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden