Review

Afrika op elektriek

,,Veel westerlingen willen Afrika als een museum conserveren. Voor hen staat Afrika gelijk aan tam-tams en apen. Maar ze realiseren zich niet dat wij elektrisch spelen, dat er ook een elektrisch Afrika bestaat', aldus de Kameroenese saxofonist Manu Dibango in 1984.

Dat stereotiepe beeld is 18 jaar later eindelijk aan het kantelen. Althans in het beleid van de grote platenmaatschappijen en mits ze individuele sterren kunnen boetseren. Zodoende krijgen dit voorjaar drie muzikanten opeens brede ondersteuning. De Nigeriaanse bandleider Femi Kuti, de Sahel-soul zanger Salif Keita en het Congolese multitalent Lokua Kanza. Vooral Kanza logenstraft alle clichés die omtrent Afrikaanse pop bestaan. Gepokt en gemazeld in de muziekscenes van Kinshasa en Parijs debuteerde hij in 1992 met het album 'Lokua Kanza'. Daarop mengde hij polyfone pygmeeën-gezangen en christelijke hymnes tot één avant-gardistisch stemmenspektakel. Alle, in de studio gesamplede zangpartijen waren van hemzelf. Ook op 'Toyebi té' verenigt de hoogbegaafde Kanza 'best of both worlds' in ongehoorde vocale acrobatiek. Kanza combineert de vocale wendbaarheid van Bobbie McFerrin met de hightech-elektriek van een studio-whizzkid. Helaas is de handreiking naar een westers easylistening publiek soms te sterk aanwezig. Zoete strijkarrangementen ('Baselombo') en niemendallige teksten ('Come back to me') ondergraven de aanwezige topklasse in klankjuweeltjes die een eigen universum verraden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden